บทที่ 116 ความเป็นคนเพียงเล็กน้อย

พวกเขาทั้งสามอยู่ที่สวนสนุกทั้งวัน ตอนบ่ายตอนรถขบวนพาเหรดออกมานั้น อธิก็ได้เหนื่อยเอามากๆ ก็ได้หลับคาไหล่ของมาร์ช

ไม่ว่ามีนาเรียกเขายังไงก็ไม่ตื่น เห็นทีเด็กคนนี้เล่นจนเหนื่อยเอามากๆ

“ไม่ต้องเรียกแล้ว ให้ลูกนอน พวกเราดูกันเองก็พอ” มาร์ชก็ได้กอดอธิไว้ในอ้อมกอด ให้เขานั้นหลับในท่าที่สบายกว่าเดิม

มีนาก็ได้พูดอย่างเสียดายว่า “แต่ว่าเขานั้นอยากจะดูคนจริงๆที่แต่งเป็นตัวการ์ตูนในขบวนพาเหรดนี่คะ ไหนๆ วันนี่ก็มาแล้ว แต่เขาไม่ได้ดูมันน่าเสียดาย”

“ไม่เป็นไร ครั้งหน้าฉันพาเขามาอีก สวนสนุกนี้ก็ไม่ได้หนีไปไหนสักหน่อย มีโอกาสดูพาเหรดตั้งเยอะแยะ”

มีนาอ้อมาคำ ก็ยังไม่เข้าใจว่ามาร์ชรู้อยู่แท้ๆ ว่าอธิไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเขา ทำไมยังดีกับเขาขนาดนี้?

มาร์ชอุ้มอธิที่นอนอยู่ ยื่นหัวออกไป ก็ได้มองคนที่แต่งเป็นตัวการ์ตูนแต่ละกลุ่มในพาเหรด มองไปอย่างจริงจัง

เวลานี้มีนารู้สึกว่ามาร์ชเหมือนกับเด็กที่ตัวโต ถาม “คุณก็ชอบขบวนพาเหรด? ตอนเด็กก็ชอบดูการ์ตูนมากๆ ใช่ไหมคะ?”

มาร์ชก็ได้สตั๊นไปเล็กน้อย พูด “ดูบ้าง”

มีนาก็ได้ถามด้วยความสงสัยอีกว่า “งั้นตอนเด็กๆ คุณเคยมาสวนสนุกแบบนี้ไหม......”

เธอยังพูดไม่จบ ก็รู้สึกได้ถึงน้ำที่ตกลงมาจากฟ้า เงยหน้าไปดู ฝนใกล้ตกหนักแล้ว

มาร์ชหันหน้าไปมองเธอ เหมือนว่าจะพูดอะไร เธอก็ได้พูดก่อนว่า “ฝนจะตกแล้วเราไปหาที่หลบฝนก่อนเถอะค่ะ”

แต่ว่าเธอพึ่งพูดจบ ฝนก็ได้เริ่มหนักขึ้น คนทั้งสองฝั่งที่ดูพาเหรดก็ได้แตกตื่นขึ้นมา “ฝนตกแล้ว! ฝนตกแล้ว!”

กลุ่มคนก็ได้วุ่นวายเลยทันที มีคนได้เดินผ่านพวกเขาไป ทำให้พวกเขานั้นต้องห่างออกจากกัน

มีนาอยากที่จะกลับไปหามาร์ชกับอธิอีกครั้ง แต่ก็ทำไม่ได้เพราะว่าคนนั้นได้เบียดเข้ามาเรื่อยๆ

เวลานี้ฟ้าก็ได้มืดลง ฟ้าก็ได้เริ่มผ่าลงมา ลมกับจนใบไม้นั้นได้ส่งเสียงซ่าๆ สวนสนุกที่เคยมีบรรยากาศคึกคักนั้นก็ได้กลายเป็นเงียบหงอยไปเลย

เธอได้ตะโกนเรียกชื่อมาร์ชเสียงดัง แต่ก็ไม่เห็นเงาของเขากับอธิในกลุ่มคนเลย

ฝนนั้นก็ได้ตกเม็ดใหญ่ขึ้น แล้วก็ได้ตกมาอย่างหนักแบบรวดเร็ว

ท่ามกลางฝนมีนามองทางข้างหน้าไม่ชัด ยิ่งมองไม่เห็นเลยว่ามาร์ชกับอธิอยู่ที่ไหน

เธอได้ยืนอยู่กับที่แบบไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง กอดความหวัง แล้วก็ตะโกนชื่อของมาร์ชตลอด อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าข้างหลังมีคนที่ถือร่มอยู่

เธอก็ได้รีบหันไป เห็นแต่ร่างที่สูงของมาร์ชที่ถือร่มสีดำคันใหญ่ ได้กันฝนและลมที่ตกมาหาเธอ

“อธิล่ะคะ? ทำไมมีแค่คุณคนเดียว?”

“พวกเราถูกทำให้แยกกัน ฉันก็ได้พาอธิไปไว้ที่ร้านอาหารข้างๆ แล้ว เอาร่มแล้วก็ออกมาหาเธอ ไปเถอะ ยังยืนเอ๋ออยู่กลางฝนเพื่อ” มาร์ชพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีนัก

พอมีนาได้เจอกับเหตุการณ์ที่วุ่นวายเสร็จนั้น สมองก็ได้โล่งไป กับคำพูดของเขาก็เหมือนว่าไม่ได้ยินเลย ยังยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