บทที่105 ฉันปกป้องพี่ได้

เธอลงจากรถ เดินไปที่สถานีตำรวจ พอถึงห้องโถง ก็เห็นเซทท์นั่งรอที่ห้องโถง

“เจ้าตัวเล็ก” มีนาตะโกนเรียก เพิ่งนึกได้ว่าที่นี่เป็นสถานที่ราชการ ไม่ควรเรียกชื่อเล่น รีบเปลี่ยนคำเรียก “เจ้าหน้าที่เซทท์ สวัสดีค่ะ”

“พี่มีนา ไม่เป็นไร พี่อยากเรียกอะไรก็เรียกเลย” เซทท์ยิ้มให้เธอ

มีนารู้สึกว่าเธอเขาไม่ควรทำตัวสบายๆในที่ทำงานของเขา ถามว่า "ไปลงบันทึกประจำวันที่ไหนเหรอ? หรือว่าคุณเป็นคนทำให้"

“ไม่ใช่ เจ้าหน้าที่ตำรวจที่รับผิดชอบจะเป็นคนทำ ฉันจะได้เรียนรู้ไปด้วย” เซทท์พูด พร้อมกับพาเธอไปที่ออฟฟิศ

ทันทีที่มีนาเดินเข้ามา เธอเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจวัยกลางคนนั่งอยู่ที่นั่น พร้อมกับแฟ้มคดีที่จัดเรียงกัน เธอมีความรู้สึกที่คุ้นเคย

“พี่มีนา เชิญนั่งก่อนครับ” เซทท์บอกให้เธอนั่งลง จากนั้นก็ไปนั่งข้างเจ้าหน้าที่วัยกลางคน

เจ้าหน้าที่ตำรวจวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมามองเธอ และจำเธอได้ทันที "เป็นคุณนี่เอง หลังออกจากคุกเป็นอย่างไงบ้าง? ทำไมมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้อีกล่ะ"

มีนามองไปที่เจ้าหน้าที่ตำรวจวัยกลางคนที่อยู่ข้างหน้าเธอ ก็นึกออกทันที ตำรวจคนนี้เคยดูแลคดีของเธอ รู้สึกว่าจะชื่อเร็น

เธอไม่กล้ามองไปที่เซทท์ พูดอย่างเกรงๆว่า "สวัสดีค่ะ ถือว่าขอบคุณคุณก็แล้วกัน หลังจากที่ออกจากคุกฉันก็สบายดี"

เซทท์ประหลาดใจจนต้องอ้าปากค้าง ออกจากคุก? พี่มีนาเคยติดคุกตั้งแต่เมื่อไหร่ ?

เจ้าหน้าที่เร็นพยักหน้าเลย เริ่มทำบันทึกประจำวันให้เธอ

เซทท์เก็บความสงสัยไว้ ตั้งใจเรียนรู้

คดีที่แตกต่างทั้งสองอันเป็นคดีที่มีนาต้องมาเจอกับตัว เจ้าหน้าที่เร็นรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้โชคร้ายมากๆ พามาตั้งหลายปีแล้ว ผู้หญิงคนนี้ก็ยังต้องมาทุกข์ทรมานกับเรื่องพวกนี้

การจดบันทึกประจำวันเป็นไปได้ด้วยดี ใช้เวลาแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง มีนาเซ็นชื่อเสร็จ เจ้าหน้าที่เร็น เก็บแฟ้มคดี บอกเธอว่าสามารถกลับไปได้

มีนาลุกขึ้นออกจากออฟฟิศนี้ เซทท์รีบตามเธอมา เดินไปที่ทางเข้าพร้อมกัน ไม่รู้ว่าจะเปิดปากถามอย่างไง

เธอคงเดาได้ว่าเซทท์อยากจะถามอะไร ก่อนที่เธอจะก้าวออกจากที่นี่ เธอหยุดและหันกลับหลังมาบอกกับเซทท์ว่า “ที่เจ้าหน้าที่เร็นพูดมันคือความจริง ฉันเคยติดคุกมาก่อน ฉันไม่ใช่พี่มีนาที่คุณรู้จักตอนอยู่สถานเด็กกำพร้าแล้ว ฉันเป็นผู้หญิงที่เลว อยู่ห่างฉันไว้ เดียวมันจะส่งผลถึงอนาคตของคุณ”

พอเธอพูดเสร็จเธอก็อยากออกไปจากที่นี่ทันที เซทท์ก็ยังไม่เชื่อ คว้าแขนเธอไว้แล้วพูดว่า “พี่มีนา มันเป็นไปไม่ได้ พี่เป็นคนดี ไม่มีใครจิตใจดีไปกว่าพี่อีกแล้ว พี่ไม่มีทางทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้หรอก!"

“คุณคิดว่าฉันดีเกินไปแล้ว หลังจากที่ออกจากสถานที่เด็กกำพร้าฉันก็เปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปมากๆ” มีนาสะบัดแขนออกแล้วพูด

เขาอยากจะจับแขนของเธออีกครั้ง แต่ก็รู้ตัวว่าไม่ควรทำอีกแล้ว แต่ก็ยังยืนยันคำเดิม "ไม่ ฉันเชื่อพี่ มันต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น มีคนใส่ร้ายพี่ หรือไม่ก็พี่ช่วยคนผิด? พี่ช่วยใครอยู่? "

“คุณยังเด็กเกินไป ยังไม่เข้าใจว่าคนเราสามารถเปลี่ยนได้” มีนาไม่รู้จะพูดกับเขายังไงแล้ว ระหว่างมีเรื่องเกิดขึ้นเยอะมาก ไม่แค่คำสองคำก็สามารถอธิบายให้เข้าใจได้ “ลงบันทึกเสร็จแล้ว ฉันควรกลับได้แล้ว

“อย่างไงฉันก็เชื่อพี่” เซทท์ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ให้เธอออกจากสถานีตำรวจ ทำได้เพียงปล่อยความสงสัยในใจ คิดได้เรื่องสำคัญที่ต้องพูด “ใช่สิ มีเรื่องที่ฉันอยากเตือนพี่ คนที่บุกเข้าบ้านพี่คนนั้นมันไม่ธรรมดา มีคนไม่ดีหนุนหลังเขาอยู่ พี่ต้องระวังมากๆ อยากออกไปไหนคนเดียว มีเรื่องอะไรก็มาหาฉันได้ ฉันปกป้องพี่ได้"