บทที่109 นายน้อยผู้น่าสงสาร

“ใครบอกว่าเธอเป็นที่รักของฉัน ใครบอกว่าฉันเป็นห่วงเธอ……”

ป้าโบว์ยังไม่ฟังคำโต้แย้งทั้งหมดของมาร์ช เธอก็หาวและกล่าวว่า: “คุณชาย ถึงเวลาที่ฉันต้องไปพักผ่อนแล้ว คุณชายอย่าลืมขอโทษนายหญิงในวันพรุ่งนี้ด้วยล่ะ สามีและภรรยาไม่มีความบาดหมางข้ามคืนกันหรอก”

“ขอโทษอะไร……” มาร์ชกำลังจะพูดกับเธอ ทว่าเธอได้ออกจากห้องสมุดไปแล้วและปิดประตูให้เขาด้วย

มาร์ชไม่เคยคิดมาก่อนว่าป้าโบว์ที่ภักดีและเชื่อฟังอยู่เสมอจะช่วยมีนา เขาหยิบใบตรวจที่หมอเขียนไว้บนโต๊ะอย่างโกรธเคือง รายงานใบตรวจที่หมอเขียนทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดในใจ

เดิมทีเขาคิดว่าการแก้แค้นแบบนี้มันจะบรรเทาความโกรธของเขาได้ ทว่ามันกลับไม่รู้สึกโล่งใจเลย เขายังอารมณ์ไม่ดีขึ้นอีกต่างหาก ดังนั้นเขาจึงขยำใบตรวจในมือแล้วโยนทิ้งลงในถังขยะ

……

หลังจากนั้นพวกเขาก็เข้าสู่สงครามเย็นอีกครั้ง หรือพูดได้ว่าไม่ใช่แค่สงครามเย็นเท่านั้น มีนายังตั้งใจหลบเลี่ยงเขาอีก

แม้ว่าอธิจะอยู่ใกล้ๆ เธอก็จะหาเหตุผลบางอย่างที่จะไม่เล่นกับอธิและเขา มีแต่ต้องหาโอกาสที่จะได้เล่นกับอธิเพียงลำพัง

โชคดีที่มาร์ชไม่ได้มาที่ห้องเพื่อหาเธอเลย เขายังคงเย็นชาและเฉยชาราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

ทว่ามีนาไม่สามารถลืมความน่ากลัวของเขาไปได้ สองสัปดาห์ต่อมา อาการบาดเจ็บบนร่างของเธอยังเจ็บอยู่

วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า ราตรีได้มาเยือนแล้ว ทว่ามาร์ชคงยังไม่กลับมา

ป้าโบว์และแก้วต่างทำอาหารสำหรับอาหารค่ำวันส่งท้ายปีเก่าไว้เต็มโต๊ะ ส่วนมีนาได้พาอธินั่งรอบโต๊ะ และกำลังคิดหาเหตุผลที่เธอจะหลีกเลี่ยงมาร์ชเมื่อเขากลับมา

ทว่าป้าโบว์ได้รับโทรศัพท์จากมาร์ช โดยเขาบอกว่าจะไม่กลับมาทานอาหารส่งท้ายปีเก่าคืนนี้

เมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของป้าโบว์ มีนาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และพูดกับป้าโบว์ด้วยรอยยิ้มว่า: “ในเมื่อเขาไม่กลับมา เราจะกินกันเองก็เหมือนกัน ป้าและแก้วก็นั่งลงด้วยกันสิ ทำงานเหนื่อยกันมาเป็นปีแล้ว พวกเราก็มาสนุกด้วยกันดีกว่า”

อธิรู้สึกผิดหวังเมื่อได้ยินว่ามาร์ชจะไม่กลับมากินด้วยกัน และถามด้วยใบหน้าที่ผิดหวัง: “แม่ครับ คุณครูอนุบาลบอกว่าในวันส่งท้ายปีเก่านี้ ทุกครอบครัวควรกลับมารวมตัวกันเพื่อทานอาหารด้วยกัน แต่ทำไมพ่อไม่กลับมาล่ะ เขาไม่อยากกลับมาหาเราเหรอ?”

“เป็นเพราะงานยุ่งต่างหาก และมีแม่คอยอยู่ด้วยก็เหมือนกัน” มีนาตบหัวอธิอย่างนุ่มนวล จากนั้นมองไปที่แก้วแล้วพูดว่า: “และยังมีแก้วอยู่ด้วยนี่ แก้วรีบมานั่งเร็ว”

แก้วพยักหน้าให้อธิแล้วกำลังจะนั่งลง ทว่าเธอไม่กล้าแล้วมองไปที่ป้าโบว์

ป้าโบว์ต้องการที่จะปฏิบัติตามกฎระหว่างเจ้านายและคนใช้ เธอส่ายหน้าไปที่มีนาและกล่าวว่า: “นายหญิง นี่มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เดี๋ยวพวกเราไปกินกับปาร์คดีกว่า”

ทันทีที่มีนาได้ยิน เธอก็รีบพูดว่า: “งั้นไปเรียกปาร์คด้วยล่ะกัน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ที่นี่ในคืนนี้ด้วย ฉันต้องขอบคุณเขาที่เขายอมเสียสละชีวิตเพื่อช่วยฉัน”

ป้าโบว์ลังเลและพูดว่า: “นี่……”

“ป้าโบว์ อย่าพูดเรื่องกฎอะไรกับฉันอีก นี่มันยุคไหนแล้ว อีกอย่างมาร์ชไม่อยู่ที่นี่ด้วย เราต่างคนต่างกินข้าวส่งท้ายปีเก่าของกันเอง มันวังเวงออกจะตาย ซึ่งปีใหม่ทั้งที่เราต้องมีความสุขและคึกคักกันหน่อยสิ” มีนาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อเกลี้ยกล่อมเธอ

แก้วพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า และป้าโบว์ที่ได้ก็ยิ้มขึ้นมา จากนั้นนั่งลงอย่างสุภาพและพูดกับแก้วว่า: “ไปเรียกปาร์คด้วยสิ แล้วเอาไวน์แดงที่เราเตรียมไว้มาด้วย”

แก้วตอบตกลงอย่างมีความสุข แล้วรีบวิ่งไปเรียกปาร์ค

ทันทีที่ทุกคนนั่งลง เสียงประทัดก็ดังขึ้นจากด้านนอก เมื่อมองจากห้องอาหารไปยังหน้าต่าง ยังคงมีดอกไม้ไฟที่งดงามเบ่งบานสะพรั่ง ทุกคนค่อยรู้สึกถึงบรรยากาศของวันปีใหม่ขึ้นมาจริงๆ

“แม่ครัม ผมอยากออกไปจุดดอกไม้ไฟด้วย” อธิอยากจะวิ่งไปที่สวนอย่างตื่นเต้น

มีนาคว้าตัวเขาไว้แล้วพูดว่า: “เดี๋ยวก่อน กินข้าวให้เสร็จก่อนแล้วแม่จะพาลูกไปจุดพลุ”