บทที่ 114 ไม่ใช่ตุ๊กตาของคุณ

มาร์ชสัมผัสได้อย่างรวดเร็ว ก็ได้กระชากเสื้อเธอออกทั้งหมด กอดเธอที่ไม่มีอะไรสวมใส่เลยอยู่ในอ่างอาบน้ำแบบนั้น

พอมีนาคิดถึงเหตุการณ์ที่โหดร้ายในคืนนั้นเข้า ก็กลัวเอามากๆ กลัวว่าเขานั้นจะทำอะไรที่น่ากลัวออกมาเพราะว่าอารมณ์ไม่ดีอีก

พวกเขาสองคนนั้นนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำตั้งนานแบบไม่พูดอะไร มาร์ชเป็นคนพูดไปก่อนว่า “เธอชอบไว้ผมสั้นเหรอ? ทำไมถึงได้ตัดสั้นขนาดนี้ ฉันชอบเธอตอนผมยาวมากกว่า”

“สำหรับฉันแล้ว ผมสั้นมันสะดวกต่อการทำงานเลี้ยงลูกมากค่ะ” มีนากัดฟัน เก็บกดความโมโหในใจไว้ ทำให้น้ำเสียงตัวเองนั้นพูดออกไปอย่างปกติที่สุด “ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาของคุณสักหน่อย และก็ไม่ได้เป็นสัตว์เลี้ยงของคุณ ทำไมต้องเปลี่ยนไปเป็นแบบที่คุณชอบด้วย?”

มาร์ชก็ไม่ได้โมโหใส่ จูบไปที่ไหล่ที่นุ่มลื่นของเธอ พูดต่อ “วันนี้ทำให้อธิผิดหวังแล้ว พรุ่งนี้ฉันพาพวกเธอไปดูงานจุดดอกไม้ไฟที่สวนสนุก”

“คุณ......” มีนาถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ “ไม่ไปโรงพยาบาล?”

“เครื่องมือการแพทย์ที่ดีที่สุด ยาที่ดีที่สุดก็ได้ให้ใช้ไปหมดแล้ว สามารถที่จะฟื้นมาได้ไหมก็ต้องดูที่เขาแล้ว ที่เขามีวันนี้ก็สมควร!” เสียงของเขาก็ไม่ได้มีความอ่อนโยนเหมือนเดิม “อย่างน้อยเขาก็ยังมีลมหายใจอยู่ แต่ว่าแม่ของฉันไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะหายใจ!”

มีนารู้สึกว่าที่เขาคิดมันไม่ถูก มีแต่ทำให้ตัวเองนั้นเจ็บปวดต่อไปเรื่อยๆ ก็ได้หันหน้าไปพูดกับเขาว่า “ต่อให้คุณเกลียดเขา แต่ก็ไม่มีทางที่จะตัดขาดทางสายเลือดกับเขาได้ ถ้าเขาเกิดเรื่อง คุณรู้สึกว้าวุ่นใจมันเป็นเรื่องที่ปกติเอามากๆ ไม่มีอะไรผิด คุณไม่ต้องคิดว่าการเสียใจเพราะเขา จะเป็นการไม่ให้เกียรติแม่ที่คุณตายไป คนที่ตายไม่สามารถที่จะฟื้นได้ คนที่มีชีวิตสุดนั้นสำคัญที่สุด”

ในอ่างอาบน้ำมาร์ชก็ได้บังคับให้เธอนั้นหันตัวมา ให้เธอนั้นต้องมาเผชิญหน้ากับเขา มองตาเธอ ผู้หญิงคนนี้ปลอบเขาอยู่เหรอ?

มีนาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างไม่ถึงครึ่งเมตร เป็นครั้งแรกที่ได้มองเรือนร่างที่สามารถทำให้คนนั้นเลือดกำเดาไหลได้ตรงๆ ไม่แปลกเลยที่เขาไม่ว่าจะใส่ชุดอะไรก็ดูดีไปหมด กล้ามเนื้อที่กำยำ ไม่มีจุดไหนเลยที่มีส่วนเกิน รูปร่างดีกว่านายแบบที่เธอเคยดูมาซะอีก

“มองพอหรือยัง?”

