บทที่108 ต้องอ่อนโยนกับคนที่รัก

ร่างกายของมาร์ชแข็งทื่อ และในวินาทีต่อมาเขาก็เอื้อมมือออกไปบีบคอของเธอ “เธอไร้ยางอายและง่ายขนาดนี้เลยเหรอ!”

มีนารู้สึกหายใจลำบาก และเธอรู้สึกเสียใจที่เมื่อกี้เธอไม่ได้พูดความจากใจจริงไป

ทว่าเขากลับเชื่อคำพูดทั้งหมดของเธออย่างจริงจัง

เธอมองเขาด้วยแววตาสั่นไหว และต้องการจะอธิบาย ทว่าเธอกลับพูดว่า: “ถ้านายรับเรื่องที่เลวร้ายของฉันไม่ได้ นายก็หย่ากับฉันได้ ฉันจะไปโดยไม่รับทรัพย์สินใดๆจากนายเลย”

“เธออยากจะหย่ากับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ ใครกำลังรอที่จะขอแต่งงานกับเธอ?” ดวงตาของมาร์ชริบหรี่ ไม่ได้ปิดบังความเกลียดชังที่มีต่อเธอเลย

“ไม่มี ทำไมฉันจำเป็นต้องแต่งงานกับผู้ชายด้วย” มีนาดูเหมือนจะเห็นความหวัง เขาอาจตกลงหย่ากับเธอด้วยความโกรธก็ได้

“ก็ใช่ ถ้าไม่มีข้อจำกัดของการแต่งงานแล้ว เธอก็จะสามารถคบผู้ชายได้ง่ายขึ้น”

คำพูดที่รุนแรงของเขาทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดมาก

“เธอต้องการให้ฉันโกรธและหย่ากับฉัน แค่คำพูดเหล่านี้ก็ทนไม่ได้แล้วเหรอ” มาร์ชมองผ่านความคิดของเธอและเยาะเย้ย

ขนตาของมีนาสั่นราวกับปีกผีเสื้อ และน้ำตาแห่งความคับข้องใจที่ดื้อดึงก็ไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป

ทว่ามาร์ชพลิกตัวและกดทีบตัวเธออีกครั้ง เขาจูบดวงตาของเธออย่างเผด็จการ แล้วปิดกลั้นน้ำตาของเธอไว้

มีนารู้ทันทีว่าเขากำลังจะทำอะไรอีกครั้ง จึงต้องการหลบหนีและหลีกเลี่ยง

เขาไม่ได้ให้ช่องว่างในการหลบหนีกับเธอ แต่กลับกดทับเธออย่างใกล้ชิดมากขึ้น

แรงทั้งหมดของเธอได้หมดไปแล้ว เธอจึงไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป และถูกเขากลืนกินอย่างโหดเหี้ยมอีกครั้ง……

“เธอเป็นของฉัน! ฉันต้องการให้ทั้งตัวของเธอประทับตราของฉันไว้!”

“ฉันจะไม่ยอมให้เธอไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่นอีก!”

“อย่าพยายามหลุดจากน้ำมือของฉัน!”

……

มีนาถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงที่ดังก้องอยู่ในหูของเธอ เธอเปิดตาขึ้นและพบว่ามีเพียงเธอคนเดียวที่เหลืออยู่บนเตียง

มาร์ชไม่ได้อยู่ในห้องนี้แล้ว แต่เสียงที่โกรธเคืองนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอ

เธอไม่สามารถบอกได้ว่านั่นเป็นความฝันหรือความจริง แต่เธอจำได้แค่ว่าเธอเหนื่อยมากจากการถูกเขากระทำ จนเธออดกลั้นไม่ได้แล้วผล็อยหลับไป

เธอเจ็บปวดไปทุกหนทุกแห่งทั่งร่าง เธอกำผ้าห่มไว้แน่น แล้วลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก เพียงแค่ขยับขาก็รู้สึกเจ็บปวดจวนจะตายแล้ว

เมื่อเธอก้มศีรษะลง ก็สามารถมองเห็นรอยฟัน รอยฟกช้ำ…… สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนเลย

นี่ไม่ใช่สิ่งที่สามีและภรรยาควรมี แต่เป็นความอัปยศที่เขามีต่อเธอ

มีนาเสียใจมาก เขารู้ถึงอดีตของเธอแล้ว และเขาจะไม่มีความสงสารต่อเธออีก

ในสายตาของเขา เขามีอคติและถือว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สกปรก และใช้เธอเป็นเพียงเครื่องมือในการระบายอารมณ์

เธอท้อแท้มาก และตอนนี้เพื่ออธิแล้ว ไม่มีทางอื่นนอกจากต้องทนต่อความอัปยศนี้ต่อไป

แม้ว่ามันจะเจ็บปวดมากแค่ไหน เธอก็อยากจะลองลุกจากเตียงด้วยตัวเอง

“นายหญิง อย่าขยับ นอนลงและพักผ่อนก่อน” ป้าโบว์ผลักประตูเข้ามาและเห็นว่ามีนาตื่นอยู่

เธอไม่ต้องการให้ใครเห็นเธอในสภาพที่น่าเขินอายแบบนี้ แม้แต่ป้าโบว์ก็ไม่ได้ ตอนนี้เธอเพียงอยากปกปิดเรือนร่างของเธอไว้

“อย่าเข้ามานะ ฉันทำเองได้”

ป้าโบว์เดินไปที่เตียงด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน และช่วยเธอหยิบเสื้อผ้าข้างเตียงแล้วพูดว่า: “นายหญิง ฉันเคยผ่านประสบการณ์นี้มาแล้ว นายน้อยได้สั่งฉันก่อนที่จะพานายน้อยอธิออกไปทานข้าว โดยบอกว่าเขาอาจจะทำร้ายคุณ จึงให้ฉันเรียกหมอส่วนตัวมา”