บทที่106 เธอต้องการค้นหาพ่อของอธิ

ของแบรนด์เนมทั้งตัวของเธอและกระเป๋าของเธอล้วนหยิบมาจากห้องนี้ทั้งนั้น ทว่านี่ไม่ใช่ของของเธอเลย แต่มีวางไว้ในตู้เสื้อผ้าเต็มตู้มาก่อนที่เธอจะเข้ามาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ริมทะเลนี้แล้ว

วันนี้เธอได้รับโทรศัพท์จากเซทท์ เธอจึงรีบออกจากประตูไป แล้วหยิบเสื้อผ้าจากตู้เสื้อผ้า รวมทั้งกระเป๋าใบนี้ อันที่จริงครีมไม่จำเป็นต้องอิจฉาเธอเลย

“ธารณ์อยู่ที่ไหน? เธอจับเขาและขังเขาไว้ใช่ไหม” ครีมถามโดยตรง

มีนาพูดด้วยรอยยิ้มจางๆว่า: “เราก็กำลังตามหาเขาอยู่ รวมทั้งตำรวจด้วย”

“ตำรวจ? ตำรวจตามหาเขาทำไม”

“เธอไม่รู้หรือว่าสามีของเธอทำอะไรไว้ในข้างนอก” มีนาถามเธอกลับ

“ฉัน……” ครีมพูดไม่ออก

พวกเขาไม่ใช่คนทางเดียวกัน และครีมมักทำร้ายเธออยู่หลายครั้ง ซึ่งเธอไม่เอาเรื่องครีมก็ดีแค่ไหนแล้ว ดังนั้นเมื่อพบกันอีกก็ไม่จำเป็นต้องรำลึกความหลัง และเธอก็ไม่อยากคุยกับเธอด้วย

“ฉันต้องไปแล้วล่ะ ลาก่อน”

ครีมพูดอย่างไม่เต็มใจ: “เธอควรให้มาร์ชหยุดทำร้ายคนอื่นจะดีกว่า แล้วธารณ์เป็นถึงพี่ชายของเขาเอง และตระกูลจรัลพรไพศาลไม่ได้ยั่วยุเขาเลย ทำไมไม่ยอมปล่อยตระกูลจรัลพรไพศาลไปล่ะ”

“ที่เธอพูดมามันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ? ธารณ์คือทำตัวของตัวเอง และตระกูลจรัลพรไพศาลก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉันเลย แล้วฉันก็ไม่ได้ใช้นามสกุลจรัลพรไพศาลสักหน่อย”

“เธอบอกว่าไม่ใช้นามสกุล มันก็จะไม่ใช่งั้นเหรอ คนเราหนีความสัมพันธ์ทางสายเลือดไม่ได้หรอกน่ะ”

“เธอยังมีหน้ามาพูดถึงความสัมพันธ์ทางสายเลือดอีกเหรอ หากพวกเขาสนใจความสัมพันธ์ทางสายเลือด พวกเขาจะไม่ยืนมองดูฉันถูกปรักปรำและติดคุก พวกเขาเชื่อทุกอย่างในตัวเธอ ลูกสาวที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แล้วพวกเขาเคยปฏิบัติกับฉันเหมือนมนุษย์ไหม” มีนารู้สึกตลกและพูดว่า: “เธอต่างหากที่เป็นลูกสาวแท้ๆของพวกเขา แล้วตอนนี้ตระกูลจรัลพรไพศาลเกิดปัญหาขึ้น เธอต่างหากที่ควรเป็นคนหาวิธีที่ช่วยพวกเขา ไม่งั้นพวกเขาคงเลี้ยงดูเธอมาและดีต่อเธออย่างเปล่าประโยชน์แน่”

ครีมหน้าแดงทันทีและพูดอย่างเขินอายว่า: “ตอนนี้ฉันยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย แล้วฉันจะช่วยพวกเขาได้อย่างไร”

“เธอเป็นนักศึกษาชั้นยอดที่จบการศึกษาจากมหาลัยที่มีชื่อเสียง และเธอยังเป็นถึงนายหญิงของตระกูลธวัชพลังกร ดังนั้นเธอจะไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้อีกงั้นเหรอ?”

ใบหน้าของครีมเต็มไปด้วยความโกรธ จากนั้นก็สงบลงและในไม่ช้าดวงตาของเธอรื้อน้ำตาแฝงแววไปด้วยความสิ้นหวังและพูดว่า: “มีนา ฉันขอร้องเธอล่ะ แค่เธอพูดเกลี้ยกล่อมมาร์ช เขาต้องปล่อยตระกูลจรัลพรไพศาล และปล่อยฉันกับธารณ์ไปอย่างแน่นอน เธอเตือนเขาว่าอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อตา ว่าจะไม่ผลักธารณ์ไปสู่ทางตัน และจะให้ค่าครองชีพกับเราเป็นประจำ”

มีนาอดหัวเราะไม่ได้ “เธอประจบฉันเกินไปแล้ว คิดว่าฉันเป่าลมข้างหูให้มาร์ชแล้ว ทุกอย่างก็จะสามารถแก้ไขได้งั้นเหรอ? ฉันไม่มีความสามารถขนาดนั้น แม้ว่าเธอจะมาขอร้องฉันมันก็ไร้ประโยชน์”

“ฉันรู้ว่าเธอยังโกรธกับเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต แต่ตอนนั้นเราทั้งคู่ยังเด็กอยู่ ฉันแค่ล้อเล่นกับเธอ และเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่ เธอยังมีชีวิตอยู่และมีชีวิตที่ร่ำรวยกว่าใครๆ”

เธอยังคงไร้เหตุผลและไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรผิด

มีนาไม่อยากคุยกับเธออีก เธอหลอกให้เธอสูญเสียความบริสุทธิ์ไป แล้วถูกคุมขังในคดีฆาตกรรม และเมื่อสองปีที่แล้วเธอบอกว่าจะช่วยเธอหลบหนี แต่เธอกลับวางแผนที่จะขายเธอและอธิไปบนเขา…… เรื่องแต่ละเรื่องนั้นใช้คำว่าล้อเล่นมาหลุดพ้น งั้นเรื่องล้อเล่นนี้มันช่างน่ากลัวจริงๆ

เธอแค่อยากจะจากไปอย่างรวดเร็ว ทว่าครีมต้องการรั้งเธอไว้ แต่กลับถูกบอดี้การ์ดข้างๆดึงตัวเธอออก

ครีมที่ไม่สามารถเข้าใกล้มีนาจึงพูดขึ้นว่า: “งั้นเธอไม่อยากรู้หรือว่าใครเป็นพ่อของเด็กคนนี้ เพียงแค่เธอช่วยฉัน ฉันจะบอกเธอ……”

แผ่นหลังของมีนาอดไม่ได้สั่นเล็กน้อย พ่อแท้ๆของอธิ?

เธอไม่เคยกล้าคิดถึงเรื่องนี้เลย คืนนั้นเธอหมดสติไป ซึ่งชายคนนั้นอาจเป็นลุงที่เท้าตระหนี่ หรือชายหัวโล้นเยิ้ม หรือบางที…… เธอไม่อยากรู้เรื่องนี้เลย เธอจึงไม่หันกลับมามองแล้วเดินตรงไปทางลาดจอดรถโดยตรง

แน่นอนเมื่อเธอขึ้นรถ เธอก็นึกได้ว่าครีมรู้ได้อย่างไรว่าชายคนนั้นเป็นใคร? เป็นไปได้ไหมในคืนนั้นเธอก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย และมันเกี่ยวข้องกับเธอ?