บทที่110 นายเมาแล้วนะ

ที่แท้เทมป์ก็ยังไม่ได้นอน เธอจึงส่งข้อความต่ออีกว่า: “รุ่นพี่ ปีใหม่นี้กลับบ้านเกิดแล้วเหรอ?”

เทมป์: “ฉันไม่ได้อยู่ที่เมืองC ช่วงปีใหม่นี้ฉันอยู่ที่บริษัทน่ะ”

“ไม่อยากกลับไปหาพ่อแม่เหรอ มีแฟนอยู่ที่เมืองCงั้นเหรอ?” มีนาคิดว่าเขาไม่กลับไปหาพ่อแม่ในช่วงปีใหม่ เพราะเขาขยันทำงานเกินไป หรือเขาไม่สามารถละทิ้งความกังวลในเมืองC

อีกฝ่ายใช้เวลาเกือบนาทีกว่าจะตอบว่า: “ใช่”

มีนายิ้ม: “ยินดีด้วย”

เทมป์: “ตอนนี้ลูกของเธออยู่ที่ไหน อยู่ที่เมืองCหรือเปล่า”

มีนาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอกตามความจริงว่า: “ใช่ เรากลับมาที่เมืองCแล้ว”

เมื่อเร็วๆนี้เทมป์ได้ยินเพื่อนร่วมงานของเขาในบริษัทคุยกันว่า มาร์ชได้พบกับภรรยาและลูกของเขาแล้ว ดังนั้นเขาจะเลิกงานตรงเวลาทุกวัน และจะไม่ให้พวกเขาทำงานล่วงเวลาเหมือนปีศาจอีกต่อไป

เขาไม่รู้ว่าข่าวลือนั่นเป็นความจริงหรือไม่ และแอบคิดในใจว่าถ้ามันเป็นความจริงแล้ว มาร์ชคงจะพบกับมีนาแม่ลูกแล้ว

ในฐานะลูกผู้ชาย ทุกครั้งที่เขาพูดถึงมีนาเขาสามารถเห็นความห่วงใยในสายตาของมาร์ชได้ สองปีมานี้มาร์ชไม่เคยลืมมีนาเลย

เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถแข่งกับมาร์ชได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเพื่อที่จะรักษาแม่ของเขา เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้มหัวให้มาร์ช และเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับอดีตของมีนา

ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะจีบมีนาอีก และเขาไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเธออย่างไร เขารู้สึกว่าตัวเองทรยศเธอ

“เธอกลับไปอยู่กับมาร์ชอีกครั้งใช่ไหม เขาสามารถยอมรับอธิได้หรือไม่”

“อืม เขาก็ดีต่ออธินะ”

“นานา เธอสะดวกเมื่อไหร่ ฉันอยากจะพบเธอ”

“มีเรื่องสำคัญที่ไม่สามารถพูดทางออนไลน์ได้เหรอ”

“มีเรื่องหนึ่งที่ฉันคิดว่าควรบอกกับเธอ ฉันอยากจะขอโทษต่อหน้าเธอ”

“ขอโทษ? ทำไมนายต้องขอโทษฉันด้วย” มีนาถามด้วยความประหลาดใจ

“เรื่องมันยาวน่ะ ไว้มีโอกาสค่อยคุยต่อหน้าเธอล่ะกัน”

มีนาเห็นว่าเขายืนกรานที่จะพูดต่อหน้าเธอ เลยตอบกลับว่า: “ตกลง ถ้าฉันว่างแล้วพวกเราค่อยนัดกัน”

“นานา เธอ…… เธอกับมาร์ชอยู่กันโอเคไหม?”

“ก็งั้นๆ” มีนาสงสัยว่าทำไมเทมป์ถึงถามเช่นนี้ และไม่เข้าใจว่าเขาพยายามจะพูดอะไร

“ฉันคิดว่าคุณมาร์ชยังคงเป็นห่วงใยเธออยู่นะ อย่าพาลูกหนีไปอย่างหุนหันพลันแล่นแล้ว สองปีมานี้เธอกับอธิอยู่ข้างนอกได้ดีไหม”

มีนาจ้องไปที่แชทข้อความบนแล็ปท็อป และไม่ได้ตอบกลับ ความโศกเศร้าที่ไม่อาจอธิบายได้ก็ผุดขึ้นในหัวใจของเธอ

เทมป์ส่งข้อความอีกข้อความว่า: “หากคุณมาร์ชสามารถยอมรับอธิได้ เธอก็ลองพยายามยอมรับเขาดู อย่างน้อยเขาก็สามารถทำให้เธออยู่อย่างสงบสุขได้ ฉันรู้ว่าจริงๆแล้วเธอเป็นคนดื้อรั้นมาก แต่บางครั้งคนเราก็ต้องก้มหัวให้กับชีวิต”

น้ำตาของมีนาเอ่อล้น บางทีเขาอาจจะพูดถูก เธอไม่มีคุณสมบัติที่จะดื้อรั้นได้ แต่เธอก็ยังทำตามหัวใจอย่างหุนหันพลันแล่นอยู่เสมอ

“ฉันไม่ได้พบนายมาสองปี นี่นายโดนมาร์ชซื้อใจไปหมดแล้วเหรอ” เธอส่งข้อความนี้ตามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ อยากให้เขารู้ว่าเธอคล้อเล่นกับเขา

ทว่าต่อหน้าแล็ปท็อป เธอกลับร้องไห้เต็มหน้าแล้ว และคำพูดของเธอก็จี้ป่มของเทมป์โดยไม่ได้ตั้งใจ

“ขอโทษ”

มีนาอยากจะถามเขาต่อว่าทำไมเขาถึงพูดขอโทษกับเธออยู่ตลอดเวลาเลย?

ทันใดนั้น ในค่ำคืนที่มืดมิดและเงียบสงบนี้ ก็มีเสียงเบรกรถที่รุนแรงดังขึ้นจากนอกคฤหาสน์