บทที่ 113 อยู่เป็นเพื่อนฉัน

มีนานั่งลง ลองที่จะอธิบายให้เขาฟัง “วันนี้เขามีธุระสำคัญนะคะ คงไม่น่าจะกลับมาแล้ว เด็กดี เชื่อฟังนะ แม่มาจุดดอกไม้ไฟทั้งหมดพวกนี้เป็นเพื่อนเรา แล้วก็เข้านอนดีไหม?”

“แต่ว่า......”

“เด็กจะเข้านอนดึกมากไม่ได้นะครับ”

“แต่ว่าคุณพ่อมีธุระอะไรกันแน่ที่สำคัญกว่าการมาอยู่เป็นเพื่อนผม?”

มีนาไม่อยากให้เขามีแผลใจ ก็เลยบอกเขาไปว่า “พ่อของเขาไม่สบายนอนโรงพยาบาลครับ เขาจำเป็นต้องอยู่ในโรงพยาบาลเพื่อดูแล”

“คุณพ่อของคุณพ่อ งั้นก็เป็นคุณปู่ของผม” อธิก็ได้ตอบไวทันควัน “แม่ครับ งั้นพวกเราไปเยี่ยมคุณปู่ที่โรงพยาบาลกันฮะ”

“ไม่ได้ พวกเราไปไม่ได้” มีนารู้สึกแต่ว่าเด็กคนนี้ยิ่งอยู่ยิ่งไม่เชื่อฟังเธอแล้ว ปัญหาก็เยอะขึ้นมาก ก็ทำหน้าตึง

อธิเหมือนอยากที่จะถามอะไร แต่ว่าเห็นมีนาเริ่มโมโหเล็กน้อย ก็ได้เก็บกดไว้แล้วก็พูดแบบอารมณ์ไม่ค่อยดีว่า “ก็ได้ฮะ ผมไปนอนก่อนแล้ว ดอกไม้ไฟกล่องนี้พวกเราเก็บมันไว้ก่อน รอให้คุณพ่อมีเวลาแล้วค่อยจุดได้ไหมฮะ?”

มีนาพยักหน้า ช่วยเขาเก็บกล่องดอกไม้ไฟ พาเขากลับไปนอนที่ห้องนอน

อยู่เป็นเพื่อนเขาสักพัก ยังเล่านิทานให้เขาฟัง เขาถึงได้นอนหลับไปแบบไม่ค่อยที่จะเต็มใจนัก

ตอนที่มีนาออกมาจากห้องนอนเขานั้น ในใจก็ได้อดถอดหายใจไม่ได้ เด็กคนนี้คิดที่จะทนรอจนกว่ามาร์ชกลับมา

แต่ว่าเขายังเด็กไม่รู้เรื่อง เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้ว อาการของณนนก็ยังไม่คงที่สักที มาร์ชน่าจะพักอยู่ที่โรงพยาบาลตลอด

เธอได้เดินลงมาจากชั้นล่าง คิดอยู่ว่าจะไปถามรายละเอียดจากชาร์วีดีไหม อยู่ที่โรงพยาบาลไหน ให้ป้าโบว์ส่งของที่ต้องใช้ตอนที่อยู่นอนฝ้าที่โรงพยาบาลไปให้

เธอได้จ้องโทรศัพท์ไป แล้วก็เดินลงชั้นล่างไป แล้วก็ลื่นตกบันไดไปโดยที่ไม่ได้ระวัง ได้เซไปมาตอนลงบันไดไปไม่กี่ชั้น ตอนที่รู้สึกว่าเริ่มทรงตัวไม่ได้แล้ว จะกลิ้งตกบันไดไปแล้วนั้น

มาร์ชก็ได้กลับมาจากข้างนอกพอดี เห็นเหตุการณ์ตรงหน้า วิ่งตรงไปที่หน้าบันได แล้วก็รับตัวเธอไว้

เธอที่หมุนตัวเพื่อที่จะควบคุมความสมดุลของร่างกาย ขนาดโทรศัพท์ในมือก็ได้โยนออกไปแล้ว แล้วก็ได้หมุนแบบร้อยแปดสิบองศาอีกรอบ ชนเข้าไปที่หน้าอกของมาร์ชพอดี

มาร์ชแล้วก็กอดเอวของเธอแน่น สบตากับเธอ ไม่กล้าที่จะคิดเลยว่าเธอที่แค่ลงแค่บันไดยังลงได้แบบน่าอนาถแบบนี้?

พอมีนาเห็นว่าเป็นเขาก็ได้ตกใจเอามากๆ ไม่รู้เลยว่าควรจะพูดอะไรก่อนดี ก็ได้พูดออกไปแบบมึนๆ ว่า “เมื่อกี้ฉันได้กล่อมอธิเข้านอนแล้วค่ะ เดินลงมาแบบสติไม่อยู่กับตัว......คุณ......ทำไมถึงกลับมาแล้ว......”

แต่ว่าเธอยังไม่ทันได้พูดจบ มาร์ชก็ได้อุ้มเธอขึ้นมา แล้วก็เดินขึ้นชั้นบนอีกครั้ง

หน้าของมีนาได้แนบไปกับเสื้อนอกเขา สามารถที่จะดมยาฆ่าเชื้อจางๆ จากเสื้อมาได้ เขานั้นได้กลับมาจากโรงพยาบาลแน่

“คุณจะอุ้มฉันไปที่ไหนคะ? ห้องนอนฉันอยู่ที่ชั้นหนึ่ง”

มาร์ชก็ได้ก้าวเท้ายาวๆ ขึ้นไป พูด “นั่นไม่ใช่ห้องของเธอ ก็เป็นแค่ห้องที่ให้เธอนั้นรักษาตัวเท่านั้น ตอนนี่เท้าเธอก็หายแล้ว ก็ควรที่จะกลับไปนอนที่ห้องนอนของพวกเราแล้ว ทำหน้าที่ที่เธอควรทำ”

“แต่ว่า......แต่ว่าของของฉันยังอยู่ที่ห้องนอนชั้นหนึ่งนะคะ” มีนาได้ร้อนรนไปชั่วขณะ คิดเหตุผลที่จะไม่นอนห้องเดียวกับเขาไม่ออก

“แค่เสื้อผ้าไม่กี่ตัว พรุ่งนี้ฉันให้ป้าโบว์จัดการแล้วย้ายขึ้นมาให้”

“แต่ว่า......”

“ไม่มีแต่ พวกเราเป็นผัวเมียกัน ต้องนอนห้องนอนห้องเดียวกันอยู่แล้ว คนหนึ่งอยู่ชั้นบนคนหนึ่งอยู่ชั้นล่าง คนใช้ในบ้านจะคิดยังไง? คงคิดว่าพวกเราแยกบ้านกันแล้วมั้ง” เหตุผลของมาร์ชหนักแน่น แล้วก็ได้อุ้มเธอเข้าไปในห้องนอนของตน