บทที่102 ฉันจะฆ่านาย

ประตูถูกเปิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว มาร์ชเดินเข้ามา เหลือบมองที่มือของเซทท์ที่กำลังจัดเสื้อให้มีนา พูดอย่างเย็นชาว่า "พวกคุณกำลังทำอะไร?" มองไปที่หน้าตำรวจที่ดูคุ้นเคย

มีนาลุกขึ้นมา เดินไปหาเขาและพูดว่า "มาร์ช คุณลืมไปแล้วเหรอ พวกคุณเคยเจอกันแล้ว เขาเป็นเพื่อนของฉันตอนอยู่สถานเด็กกำพร้า เจ้าตัวเล็กไง"

มาร์ชทำเป็นมองไม่เห็นเซทท์ แล้วลากมีนาเข้าไปในอ้อมแขนของเขา พอเห็นเสื้อผ้าที่ขาดของเธอ และใบหน้าที่บวมเป่งของเธอ แถมมีรอยขีดข่วนและรอยช้ำตรงคอ “ทั้งหมดนี้คือฝีมือของธารณ์เหรอ?”

พอมีนาได้ยินคำพูดนี้ ก็รู้สึกไม่สบายใจ

เขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่ อะไรคือทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของธารณ์? ถ้าไม่ใช่เพราะธารณ์ งั้นก็ต้องเป็นเจ้าตัวเล็กเหรอ คำพูดของเขามันเน้นไปที่เจ้าตัวเล็กทั้งนั้นเลย

เขาไม่เห็นชุดตำรวจที่เจ้าตัวเล็กใส่อยู่เหรอ แถมเป็นคนที่มาช่วยได้ทันเวลาอีก ยังจะไปเป็นศัตรูกับเขาอีก ใจแคบยิ่งกว่ารูเข็มอีก

“มาร์ชทำร้ายพวกเรา แถมพาคนมาสองคน และมันก็ไม่ใช่เรื่องดีธารณ์ได้หนีไปแล้ว อีกสองคนก็โดนจับไปแล้ว" มีนาตอบเขาอย่างตรงไปตรงมา

มาร์ชถอนหายใจเบาๆ

เซทท์เดินไปที่ข้างหน้าของพวกเขา รู้สึกได้ว่าเขาไม่ชอบเซทท์

“คุณมาร์ช ระบบรักษาความปลอดภัยของบ้านหลังนี้ควรจะได้รับการอัปเกรดนะครับ ถ้าเกิดจัดการไม่ได้ ได้โปรดจ้างบอดี้การ์ดสักคนมาปกป้องพี่มีนา เพื่อนร่วมงานยังรอฉันอยู่ ขอตัวก่อนนะครับ”

“เรื่องพวกนี้ฉันรู้อยู่แล้ว ตำรวจอย่างพวกคุณนี้ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นจริงๆถ้างั้นไม่เดินส่งแล้ว กลับกันเองเลย” มาร์ชพูดกับเซทท์อย่างเรียบง่าย

เซทท์เหลือบมองมีนา และพูดว่า "พี่มีนา ดูแลตัวเองดีๆด้วย ฉันขอไปก่อนนะ"

มีนาพยักหน้า มองดูเซทท์เดินออกไป

ในเวลานี้ป้าโบว์เข้ามาที่ห้องพร้อมน้ำแข็งและผ้าขนหนู และเมื่อเธอเห็นมารช์น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอีกครั้ง “คุณชาย คุณกลับมาสักทีนะคะ เมื่อกี้…..เมื่อกี้ไอ่สารเลวนั้น เขาเกือบจะทำให้นายหญิงรอง...”

“เขาทำไม่สำเร็จ ฉันไม่เป็นอะไร” มีนาเหลือบมองไปที่มาร์ช และรีบพูดทันที

ป้าโบว์พยักหน้าทันทีและพูดว่า “ใช่ค่ะ ใช่ค่ะ โชคดีที่ตำรวจสองคนนั้นมาพอดี ฉันเอาน้ำแข็งมาแล้ว นายหญิงก็รีบประคบไว้นะคะ”

พูดเสร็จเธอกำลังจำเอาน้ำแข็งมาประคบหน้า มาร์ชก็รีบหยิบน้ำแข็งมาและพูดว่า "ไม่เป็นไร คุณก็กำลังช็อคอยู่ ไปพักเถอะ เดียวฉันทำเอง"

ป้าโบว์ลังเลอยู่พักหนึ่ง ตอบกลับอืม แล้วออกจากห้องไป พอเธอไปถึงประตูห้อง เธอก็ไม่ลืมที่จะดึงแขนเสื้อของปาร์ค “พวกเราไปกันเถอะ อย่าไปรบกวนคุณชายพวกเขาเลย”

ปาร์คตกลง และเดินลงไปพร้อมกับป้าโบว์

มีเพียงมีนาและมาร์ชเท่านั้นที่อยู่ในห้อง มีนาพูดขึ้นทันที "บาดเจ็บแค่ข้างนอกเอง ฉันทำเองได้ไม่มีปัญหา"

มาร์ชวางน้ำแข็งไว้ในมือของเธออย่างหนัก หันหน้าไปแล้วเปิดตู้ในห้อง

มีนาไม่รู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไร แค่คิดว่าเขาโกรธเรื่องที่เซทท์กับเธออยู่ด้วยกันสองต่อสอง แต่ก็ไม่ได้สนใจเขา เธอนั่งลงประคบแก้มของเธอ

อากาศที่เย็นแบบนี้ ทำให้เธอมีความรู้สึกที่กลัว สองปีที่ไม่ได้เจอกัน ธารณ์น่ากลัวกว่าเมื่อก่อนอีก

ถ้าธารณ์ใช้อำนาจของตระกูลทำตามอำเภอใจ คงไม่ต่างจากสองปีหลังนี้หรอก ณนนและวรรณต่างก็ติดคุกกัน อีกอย่างใครจะควบคุมเขา ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เขากับครีมใช้ชีวิตยังไงบ้าง หรือว่าจะพึงสิ่งผิดกฎหมายตลอดเหรอ?