บทที่101 แค้นและความเกลียด

ทันใดนั้น ปาร์คก็ลุกขึ้นจากพื้น ถึงแม้ว่ามือทั้งสองจะถูกมัดอยู่ข้างหลัง เขาก้มหัวลงและพุ่งไปหาธารณ์ ใช้หัวชนธารณ์จนตกจากเตียง

ทุกคนคาดไม่ถึงว่าปาร์คจะทำแบบนี้ เดิมที่ผู้ชายร่างใหญ่สองคนนั้นที่คว้ามือและเท้าของมีนาไว้ กลับหันไปจัดการปาร์ค

ถึงแม้ว่าปาร์คจะใช้มือของเขาไม่ได้ แต่เชือกที่เท้าของเขาได้ปลดออกตั้งนานแล้ว เท้าของเขาแข็งแรงมาก เขาเตะทีละคน ทำให้ผู้ชายร่างใหญ่สองคนนั้นเข้าใกล้ไม่ได้สักพัก

มีนาลุกขึ้นจากเตียงทันที อยากไปเปิดประตูและตะโกนขอความช่วยเหลือ ประตูอยู่ห่างแค่ครึ่งก้าว แต่ก็ถูกธารณ์ที่อยู่ข้างหลังเธอจับได้ก่อน

ธารณ์เหมือนกับนักล่า คว้าแขนของเธอได้เหมือนกับว่าเขาจับเหยื่อได้ และผลักเธอไปที่เตียงอีก

ถึงแม้ปาร์คฝีมือดีมาก แต่มือของเขาถูกมัดไว้อย่างแน่น ไม่ช้าก็ถูกผู้ชายร่างใหญ่สองคนนั้นเอาชนะได้

หลังจากนั้นไม่นานการดิ้นรนของพวกเขามันไร้ประโยชน์ มีนาไม่ยอมให้ธารณ์กดเธออยู่บนเตียง ได้แต่ร้องขอความช่วยเหลือ "ช่วยด้วย ช่วยด้วย!"

สายตาของธารณ์เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย เขาได้ปลดเข็มขัดของตัวเองออก “บนหาดในเมืองcนี้ก็มีแค่วิลล่านี้แหละ นอกจากพวกคุณไม่กี่คน ก็ไม่มีใครอยู่ที่นี่แล้ว ใครจะมาช่วยคุณได้? น้องชายหน้าโง่คนนั้นเหรอ? กว่าเขาจะมาถึง พวกเราก็ได้ทำอะไรเสร็จเรียบร้อยไปแล้ว...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ประตูห้องก็ถูกพังเข้ามา มีตำรวจในเครื่องแบบสองคนก็พุ่งเข้ามา ชี้ไปที่คนในห้องพร้อมกับกระบองและตะโกนว่า "ทุกคนยกมือขึ้น และอย่าขยับ!"

มีนาชี้ไปที่ธารณ์และผู้ชายตัวใหญ่สองคนนั้นพร้อมพูดว่า "พวกเขา พวกเขาเป็นคนบุกเข้ามา ทั้งลักพาตัวและทำร้าย รีบจับพวกเขาเร็ว!"

ผู้ชายร่างใหญ่สองคนนั้นไม่คิดว่าตำรวจจะมา กระบองชี้มาที่พวกเขา พวกเขาก็ยกมือขึ้นทันที ที่พวกเขาอยู่ที่นี่ก็เพื่อจะช่วยธารณ์ ยังไม่ทันได้เป็นคนร้ายอะไร

ตอนที่ตำรวจชี้ไปที่ผู้ชายสองคนที่อยู่กับเขา ธารณ์ก็กระโดดลงจากหน้าต่างห้องออกไปทันที

เมื่อเห็นว่าเขาหนีไป มีนาก็วิ่งไปที่หน้าต่าง และมองลงไป ธารณ์ก็ได้หายตัวไปทันที เขารู้จักเส้นทางที่นี่ดีมาก หรือว่าเขาเคยมาสำรวจก่อนหน้านี้แล้ว?

เพื่อป้องกันไม่ให้อีกสองคนที่เหลือหนีไปได้ ตำรวจก็เลยใส่กุญแจมือพวกเขาก่อน

มีนารีบช่วยป้าโบว์และคนอื่นๆแก้เชือก พร้อมฉีกเทปที่ปากออก

ป้าโบว์และแก้วยังคงตัวสั่น ปาร์คลุกขึ้นยืน และต้องการกระโดดออกจากหน้าต่างเพื่อจะไล่ตามธารณ์ "ฉันจะไปตามไอ้เวรนั่น จะปล่อยมันไปไม่ได้!"

มีนาหยุดเขาไว้แล้วพูดว่า "ไม่ต้องไปตามแล้ว ถ้าเกิดมีคนของเขาอยู่ข้างนอกด้วยล่ะ? พวกเราทุกคนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ให้ตำรวจจัดการเรื่องนี้กันเอาเอง"

ตอนที่เธอพูดเธอก็มองไปที่ตำรวจที่มาช่วยพวกเขา เมื่อกี้ที่กำลังวุ่นวายกันเธอไม่ได้มองเห็นชัดเจน แต่ตอนนี้เธอกลับมองเห็นว่าหนึ่งในนั้นคือเซทท์ “เจ้าตัวเล็ก?"

ป้าโบว์ถามด้วยความแปลกใจ “คุณตำรวจทั้งสองท่านคะ พวกคุณเข้ามาได้ยังไงคะ? หรือว่าระบบความปลอดภัยของบ้านหลังนี้มีปัญหา?”

เซทท์มองไปที่มีมีนาและอธิบายว่า “พี่มีนา ฉันก็ไม่รู้ว่าคนที่ฉันช่วยจะเป็นพี่ตอนนี้ฉันเป็นแค่ตำรวจฝึกหัด มาลาดตระเวนแถวๆนี้กับหัวหน้า จากนั้นก็ได้รับคำสั่ง ว่าบ้านพักแถวนี้มีคนตกอยู่ในอันตราย พร้อมกับให้รหัสผ่านของวิลล่ามาด้วย พวกเราก็เลยป้อนรหัสเข้ามาได้เลย”

มีนาฟังแล้วดูเหมือนจะเข้าใจ แต่ก็ยังไม่เข้าใจ หัวหน้าของพวกเขารู้รหัสผ่านของที่นี่ได้อย่างไร?

แต่เธอก็คิดถึงมาร์ชทันที ต้องเป็นเขาแน่ๆ