บทที่ 115 เธอทำได้ดีมากแล้ว

“เข้าใจ? เธออยากให้ฉันเข้าใจอะไร? ใจของเธอฉันไม่แคร์เลยสักนิด ขอแค่ร่างกายของเธอไม่เป็นที่หยุดน้ำก็พอ” มาร์ชหรี่ตา มองร่างกายของเธอที่ถูกเสื้อตัวใหญ่ปกคลุม

มีนาก็ได้ดื่มชาในแก้วให้หมดด้วยความหวาดหวั่น พบว่าร่างกายของเขานั้นได้เต็มไปด้วยกลิ่นอายความอันตราย

แต่ว่าเขาเหนื่อยเล็กน้อยไม่ได้ตรงมาตะครุบเธอ แต่เป็นการเงียบเล็กน้อย พูดเบาๆ ว่า “เธออยากจะหย่ากับฉันมาก?”

มีนาพยักหน้า พูดอย่างระวังว่า “ฉันรู้ว่าคุณนั้นความตามความต้องการของนายท่าน ไม่ได้อยากที่จะแต่งงานกับฉันจริงๆ จากฐานะของคุณแล้วสามารถที่จะหาผู้หญิงที่ดีกว่าฉันมากได้ อีกอย่าง......อีกอย่างคุณได้ดูถูกฉันมาโดยตลอด ปล่อยฉันไปได้ไหม?”

“ได้” มาร์ชก็ได้ตอบตกลงออกมา

มีนาอึ้งไป ไม่กล้าที่จะเชื่อ

มาร์ชพูดด้วยสายตาดุดันว่า “แต่ว่าเธอต้องปรนนิบัติฉันดีๆ ให้ฉันมีความสุข ฉันก็จะหย่ากับเธอ”

“ทำให้คุณมีความสุข?” มีนาคิดตั้งแต่แต่งงานกับเขา จำนวนครั้งที่เห็นรอยยิ้มของเขานั้นสามารถที่จะนับได้เลย บางครั้งเขาที่ยิ้มน่ากลัวกว่าตอนที่ไม่ยิ้มอีก ให้คนแบบนี้มีความสุขนั้นมันยากมาก

“ทำไม่ได้เหรอ? ทำไม่ได้ก็อย่าคิดเรื่องหย่าเลยตลอดไป” มาร์ชพูดไปแล้วก็มองไปที่ตัวของมีนาด้วยสายตาที่เย็นชา

มีนาเม้มปาก ถาม “คุณอยากให้ฉันทำยังไง?”

“ออกตัวบำเรอฉันเอง”

มีนามองไปที่เขา ใจได้กระตุก เขานั้นมักจะใช้ท่าทางที่สูงส่ง มาตอกกลับอะไรที่เธอนั้นยากที่จะรับมือ

มุมปากของมาร์ชก็ได้กระตุกยิ้มอ่อนๆ พูด “เห็นทีเธอไม่ได้อยากจะหย่าขนาดนั้น งั้นก็ช่างมัน ไปนอนเถอะ ให้ฉันอยู่คนเดียวเงียบๆ”

ตาที่หลับลงของมีนาก็ได้เปิดขึ้น ถามออกไปเลยว่า “ฉันทำแบบนี้ก็ทำให้คุณมีความสุขได้เหรอ? คุณก็จะหย่ากับฉัน?”

มาร์ชก็ได้พยักหน้าอย่างไม่ลังเล “ใช่ แต่ก็ต้องดูว่าเธอทำได้ดีไหม สามารถทำให้ฉันพอใจได้ไหม?”

“ก็ได้” อยู่ๆ มีนาก็ได้ผลักเขาไปข้างหลังอย่างแรง แล้วก็ได้ล้มไปนอนบนโซฟาพร้อมเขา

เธอได้กดเขา แล้วก็ได้เริ่มปลดกระดุมให้เขาทีละเม็ด “ที่คุณอยากได้คือแบบนี้ใช่ไหม?”

มาร์ชมองเธออยู่นิ่งๆ ไม่พูดอะไร เห็นว่าเธอพูดตรงๆ ท่าทางกล้าหาญ แต่ว่าแก้มทั้งสองนั้นกลับค่อยๆ แดงขึ้นราวกับลูกท้อ ก็ทำให้กล้ามเนื้อบนร่างกายนั้นแน่นขึ้นอย่างไม่ได้ควบคุม

เธอไม่รู้ว่าตัวเองที่เป็นแบบนี้มีเสน่ห์แค่ไหน นอกจากเขาที่เธอทำแบบนี้ เธอยังเคยไปทำกับใครไหม?

มาร์ชยื่นมือไปห้ามมือของเธอ นอกจากเธอแล้วเขาไม่เคยแตะผู้หญิงคนอื่นมาก่อน

ต่อให้มือผู้หญิงมายืนอยู่ตรงหน้าเขาโดยไม่ได้สวมอะไร เขาก็ไม่มีความรู้สึกอะไรทั้งนั้น แต่ว่ากับเธอเขารู้สึก อีกอย่างมักจะอดคิดถึงเธอไม่ได้

สำหรับคนที่ชอบความสะอาดอย่างเขา พอคิดถึงอดีตของเธอก็รู้สึกว่าเธอมีมลทิน เขาควรที่จะขยะแขยงถึงจะถูก

แต่ว่าทุกครั้งที่เจอเธอ ก็ห้ามที่จะไม่ถูกเธอดึงดูดได้ เป็นแบบนี้ต่อไปเขาก็คิดว่าตัวเองจะบ้าไปแล้ว

“ฉันทำอะไรผิดไปเหรอ? นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณอยากได้เหรอ?” มีนาอึ้งแล้วถาม

“เธอทำได้ดีมากแล้ว” มาร์ชพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำ “คืนนี้ฉันเหนื่อยมาก ไม่มีทางที่จะขยับแน่ ทั้งหมดเธอต้องเป็นคนจัดการ”

มีนาปวดใจ แต่ก็ยังตอบได้ไปแบบดื้อๆ

เขาคิดว่าเธอที่อยู่ในร้านกลางคืนขายเบียร์มาก่อนนั้น เธอก็เป็นผู้หญิงขายบริการข้างนอกพวกนั้น ถ้าเป็นแบบนั้นคืนนี้เธอก็จะเรียนแบบผู้หญิงพวกนั้นมาทำให้เขาพอใจ

สุดท้ายมีนาหลับตาลง เหมือนว่าตัวเองนั้นได้ฝันอะไรที่วุ่นวาย ตอนที่มึนๆ นั้นก็ไม่รู้ว่ามาร์ชได้กระซิบอะไรข้างหูเธอบ้าง แล้วก็หลับไปด้วยความเหนื่อย