เป็นเพราะว่าเมื่อกี้มีนาได้พูดมากไป เพราะงั้นเผชิญหน้ากับเขาก็ไม่กล้าที่จะมองหน้าเขาเท่าไหร่ ก็เลยทำได้แค่มองต่ำลง แต่ว่าเธอนั้นมองแค่กล้ามหน้าท้องของเขาเท่านั้น ที่อื่นไม่ได้มองเลย ถูกเขาพูดแบบนี้หน้าก็ได้แดง ตานั้นไม่รู้เลยว่าจะต้องมองที่ไหน

สองมือของเธอก็ได้กอดอก ปิดส่วนที่ควรปกปิด รีบพูด “ขอโทษค่ะ เป็นฉันที่พูดอะไรมากไป คุณก็คิดว่าฉันไม่เคยพูดมันเลยละกัน”

มาร์ชก็ได้จับไหล่ของเธอ แต่ก็ยังมองตาเธอแล้วก็ถาม “ถ้าเกิดพ่อเธอเป็นแบบนี้ เธอจะเป็นยังไง? เธอจะเกลียดพวกเขาไหม?”

“ไม่เกลียดค่ะ ถ้าพวกเขาต้องการฉัน ฉันจะไปดูแลพวกเขาที่โรงพยาบาล ทำสิ่งที่ฉันควรทำ” มีนาก็ได้ตอบออกไปโดยไม่คิด

“เธอพูดออกมาก็ง่ายสิ แต่พวกเขาเคยทำแบบนั้นกับเธอ ไม่ได้คิดว่าเธอนั้นเป็นลูกสาวพวกเขาจริงๆ เธอควรที่จะเกลียดพวกเขา เอาคืนพวกเขา ให้พวกเขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่เธอเคยเจอ”

มีนาก็ได้ขำออกมา “แก้แค้นพวกเขาแล้วมีประโยชน์ไหมคะ? ให้พวกเขาลงนรกแล้วฉันก็จะมีความสุขเหรอ? ฉันคิดได้แล้วค่ะ ไม่จำเป็นต้องเกลียดพวกเขา ไม่แน่พวกเขาอาจจะไม่ได้ทำอะไรผิดเลย พวกเรารู้จักแล้ว ก็แค่ต่างก็ได้มีความคาดหวังเท่านั้น พวกเขาคาดหวังว่าลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองนั้นจะเป็นเหมือนกับครีม ไม่ว่าตรงไหนก็ได้เผยความสง่างามแบบคุณหนูอยู่ และฉันก็คาดหวังว่าพ่อแม่ของฉันจะรักฉันมาก จะพยายามชดใช้ในส่วนที่เคยขาดหายไปให้ฉัน พวกเราคาดหวังสูงเกินไป ทั้งสองฝ่ายก็ได้ต้องผิดหวัง ตอนที่พวกเขานั้นไม่ได้คาดหวังอะไรจากฉันแล้ว ก็เริ่มที่จะเกลียดฉัน ช่างเถอะ ฉันก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากเขาแล้วเหมือนกัน แต่ว่าฉันก็ไม่ได้อยากเกลียดพวกเขา การที่เกลียดพ่อแม่ที่เป็นคนให้กำเนิดตัวเองมามันเป็นเรื่องที่เหนื่อยมากจริงไหม?”

ประโยคสุดท้ายของเธอ ทำให้ใจของมาร์ชกระตุก

คิดไม่ถึงว่าเธอนั้นเป็นคนที่คิดอะไรทะลุปรุโปร่ง แจ่มแจ้งมากกว่าที่เขาคิด แต่ที่พ่อของเขาต้องมาเป็นแบบนี้ ก็เป็นเพราะคนที่ชื่อวรรณคนนั้นลากมาเอี่ยว เข้าคุกแล้ว ยังคิดที่จะฆ่าตัวตายเพื่อเธอ

ตั้งแต่ต้นจนจบพ่อของเขานั้น มีแต่วรรณเท่านั้นไม่ว่าตัวหรือหัวใจ เคยที่จะคิดถึงเขากับแม่ของเขาบ้างไหม ไม่เคยที่จะคิดถึงเลย