บทที่ 117 ต่างก็ชอบที่จะฝันกลางวัน

“อย่างน้อยคุณก็เคยมาครั้งหนึ่ง ตอนเด็กฉันไม่เคยมาสวนสนุกแบบนี้เลยสักครั้ง ของพวกนั้นเป็นสิ่งที่อยู่บนทีวีหรือว่ารูปถ่ายเท่านั้น ไม่กล้าที่จะฝัน” มีนายิ้มแล้วก็พูด ถ้าจะแข่งว่าวัยเด็กใครโหดร้ายกว่า มาร์ชสู้เธอไม่ได้

มาร์ชหันหน้าไปมองเธอ อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าพวกเขานั้นมีความปวดใจเหมือนกัน ตอนที่กำลังจะจูงมือเธออยู่นั้น “คุณพ่อคุณแม่ พวกคุณพ่อคุณแม่คุยอะไรกันอยู่ฮะ? ตอนเด็กพวกคุณไม่เคยมาสวนสนุกเหรอฮะ?”

มีนาก็ได้เก็บมือของตัวเอง วางไว้บนตัวอธิ หัวเราะ “ครับ แม่ไม่เคยมา ความจำในวัยเด็กของแม่ไม่ได้มีความสุขเหมือนผม”

“ไม่เป็นไรครับ ต่อไปผมสามารถพาแม่มาบ่อยๆ” อธิพูด

มีนาหัวเราะออกมา “ผมพาแม่มา? รอผมโตก่อนค่อยว่ากันครับ”

“แม่ฮะ ผมไม่เด็กแล้วนะ”

“ครับๆ ผมสูงขึ้นอีกแล้ว ไม่เด็กแล้วไม่เด็กแล้ว” มีนาก็ได้พูดโอ้เขา

มาร์ชมองพวกเขาแม่ลูกพูดคุณหัวเราะอยู่ข้างๆ ใบหน้าก็ได้มีรอยยิ้มที่สดใสออกมา ใจดวงที่เคยเย็นชานั้นก็ได้มีความอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย

“เขาเหมือนกับฉันจริงๆ ตอนเด็กฉันก็เคยพูดประโยคเดียวกัน” น้ำเสียงของเขาต่ำแล้วอ่อนโยน

มีนากลับได้ยินชัดมาก เห็นว่าอธิชอบมาร์ชขนาดนี้ ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าถ้าอธิเป็นลูกแท้ๆ ของมาร์ชจะมีขนาดไหน

“ห้าปีก่อนเคยไปเมืองบีไหม......”

เสียงของเธอเหมือนว่าอยู่ลำคอ ยังพูดไม่ทันหมด ก็ได้เสียงวี๊ดดดดด! บู้มดัง ฟ้าที่ได้มืดสนิทก็ได้มีดอกไม้ไฟดอกแรกสว่างขึ้น

สวยมาก! เธอเงยหน้าขึ้น แล้วก็ได้มองไปทางดอกไม้ไฟ

“เมื่อกี้เธอพูดอะไรนะ? ฉันฟังไม่ชัด”

ในใจของมีนารู้ดีว่านี่มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ก็ได้พูดไปเรียบๆ ว่า “ไม่ได้พูดอะไรค่ะ ดูดอกไม้ไฟเถอะ”

รูปแบบของโชว์ดอกไม้ไฟแล้วการมาจุดที่กะทันหันนั้น ทำให้อธิดูค้างไปเลย ระหว่างทางเขาได้ถามตลอด ทำไมดอกไม้ไฟที่บ้านไม่สว่างจุดให้มันสว่างทั้งฟ้าแบบนั้นได้

มีนานั้นแทบที่จะตอบคำถามร้อยแปดคำถามของเขาไม่ได้ แต่ว่ามาร์ชนั้นกลับบอกเหตุผลของเขาอย่างใจเย็น ดอกไม้ไฟขนาดใหญ่นั้นต้องให้คนที่เป็นมืออาชีพมาจุด ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะมาจุดเล่นที่บ้านได้

อธิเหมือนเข้าใจแต่ก็ไม่ แต่ว่าก็ถือว่าได้คำตอบที่ต้องการแล้ว

กลับไปถึงคฤหาสน์ อธิก็ยังคึกอยู่ ไม่อยากนอน จะลากมาร์ชไปจุดดอกไม้ไฟที่เหลือให้ได้

มีนาก็ได้เข้าร่วมด้วย ทั้งสามได้เอาดอกไม้ไฟมือหมุน หมุนเป็นวงกลม ต่างก็เล่นอย่างสนุกสนาน

พอเธอกล่อมอธิเข้านอนแล้ว กลับไปที่ห้องของมาร์ชก็พบว่า วันนี้ป้าโบว์ได้เอาของของเธอที่อยู่ห้องนอนรับแขกขึ้นมาหมดแล้ว ไม่ขาดเลยสักชิ้น เธอไม่สามารถที่จะอ้างว่าจะลงไปเอาของที่ห้องข้างล่างได้เลย

กลางคืนได้นอนอยู่บนเตียง มาร์ชรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยก็พิงหัวเตียงทำงานตลอด มีนานอนหันหลังให้เขา ถึงแม้ว่าเล่นมาทั้งวันก็เหนื่อยมาเหมือนกัน แต่ไม่รู้ทำไมนอนยังไงก็นอนไม่หลับ

มาร์ชพาพวกเขาไปที่สวนสนุก สร้างภาพว่าพวกเขานั้นเป็นครอบครัวที่มีความสุขออกมา เป็นสิ่งที่เธอนั้นใฝ่ฝัน

"ทำไมยังไม่นอน? มีเรื่องในใจ?” มาร์ชรู้สึกได้ว่าเธอได้ขยับอยู่ตลอด ไม่ได้นอน

“ไม่มีอะไรค่ะ อาจจะไม่คุ้นกับที่นอน” ที่จริงมีนาไม่คุ้นที่ว่าข้างๆ ตัวเองมีคนนอนเพิ่ม ตัวเองนอนห้องนอนรับแขกคนเดียวจนชินแล้ว

มาร์ชก็ได้พูดเรียบๆ “ไม่กี่วันก็ชิน”

“คุณทำไมไม่นอนคะ?” มีนาก็ยังหันหลังให้แล้วถามเขา

“มีงานที่ยังจัดการไม่เสร็จ”