บทที่98 เหมือนคู่พ่อลูกจริงๆ

อธิเงยหน้าขึ้นมองหยาดเหงื่อบนหน้าของมาร์ช แล้วก็ยื่นมือเล็กๆ ที่สกปรกของตัวเองออกไปพร้อมกับพูดว่า “พ่อครับ เดี๋ยวผมช่วยเช็ดให้ด้วย”

มาร์ชไม่ได้หลบ และก็ไม่ได้รังเกียจที่มือของอธิสกปรก ปล่อยให้เขาช่วยเช็ดหน้าให้ตัวเอง ใบหน้าของทั้งสองคนก็สกปรกเหมือนแมวลาย

อธิพบว่าตัวเองทำให้หน้าของมาร์ชเลอะ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “พ่อครับ หน้าพ่อ……หน้าพ่อตลกมากเลย”

“หน้าพ่อมันทำไมเหรอ? ” มาร์ชยื่นมือไปลูบหน้าของตัวเองอย่างประหลาด แล้วตอนนี้มันก็ยิ่งทำให้หน้าเลอะไปยิ่งกว่าเดิมอีก

ใบหน้าของมีนาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มองดูพวกเขาสองคนอยู่ข้างๆ คนตัวเล็กกับตัวใหญ่ช่าเหมือนกับพ่อลูกกันจริงๆ

มาร์ชมองไปที่ใบหน้าของอธิที่แก้มซ้ายก็เลอะโคลน แก้มขวาก็เลอะโคลน ทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่าใบหน้าของตัวเองตอนนี้คงจะเหมือนกับอธิ ก็เลยทำเป็นโกรธและพูดกับอธิว่า “ได้เลย บอกว่าจะเช็ดหน้าให้พ่อ แต่ว่าความจริงแล้วจงใจเอาโคลนมาป้ายหน้ากันใช่ไหม เดี๋ยวรอดูเลยว่าพ่อจะจัดการลูกยังไง”

“ผมเปล่านะ……”อธิยังไม่ทันจะพูดจบ ก็รีบยืนขึ้นและวิ่งออกไปทันที

มีนานึกว่ามาร์ชโกรธจริงๆแล้ว ก็เลยอยากจะห้ามไม่มีมาร์ชวิ่งตามอธิไป แต่ไม่สามารถขวางไว้ได้

พอมาร์ชตามอธิไปทันและจับเขาไว้ได้นั้น ก็จักจี้เขา แกล้งเขาเท่านั้นเอง ไม่ได้โกรธจริงๆ

มีนาเห็นเขาทั้งสองคนเอะอะโวยวาย กลิ้งลงที่พื้นอย่างเมามัน ก็ยิ้มตามอย่างสบายใจ

ทันใดนั้นเธอก็พบว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นมาร์ชไม่ได้เป็นเหมือนภูเขาน้ำแข็งอีกต่อไป ก็มีเวลาที่ทำเรื่องก่อกวนเหมือนเด็กอยู่เหมือนกัน และก็นึกถึงเรื่องที่ป้าโบว์พูดว่าก่อนเกิดอุบัติเหตุนั้นเขาเป็นคนร่าเริงมาก ก็น่าจะถูกต้องแล้ว เขาเองก็เลยไร้เดียงสาเหมือนกับเด็กทั่วไปนั่นแหละ

หลังจากที่มาร์ชเล่นกับอธิจนพอแล้ว ก็อุ้มเขาขึ้นมา “ไปอาบน้ำกับพ่อเดี๋ยวนี้เลย ไม่อาบน้ำไม่อนุญาตให้กินข้าวเย็นนะ”

มีนารีบตามพวกเขากลับเข้าไปในคฤหาสน์ทันที พอเห็นเขาอุ้มอธิจะขึ้นไปชั้นบน เธอก็รีบพูดว่า “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันช่วยอาบน้ำให้เขาเอง เขาเคยชินกับการที่ฉันช่วยอาบน้ำให้ ……”

แต่ว่าเธอยังพูดไม่จบ อธิก็แย่งเธอพูดก่อน “แม่ครับ！ผมอยากอาบน้ำกับพ่อ พวกเราเป็นผู้ชายนะ”

มีนาพูดไม่ออกไปช่วงหนึ่ง อธิพึ่งจะได้อยู่กับมาร์ชแค่ไม่กี่วัน แต่ก็ชอบเขาขนาดนี้แล้ว แม้แต่แม่อย่างเธอยังถูกมองข้ามเลย

“ได้ยินที่เจ้าลูกชายพูดแล้วใช่ไหม? เขายังเด็กขนาดนี้ยังรู้จักแบ่งชายแบ่งหญิง รู้จักอาย แล้วคุณล่ะ? ” มาร์ชพูดคำพูดที่มีความหมายแฝง แล้วก็อุ้มอธิขึ้นไปข้างบน

เธอนั่งอยู่บนรถเข็น ไม่สามารถตามขึ้นไปข้างบนได้ ก็ได้แต่ฟังอธิพูดกับมาร์ชอย่างจำใจว่า “พ่อครับ พออาบน้ำเสร็จแล้วผมอยากดูการ์ตูนในห้องพ่อ”

“ได้สิ ไม่มีปัญหา”

พอได้ยินเสียงหัวเราะของพวกเขา มีนาก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย พอเด็กน้อยมีพ่อแล้ว แม่อย่างเธอก็เหมือนจะกลายเป็นส่วนเกินไปแล้ว

มีนาก็ไม่อยากจะอึดอัดอยู่คนเดียวในห้อง ก็เลยเข็นรถเข็นไปที่ห้องครัว ดูว่าตัวเองจะช่วยอะไรได้บ้างรึเปล่า?

ถ้าเกิดว่าพักรักษาตัวโดยที่ไม่ทำอะไรเองเลยแบบนี้ เธออยู่ไม่สุขหรอกนะ

……

เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว เธอก็อยู่ที่คฤหาสน์ริมทะเลนี้มาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว อาการบาดเจ็บที่เท้าก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เดินเขย่งเท้าที่พื้นสองสามก้าวก็ไม่ค่อยรู้สึกเจ็บเท่าไหร่แล้ว

ช่วงกลางวัน มาร์ชจะไปส่งอธิไปโรงเรียนแต่เช้า แล้วก็ไปทำบริษัท

เหลือเธออยู่ที่คฤหาสน์คนเดียว แล้วก็มีป้าโบว์และแก้ว

เธอกับแก้วก็ไม่ได้มีอะไรให้คุยกัน แต่ดูแก้วทำงานแล้ว ก็รู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ช่างขยันขันแข็งเสียจริง

บางครั้งถ้าป้าโบว์มีเวลาก็จะมาคุยกับเธอสองสามประโยค ไม่มีอะไรนอกไปกว่าการเล่าให้ฟังว่ามาร์ชเป็นอย่างน้นอย่างนี้ ถึงยังไงมาร์ชในสายตาของป้าโบว์ กับมาร์ชตัวจริงนั้น ทำให้มีนารู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขาเป็นคนละคนกัน

ในสายตาของป้าโบว์แล้วมาร์ชจะเป็นคุณชายที่ดีไปหมดซะทุกเรื่องตลอดไป

！