บทที่100 ถ้ากล้าแตะต้องเธอแม้แต่นิดเดียว

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย? ” มีนาพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดที่ข้อเท้าของตัวเอง แล้วก็พยายามต่อสู้ดิ้นรนทั้งมือและเท้า “ปล่อยฉันนะ！การที่คุณทำกับฉันแบบนี้ แล้วจะไปอธิบายกับครีมยังไง? เธอเป็นภรรยาของคุณ ฉันรู้จักนิสัยของเธอดี เธอไม่มีทางอนุญาตให้คุณแตะต้องผู้หญิงคนอื่นหรอกนะ！”

“เธอเป็นใครงั้นเหรอ ถึงกล้าจะมายุ่งกับฉัน！” ธารณ์จับมือทั้งสองข้างของเธอไว้ ไม่ให้เธอขยับเขยื้อน และจ้องเธออย่างดุร้ายพร้อมกับพูดว่า “นี่เธอกล้าพูดถึงเขางั้นเหรอ เรื่องนี้ก็เพราะว่าเธอนั่นแหละ ที่จะให้ฉันแต่งงานกับเขาให้ได้ เธอนึกว่าเขาจะสามารถจัดการฉันได้ ให้ฉันเชื่อฟัง ฝันไปเถอะ ！”

ตอนที่เขากำลังพูดอยู่นั้น นิ้วของเขาเลื่อนผ่านคอของเธอและเริ่มปลดกระดุมเสื้อผ้าของเธอทีละตัว

มีนาถูกเขาตรึงเอาไว้โดยสมบูรณ์แล้ว ไม่สามารถขยับได้เลย ได้แต่ถลึงตาใส่เขา เหมือนกับสัตว์น้อยที่กำลังจะตาย

สายตาที่แทบทนไม่ไหวของเขาทำให้เธอรู้สึกรังเกียจ เธอหันหน้าไป ก็เห็นว่าป้าโบว์ที่นอนอยู่ที่พื้นนั้นกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ แก้วกับปาร์คก็ก้มหน้าลงอย่างหมดหนทาง

ชายร่างใหญ่สองคนที่ติดตามธารณ์มาด้วยนั้นก็มองดูความเพลิดเพลินด้วยรอยยิ้ม

มีนาแค่รู้สึกว่าตายซะยังจะดีกว่าถูกธารณ์เหยียบย่ำแบบนี้

ในตอนนี้เองโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของเธอก็ดังขึ้น เสียงเรียกเข้านั้นแสบหูมาก ทำให้สายตาของทุกคนมองไปที่กระเป๋าเสื้อของมีนา

ธารณ์ใช้มือหนึ่งกดเธอเอาไว้ อีกมือหนึ่งก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ พอเห็นว่าชื่อคนที่โทรเข้ามาคือมาร์ช ก็ยิ้มแล้วก็รับสาย

“เมื่อกี้ประชุมอยู่ โทรหาผมมีอะไรรึเปล่า? ” แล้วก็มีเสียงมาร์ชดังมาจากปลายสายอย่างรวดเร็ว

ธารณ์พูดจาเล่นแง่ว่า “น้องชายที่แสนดีของฉัน เมียของแกโทรหาแกก็แสดงว่าต้องมีเรื่องอะไรสิ ไม่มีจะโทรไปทำไม? ”

พอมาร์ชได้ยินเสียงธารณ์ที่ปลายสาย ก็แข็งเป็นหินในทันที “ทำไมโทรศัพท์ของเธอถึงมาอยู่กับแกได้? ”

“แน่นอนว่าต้องเดตกับฉันอยู่น่ะสิ” ธารณ์จงใจเน้นคำว่าเดตมาก

มีนาใช้โอกาสนี้สะบัดมือของธารณ์ที่กดเธอเอาไว้ แล้วตะโกนขอความช่วยเหลือไปทางโทรศัพท์ “มาร์ช ไม่ใช่นะ ！เขาพาคนบุกเข้ามาที่คฤหาสน์ แล้วก็มัดพวกป้าโบว์เอาไว้ด้วย รีบมาช่วย……”

ธารณ์กระชากผมของเธออย่างไร้ความปรานี แล้วก็กดใบหน้าเธอลงกับหมอน ให้เธอไม่สามารถเปล่งเสียงอะไรได้อีก

มาร์ชได้ยินเสียงร้องของมีนา ก็เข้าใจในทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “ปล่อยพวกเขา ถ้าเกิดว่าแกกล้าทำร้ายเธอแม้แต่ปลายขน ฉันจะฆ่าแกซะ ！”

“ฆ่าฉันงั้นเหรอ? ได้สิ ฉันจะรอ！มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่แกฆ่าคนสินะ? คุณย่าตายก็เป็นเพราะแกนี่！”ธารณ์พูดอย่างไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว “แต่ว่าก่อนที่ฉันจะถูกแกฆ่า ขอชิมผู้หญิงของแกก่อนแล้วกันว่ารสชาติเป็นยังไง ตายไปจะได้เป็นผีที่มีความสุข”

“กล้าเหรอ ！ถ้าเกิดว่ากล้าแตะต้องเธอแม้แต่นิดเดียว……”

“นิดเดียวเหรอ น้อยไปรึเปล่า ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันแตะต้องเธอไปเยอะแค่ไหนแล้ว” ธารณ์ยิ้มอย่างพึงพอใจ “ใช่สิ ในเมื่อบังเอิญโทรมาทันเวลาพอดีก็อย่าวางนะ เดี๋ยวแกก็จะได้ยินว่าฉันกับเธอมีความสุขกันแค่ไหน”

“ธารณ์！ฉันจะฆ่าแก！ปล่อยเธอซะ……”

ธารณ์ไม่ได้วางสาย โยนโทรศัพท์ของมีนาไปด้านข้าง และก็ไม่ได้สนใจว่ามาร์ชจะวางสายหรือไม่ หรือจะฟังรึเปล่า วันนี้เขาไม่มีวันปล่อยผู้หญิงที่น่าเกลียดอย่างมีนาไปได้หรอก！

เขาพลิกตัวมีนากลับมา มีนาก็รีบสูดลมหายใจเข้าไปในทันที เกือบจะหายใจไม่ออกตายเพราะธารณ์ซะแล้ว

เธอถลึงตาใส่เขา เพราะว่าหายใจ ร่างหายของเธอก็เลยขยับขึ้นลง ทำให้ในสายตาของธารณ์นั้น เหมือนกับว่าเธอพยายามยั่วยวนเขาโดยตั้งใจ

เขาเอื้อมมือออกไปปลดกระดุมที่ยังปลดออกไม่หมดบนเสื้อผ้าเธออีกครั้ง “คนสวย ให้มาร์ชได้ฟังหน่อยว่าตอนที่พวกเราอยู่ด้วยกันเธอจะร้องเสียงเพราะแค่ไหน”