บทที่107 เธอกำลังใส่ใจฉันเหรอ

เมื่อเธอกลับถึงคฤหาสน์ริมทะเล เธอพบว่ามาร์ชก็กลับมาแล้ว

เมื่อป้าโบว์เห็นเธอก็รีบถามขึ้นว่า: “นายหญิง ให้ปากคำที่สถานีตำรวจเสร็จแล้วหรือ?”

มีนาตอบกลับแล้วมองไปที่มาร์ชที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถง เขาจ้องมองโทรศัพท์ด้วยท่าทางที่เคร่งขรึม จึงกระซิบถามป้าโบว์ว่า: “มาร์ชกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? วันนี้เขาไม่จำเป็นต้องอยู่บริษัทเหรอ?”

“ฉันก็ไม่รู้ นายน้อยก็เพิ่งกลับมาได้ไม่นานเหมือนกัน แต่ดูไม่ค่อยดีใจนัก ฉันจะไปห้องครัวล่ะ คุณไปหาเขาเถอะ”

หัวใจของมีนาจมดิ่งลง และเธอไม่รู้ว่าทำไมมาร์ชถึงกลับมาจากบริษัทเร็วขนาดนี้?

เธอเดินไปที่โซฟาอย่างระมัดระวังและทักทายเขาว่า: “นายกลับมาแล้วเหรอ สถานีตำรวจบอกให้ฉันไปให้ปากคำ ฉันก็เลยออกไปน่ะ และฉันเหนื่อยนิดหน่อย ขอกลับไปพักผ่อนที่ห้องนะ”

มาร์ชเงยหน้าขึ้นและเอนหลังมองเธอพูดว่า: “ทำไมเธอไม่บอกฉันก่อนที่จะไปสถานีตำรวจ แต่ไปที่นั่นด้วยตัวเอง และทำไมเธอไปสถานีตำรวจแล้วยังไปที่คฤหาสน์ตระกูลธวัชพลังกรอีก เธอต้องการทำอะไร”

“ฉัน…… ฉันแค่อยากไปที่คฤหาสน์ตระกูลธวัชพลังกรเพื่อเอาของที่หลงเหลือไว้ก่อนหน้านี้” มีนากล่าวอย่างคลุมเครือ

“ของอะไร?”

“ของเล็กๆน้อยๆเอง” มีนายิ้มและต้องการหลบเลี่ยงไปจึงพูดว่า: “ไม่คิดว่าคฤหาสน์ตระกูลธวัชพลังกรไม่มีใครอาศัยอยู่เลย และฉันเข้าไม่ไปได้ เลยยืนอยู่ที่ประตูมองดูแป๊ปนึงก็กลับมาแล้ว ไม่พูดล่ะ ฉันขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อที่ห้องก่อนนะ”

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอเดินอย่างรวดเร็วไปที่ห้องของเธอโดยไม่รอให้มาร์ชถามอะไรอีก

ทันทีที่เธอเข้ามาในห้อง เธอก็รีบปิดประตู และกำลังจะล็อคมัน ก็มีแรงจากภายนอกผลักประตูให้เปิดออก

เธอตกใจมาก และมองไปที่มาร์ชที่ตามเธอเข้ามาในห้อง จึงรีบพูดว่า: “ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า โปรดออกไป”

มาร์ชปิดประตูเข้าและพูดอย่างขบขัน: “เปลี่ยนเถอะ มีตรงไหนบ้างที่ฉันไม่เคยเห็นเลย แล้วเธอยังจะอายที่จะเปลี่ยนต่อหน้าฉันอีก”

“ออกไป” มีนาพูดอย่างยืนหยัด

เมื่อนึกถึงพฤติกรรมที่บุ่มบ่ามของเขาแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัว เธอไม่อยากทนกับความเจ็บปวดจากการถูกเขาล้วงหมดตัว

ดวงตาของมาร์ชซ้อนเร้นไปด้วยความโกรธ เขาไม่เพียงแต่ไม่ออกจากห้องของเธอ แต่เขายังจับคางของเธอไว้แล้วพูดว่า: “เธอเห็นครีมหลังออกจากสถานีตำรวจ นางพูดอะไรกับเธอบ้าง?”

มีนาอดไม่ได้ที่จะสั่นเทา “ในเมื่อบอดี้การ์ดสองคนนั้นบอกนายทุกอย่างแล้ว พวกเขาไม่ได้รายงานเรื่องที่เราพูดงั้นเหรอ? เธอก็แค่ขอร้องฉันให้นายปล่อยตระกูลจรัลพรไพศาลและธารณ์ไป ฉันไม่มีทางตอบตกลงหรอก”

“แล้วทำไมเธอถึงไปที่คฤหาสน์ตระกูลธวัชพลังกรล่ะ? พูดสิ!” มาร์ชบีบคางของเธออย่างแรง จนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา

มีนาทนความเจ็บปวดที่กรามของเธอ และถามเขาว่า: “ทำไมนายถึงกลัวฉันไปที่คฤหาสน์ตระกูลธวัชพลังกรล่ะ? หรือจะเป็นนายจริงๆที่เป็นคนฆ่านายท่าย? นายเพื่อล้างแค้นแล้ว แม้แต่คนที่รักนายก็ไม่ปล่อยไว้งั้นเหรอ?”

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่เธอควรยุ่ง”

ใช่อยู่ที่เธอไม่ควรยุ่งกับเรื่องเหล่านี้ แต่เธอไม่เคยเชื่อเลยว่ามาร์ชจะเป็นคนที่โหดร้าย ในใจของเธอมักรู้สึกว่ามาร์ชกับธารณ์นั้นแตกต่างกันเสมอ ทว่าทำไมเธอถึงรู้สึกอย่างนั้นล่ะ?

“ฉันแค่สงสัยว่านายใช้เวลาสองปีทำลายTP Group ได้อย่างไร? ทำให้คฤหาสน์ตระกูลธวัชพลังกรกลายเป็นคฤหาสน์ร้าง? และในเมื่อนายได้ล้างแค้นแล้ว ทำไมนายถึงอยากจัดการกับET Group ด้วยล่ะ? ในบรรดาคนที่ฆ่าแม่ของนายมีปริญด้วยเหรอ?”

“สุดท้ายแล้วเธอยังคงต้องการช่วยET Group” มาร์ชหัวเราะขึ้นเบาๆ “เธอลืมไปแล้วเหรอว่าพวกเขาทำอะไรกับเธอบ้าง? ในช่วงสองปีที่เธอไม่อยู่ ฉันได้สืบค้นอดีตของเธอมาหมดแล้ว”

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันแค่รู้สึกว่าET Groupไม่สามารถคุกคามถึงนายได้ แล้วทำไมต้องจัดการกับพวกเขาด้วย ฉันแค่กลัวนาย……” คำที่มีนาต้องการจะพูด แต่กลับพูดไม่ออก

“กลัวฉันอะไร” มาร์ชถามอย่างกดดัน

มีนาหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า: “ฉันกลัวนายจะน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ และกลายเป็นคนแบบเดียวกับธารณ์”

“เธอกำลังใส่ใจฉันเหรอ?”

“เปล่า ไม่ใช่ ” มีนาปฏิเสธทันที