บทที่ 111 ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

“ใช่ ฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะก้าวก่ายเรื่องของคุณ ฉันควรที่จะนอนได้แล้ว” มีนามองเขาที่กำลังเมาแต่ก็ยังมีสายตาที่โหดร้ายเหมือนเดิมอย่างหวาดกลัว

คืนนี้เขาคง......ไม่รังแกเธออีกใช่ไหม?

มาร์ชไล่เธอ ก็เพียงเพราะโมโหเล็กน้อยมาก่อนหน้า อยากที่จะทำให้เธอกลัว ให้เธออยู่ไม่สุขเท่านั้น

แต่ตอนที่ร่างกายของพวกเขานั้นได้สัมผัสกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขาก็ได้มีความอยากได้เธอขึ้นมา ในหัวก็ได้มีภาพที่พวกเขาทั้งสองได้นอนกอดกันบนเตียงผุดขึ้นมา ทำให้เขานั้นอดที่จะไม่ใกล้ชินเธอไม่ได้

สายตาของเขาได้มองเธออย่างเร่าร้อน ใช้นิ้วโป้งไปเชยคางของเธอไว้ แล้วก็จูบพรมไปที่คอของเธออย่างอดไม่ไหว

ตัวของมีนาก็ได้แข็งไปเลยทันที นอกจากกลัวแล้วก็มีแค่ความกลัว

มาร์ชก็ได้คว้าตัวเธอขึ้นมาอย่างไม่สนใจ อุ้มเธอไปที่ห้องนอนของเธอตรงชั้นหนึ่ง ใช้เท้าเตะเพื่อเปิดประตู

เขาได้กดเธอไว้บนเตียง เอาตัวทาบทับลงมา

เธอได้มองเขาราวกับกวางน้อยที่ตื่นตระหนก ไม่ขยับและไม่ดิ้นรน รู้ดีแล้วว่าดิ้นรนไปก็เท่านั้น น้ำตาก็ได้ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ขอร้องคุณล่ะ เบาหน่อยได้ไหม? เบาหน่อย......”

มาร์ชรู้สึกได้ถึงตัวที่สั่นของเธอ ก็ได้พูดแบบขำๆ ออกไปอย่างเมาๆ “ยังไม่ดีขึ้นเหรอ? ไม่ได้เป็นเด็กสาวสักหน่อย อะไรจะไปเปราะบางแบบนั้น”

เขาได้ทำใจแข็งแล้วกัดเธอ สัญชาตญาณของร่างกาย ทำให้เขาไม่สามารถปล่อยเธอไปได้

มือทั้งสองของมีนาก็ได้กำผ้าปูที่นอนไว้แน่น ราวกับว่ากำลังรอคอยการลงโทษ หลับตาลง ไม่อยากให้ตัวเองเจ็บปวดไปกว่านี้ ก็มีแต่ทำใจยอมรับ

แต่ตอนที่เขาได้กระชากเสื้อของเธอออก ก็ได้เห็นรอยช้ำที่ยังไม่หายของเธอ ก็ทำใจที่จะทำต่อไม่ได้

เขาก็แค่ใช้อกที่แข็งแรงทับเธอไว้ นอนอยู่บนตัวของเธอไม่ขยับ

มีนาคิดว่าหนีไม่รอดแล้วแน่ๆ หลับตาอยู่นาน เห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาอะไร ก็ได้ลืมตา ก็พบว่าเหมือนว่าเขานั้นได้เมาจนหลับไปแล้ว

เธอก็ได้กำหมัด แล้วตีเขาเบาๆสองที เห็นว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาอะไร ถึงได้กล้าเอามือออกแรงผลักเขาไปอีกข้าง ทั้งคนก็ได้โล่งอกไป

ตอนที่เธอกำลังจะลุกออกจากเตียง มาร์ชที่เมามากก็ได้ยื่นมือไป แล้วก็ลากเอามีนามาในอ้อมกอดอีกครั้ง พูดบ่นเบาๆ “เชื่อฟังหน่อย เชื่อฟังหน่อย......”

ร่างกายของมีนาก็ได้เกร็งอีกครั้ง กลัวว่าจะทำให้เขาตื่นในขณะเมา ก็เลยทำได้แค่ให้เขากอดไปแบบนั้น

เธอได้คดตัวอยู่ในอ้อมกอดเขาอยู่ตลอด แล้วก็หลับไปไม่รู้ตัว

มาร์ชเมาแต่ยังมีสติชัดเจนดี แกล้งทำเป็นเมาสลบไปแบบนั้น เขาได้ใช้ความพยายามอย่างมากถึงควบคุมตัวเองได้ คราวนี้ก็ได้ปล่อยเธอไป

ตอนที่เขารู้สึกได้ว่าหญิงสาวในอ้อมกอดของเขาได้หลับไปแล้ว ก็ได้ค่อยๆ คลายอ้อมกอด มองใบหน้าที่มีคราบน้ำตาขณะหลับอยู่ของเธอ แล้วก็จูบซับน้ำตาเบาๆไปที่ใบหน้าของเธอ ลุกขึ้นแล้วก็เข้าห้องน้ำ สาดน้ำเย็นไปกว่าครึ่งชั่วโมง ร่างกายถึงได้ไม่ร้อนขนาดนั้น

เขาไม่ได้ปลุกเธอ แล้วก็ไปที่ห้องครัวชงชาร้อนๆ มาดื่มเอง อาการมึนเมาก็หายไป

ที่จริงคืนนี้เขาก็ไม่ได้เมาจนตัวเองนั้นไม่ได้สติ แต่ก็แค่ไม่อยากที่จะกลับคฤหาสน์ ทำสงครามเย็นกับเธอในวันตรุษจีน ก็เลยนั่งดื่มเหล้าที่บ้านชาร์วี

ยังไงซะชาร์วีก็ไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน ทุกๆตรุษจีนหรือปีใหม่ก็อาจจะหาผู้หญิงมาอยู่เป็นเพื่อนไม่เจอ ให้พวกเขาดื่มเหล้ากันเองสองคนก็สะใจดี

เดิมทีวันนี้เขาตั้งใจที่จะนอนที่บ้านของชาร์วีแล้ว แต่เป็นเพราะว่าชาร์วีบอกให้กลับมา บอกว่าอะไรนะมีเรื่องอะไรก็ให้พูดคุยกับมีนาดีๆ แต่ว่าเขาก็ไม่รู้อยู่ดีว่าจะพูดคุยกับเธอยังไง?

บางคำพูดของเธอนั้นสามารถที่จะทำให้เขาโมโหได้โดยที่เธอไม่รู้ ทำให้เขาไม่มีสติ การกระทำก็ควบคุมไม่ได้

มาร์ชก็ได้กลับมาที่เตียงอีกครั้ง นอนอยู่ข้างๆ เธอแล้วก็กอดเธอแน่น

เธอที่หลับอยู่นั้นก็ได้ขยับเข้าไปมุดในอ้อมกอดของเขาอย่างไม่รู้ตัว ก็เลยทำให้ใกล้กว่าเดิม