บทที่ 99 ดุร้ายมาก

เธอรู้สึกว่ามันน่าแปลก ก็เลยเดินไปเรียกที่ห้องครัว “แก้ว อยู่ที่ห้องครัวไหม? ป้าโบว์อยู่ข้างบนรึเปล่า? ”

แต่ว่าก็ยังคงไม่มีใครตอบเธอ ราวกับว่าในคฤหาสน์นี้เหลือเธอแค่เพียงคนเดียวแล้ว คนอื่นๆ ไปไหนกันหมดนะ?

ตอนที่เธอกำลังสงสัยอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงจากชั้นบน ก็เลยคิดว่าที่บ้านน่าจะโดนขโมยเข้าแล้ว

แต่เท่าที่เธอรู้มา รอบคฤหาสน์นี้มีระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนา ปกติแล้วนอกจากป้าโบว์กับแก้ว และคนขับรถปาร์คที่ปกติถ้าไม่ต้องไปส่งมาร์ชก็จะอยู่ที่คฤหาสน์ และปาร์คก็พอจะเป็นมวยอยู่บ้าง สามารถทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันได้

มีนาก็เขย่งเท้าข้างเดียว และเดินขึ้นไปข้างบนช้าๆ อยากจะดูให้แน่ใจว่าข้างบนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เธอเดินขึ้นไปชั้นบนด้วย แล้วก็โทรหามาร์ชไปด้วย แต่ว่าเสียงจากปลายสายก็ดังอยู่นาน แต่ว่าไม่มีคนรับสาย พอคิดว่าเขาน่าจะกำลังยุ่งอยู่ ไม่น่าจะสะดวกรับสาย ก็เลยไม่ได้โทรไปอีกรอบ

ไม่ง่ายเลยกว่าจะขึ้นมาถึงชั้นบน เธอเรียกป้าโบว์และแก้วอีกครั้ง แต่ว่าก็ไม่มีใครตอบเธอ แต่เธอสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีคนอยู่ที่ชั้นสองนี้

เธอได้แต่มองเข้าไปทีละห้อง เธออยู่ที่นี่มาเดือนหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ขึ้นมาชั้นสอง

ห้องที่ชั้นสองนั้นไม่เยอะเท่าไหร่ เธอมองจากตรงทางเดินก็พบว่ามีแค่สามห้องเท่านั้น

เธอผลักประตูบานหนึ่งเข้าไป ก็พบว่ามันเป็นห้องทำงาน ด้านในนั้นเป็นระเบียบและสะอาดมาก ไม่มีใครอยู่

แล้วก็ผลักประตูเข้าไปอีกห้องหนึ่ง มันเป็นห้องเด็ก ผนังทั้งสี่ทาสีฟ้า เตียงเด็กก็มีสไลเดอร์ โต๊ะเล็ก และของเล่นสำหรับเด็กก็มี แต่ผนังจะดูเก่าไปหน่อย

เธอเดินเข้าไปในห้องเด็ก เปิดตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ริมผนังด้านใน ด้านในนั้นมีเสื้อผ้าของเด็กผู้ชาย บางตัวที่เธอแค่มองก็รู้ว่าเป็นเสื้อผ้าของอธิ แต่ว่าบางชิ้นก็ไม่ใช่ไซซ์ของอธิ แถมสไตล์ก็ดูเก่า

สไตล์ของเสื้อผ้าเด็กที่สมัยนี้ไม่มีผลิตแล้ว เธอลองหยิบเสื้อผ้าพวกนั้นขึ้นมาจับดู ก็คิดได้ว่าน่าจะเป็นเสื้อผ้าที่มาร์ชเคยใส่ตอนเด็กๆ เนื้อผ้าค่อนข้างดีมาก

เดิมห้องเด็กนี้น่าจะเป็นห้องของมาร์ชเมื่อตอนเด็ก น่าจะปรับปรุงใหม่ ให้อธิมาอยู่

พอมองเสื้อผ้าของมาร์ชตอนเด็กๆ เธอก็เหมือนจะนึกภาพออกว่าตอนเด็กเขาจะเป็นแบบไหน เด็กชายที่สะอาดและอ่อนโยนงั้นเหรอ?

มีนาอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากยิ้ม แล้วก็เอาเสื้อผ้าตอนเด็กของเขาเก็บเข้าที่เดิม

ห้องสุดท้ายก็ไม่ต้องคิดเลย น่าจะเป็นห้องที่มาร์ชอยู่ในตอนนี้ หรือว่าป้าโบว์ทำความสะอาดอยู่ในนี้แล้วเกิดอุบัติเหตุขึ้นงั้นเหรอ?

มีนารีบออกมาจากห้องเด็ก แล้วก็เดินไปยังห้องที่อยู่ด้านในสุดของทางเดินทันที

เธอเหมือนจะพุ่งเข้าไปทันที และเปิดประตูห้องออก “ป้าโบว์ อยู่ข้างในไหมคะ ไม่เป็นไรใช่ไหม? ”

แต่พอเธอเหยียบเท้าเข้ามา ก็ต้องตะลึงไปในทันที ป้าโบว์อยู่ในห้องนี้จริงๆ แต่ว่าปากของป้าโบว์ถูกปิดเอาไว้ แขนขาถูกมัด นั่งอยู่ที่พื้น แล้วก็ส่ายหน้าให้กับเธอ อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เปล่งเสียงออกมาไม่ได้ ได้แต่พูดอู้ๆ อี้ๆ

มีนารู้ทันทีว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง อยากจะหนีออกไปจากที่นี่ก็ไม่ทันแล้ว มีผู้ชายร่างใหญ่สามคนพุ่งออกมาขวางเธอเอาไว้ แล้วก็ปิดประตูอย่างรวดเร็ว

มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธออย่างไม่เกรงกลัว พิจารณาเธอพร้อมกับยิ้มและพูดว่า “คนสวย ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะ ที่แท้เธอก็อยู่ที่นี่เอง มาร์ชซ่อนเธอไว้ที่นี่อย่างดีทำ ทำให้คนอื่นนึกว่าเธอหายตัวไปแล้ว”