บทที่ 112 อยู่ด้วยกันตลอดไป

ช่วงแห่งความสุขผ่านไป ร่างกายของมีนาก็ได้นอนอยู่ในอ้อมกอดของมาร์ช สามารถที่จะสัมผัสได้ว่าเขาอารมณ์ดีขึ้นแล้ว

เธอก็ได้ลองเปิดปากถามดูว่า “ผ่านปีใหม่แล้วฉันอยากจะไปทำงานค่ะ อธิเข้าศูนย์เด็กเล็กแล้ว คุณก็ยุ่งอยู่ทุกวัน ฉันไม่อยากที่จะว่างอยู่ในบ้านคนเดียว”

“เธอหางานได้แล้ว?” เขาถามพร้อมคางถูที่ผมของเธอ

“ยังค่ะ”

“งั้นก็กลับไปทำงานออกแบบที่บริษัทแอมที”

มีนาคิดไม่ถึงว่าเขาจะพูดแบบนี้ ตอบค่ะไป ในใจกลับคิดว่าไม่อยากที่จะทำงานภายใต้การปกครองของเขา

“ทำไม ไม่เต็มใจ การเป็นนักออกแบบด้านแฟชั่นเป็นงานที่เหมาะกับเธอที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ?” มาร์ชก็ได้ถามด้วยน้ำเสียงไม่ยอมให้สงสัย “เธออยากจะหางานอื่นเหรอ?”

“เปล่าค่ะ ฉันต้องยอมทำงานออกแบบอยู่แล้ว”

“งั้นก็ตามนี้”

มีนาไม่รู้จะเถียงยังไง คิดแต่ว่าอย่างน้อยเขาก็ตกลงให้เธอออกไปทำงาน ไม่ได้ขังเธออยู่ในกรงเหมือนกันนกขมิ้นแบบนั้น

ตอนทานมื้อเช้านั้นก็สายมากแล้ว คืนวันก่อนตรุษจีน อธิก็เข้านอนดึกมาก ตื่นมาก็ตอนสายเหมือนกัน

พอเขาลงมา ก็เห็นมาร์ชนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารที่ห้องครัว ก็ได้รีบวิ่งเข้าไป กอดไปที่ขาของเขาแล้วถาม “พ่อฮะเมื่อคืนคุณพ่อไปไหนมาฮะ? ทำไมไม่กลับมาอยู่จุดดอกไม้ไฟเป็นเพื่อนผม? คุณพ่อคงไม่ได้ที่จะไม่เอาผมกับคุณแม่แล้วใช่ไหมฮะ?”

อธิในตอนนี้ได้ร่าเริงขึ้นมาก แต่ว่าความทรงจำในอดีตก็ยังมีผลกับเขาไปบ้าง อายุแค่นี้มักจะรู้สึกไม่มั่นใจอยู่บ้าง

“เมื่อคืนพ่อมีธุระ กลับมาเราก็เข้านอนแล้ว คืนนี้พ่ออยู่จุดดอกไม้ไฟเป็นเพื่อนดีไหม?” มาร์ชพูดไปก็ได้อุ้มเขาขึ้นมา วางไว้ที่ตักแล้วก็หอมแก้มเขา “ไม่มีทางที่จะไม่เอาเราหรอกครับ”

มีนาที่อยู่ข้างๆ ในใจก็รู้สึกผิดขึ้นมา ตั้งแต่ที่อธิก็ต้องอยู่ลำบากพร้อมกับเธอไม่น้อย สำหรับแม่แล้ว เธอไม่ได้มอบครอบครัวที่สมบูรณ์ให้ลูก ทำให้ลูกนั้นรู้สึกระแวงตลอดเวลา

มองมาร์ชที่ป้อนอาหารเช้าให้ลูกนั้น เธอก็มองออกว่ามาร์ชชอบเด็กคนนี้จริงๆ คนที่เย็นชาขนาดนี้ ทุกครั้งที่เจอกับอธิก็จะอ่อนโยนความอดทนสูงและเทคแคร์อยู่ตลอด ต่อให้เสแสร้งก็ไม่เหมือนขนาดนี้หรอก

แต่เสียดายที่อธิไม่ได้เป็นลูกแท้ๆ ของเขา ถ้าเป็นลูกแท้ๆ จะดีขนาดไหน เธอก็คงสามารถที่จะวางใจที่จะยกอธิให้เขา ไม่มีวันให้อธิต้องมาลำบากอีก

“อ้าปาก” อยู่มาร์ชก็ได้เอาช้อนที่ป้อนอธิได้มายื่นที่ปากของมีนา “ดูพ่อชอบเรา แล้วก็ก็ชอบคุณแม่ เห็นไหมป้อนข้าวให้เราคำ ป้อนให้คุณแม่คำ”

เมื่อกี้มีนานั่งเหม่อ ไม่ได้ยินว่าอธิได้ถามอะไรมาร์ชต่อ “คุณพ่อบอกว่าไม่มีทางที่จะไม่เอาผม ก็ไม่มีทางที่จะไม่เอาคุณแม่ใช่ไหมฮะ?”

เพื่อคลายความกังวลของอธิ มาร์ชถึงได้แกล้งพลอดรักกับมีนาออกมา

มีนาตั้งสติได้ ได้อ้าปาก กินนมข้าวโอ๊ตที่เขาป้อนมาคำ ยิ้มให้อธิ

อธิลากมือของมีนาอย่างดีใจ พูด “คุณพ่อคุณแม่ไม่ทะเลาะกันแล้ว ดีจังเลย! ผมอยากให้ครอบครัวเราอยู่ด้วยกันตลอดไปฮะ!”

มาร์ชกับมีนาก็ได้อึ้งไปพร้อมกัน คิดไม่ถึงว่าอธิจะรู้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาทำสงครามเย็นกันอยู่ เด็กคนนี้ฉลาดกว่าที่พวกเขาคิดไว้

“พวกเราไปทะเลาะกันตอนไหนครับ?” มาร์ชก็ได้บีบจมูกของเขาอย่างไม่ยอมรับ

อธิเชิดหน้าขึ้น พูดอย่างจริงจังว่า “ไม่มีเหรอครับ? แต่ว่าเพื่อนในห้องของผมได้บอกแล้วฮะว่า คุณพ่อคุณแม่ไม่พูดคุยกันก็เป็นการทะเลาะอีกแบบ เรียกว่า......เรียกว่าสงครามเย็น”

มาร์ชก็ได้ขำออกมา “จอมซนคนนี้ ทำไมรู้ไปหมดทุกอย่างเลย ไม่เบา......”

เขายังพูดไม่จบ โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ได้ดังขึ้น พอเห็นว่าเรือนจำเมือง Cโทรมา สีหน้าก็ได้เคร่งเครียดขึ้นทันที

มีนาก็ได้รีบไปอุ้มอธิมาจากอ้อมกอดมาร์ช พูด “คุณพ่อมีธุระต้องทำ มาทานข้าวกับแม่นี่มา”