บทที่ 118 ชายเย็นชาทั้งสอง

มีนามองไปที่เทมป์พูด “คุณมาร์ชรับปากให้ฉันมาทำงาน”

“มาทำงาน? ตำแหน่งอะไร?” เทมป์ถาม

มีนาก็ได้เก็บอารมณ์ที่ดีใจที่ได้เจอเขาไว้ พูด “นักออกแบบ ตอนนี้นายก็ทำงานที่ฝ่ายออกแบบใช่ไหม?”

เทมป์พยักหน้า พนักงานสาวก็ได้มองเทมป์ด้วยตาที่โตแล้วถาม “หัวหน้าเทมป์ พวกคุณรู้จักกัน?”

“ใช่ ฉันพาเธอไปที่ฝ่ายออกแบบก่อน” เทมป์มองพนักงานสาวสักพักแล้วพูด

“แต่ว่าเขาไม่มีจดหมายเข้าทำงาน......”

เทมป์พูด “ไม่เป็นไร คุณมาร์ชได้บอกกับฉันแล้ว เดี๋ยวจดหมายเข้าทำงานฉันให้เธอทีหลัง”

“ค่ะ พนักงานสาวก็ไม่ได้ขวางมีนาต่อ มองมีนาอีกสักพัก ในใจคิดตลอดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่ ก่อนบอกว่าคุณมาร์ชเป็นคนแนะนำ แล้วยังรู้จักกับหัวหน้านักออกแบบของพวกเขา

เธอมาทำงานเป็นพนักงานล็อบบี้มาปีกว่าแล้ว ต้องรู้ก่อนเลยว่าคุณมาร์ชไม่เคยที่จะแนะนำใครมาทำงานมาก่อน แล้วก็หัวหน้าเทมป์ นอกจากเวลาทำงานแล้วก็ไม่คุยกับพนักงานผู้หญิงเลย เป็นสองชายภูเขาน้ำแข็งแห่งบริษัทไปเลย

“ไป ไปกับฉัน” เทมป์ยิ้มให้กับมีนา แล้วก็พาเธอไปที่ลิฟต์

พนักงานสาวคิดว่าตัวเองนั้นตาฝาดไป หัวหน้าเทมป์ยิ้มให้กับผู้หญิงคนนี้ เหล่าพนักงานสาวต่างก็เคยพนันไว้ว่า หัวหน้าเทมป์ยิ้มเป็นไหม?

คนที่พนันว่ายิ้มเป็นก็แพ้มาตลอด ไม่เคยที่จะชนะเลย

ไม่ได้การ ไม่ได้การ การมาของผู้หญิงไม่ใช่ย่อยๆ

มีนาก็ได้เดินเข้าลิฟต์ตามเทมป์ เห็นว่าในลิฟต์มีแค่พวกเขาสองคน เธอก็ได้ยิ้มออกมา “หัวหน้าเทมป์ ไม่เลวเลยนะ”

“ไม่ต้องมาล้อฉัน ก็เธอไม่อยู่ในบริษัทตั้งสองปี ไม่อย่างงั้นหัวหน้านักออกแบบก็ไม่ใช่ฉันหรอก” เทมป์หัวเราะ “ถ้าเธอยังไม่กลับมา บริษัทแอมทีก็จะได้การเป็นแบรนด์เสื้อผ้าผู้ชายแล้ว”

มีนาก็ได้อึ้งเล็กน้อย มาร์ชให้เธอกลับมาทำงานออกแบบที่บริษัทแอมทีไม่ได้เป็นเพราะว่าจะควบคุมเธอทั้งหมด แต่เป็นเพราะต้องการนักออกแบบเสื้อผ้าผู้หญิงมืออาชีพ?

“ขอบใจนะ ถ้าไม่ได้นายมาช่วย วันนี้เกรงว่าฉันคงไม่ได้เข้าทำงานแล้ว”

“เห้อ รอเธออยู่ในบริษัทสักพักก็รู้แล้ว พนักงานเก่าๆ นั้นแทบที่จะไม่มีแล้ว ได้เปลี่ยนเป็นคนใหม่ทั้งหมด ชื่อเสียงของบริษัทก็ยิ่งอยู่ยิ่งดัง เพราะงั้นพวกพนักงานล็อบบี้สาวนั้นก็ได้พากันทำตัวหยิ่งไปหมด พวกเขานั้นโดนร้องเรียนไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง เธอไม่ต้องไปสนใจ” เทมป์ก็ได้อธิบายให้เธอฟัง

เดิมมีนาก็ไม่ได้ไปสนใจ “เธอก็แค่ทำตามหน้าที่ จริงด้วย คราวก่อนนายบอกว่ามีอะไรจะพูดกับฉันต่อหน้าบนเฟสบุ๊ค มันเรื่องอะไรเหรอ?”

“ไม่มีอะไร......” ตอนที่เทมป์จะพูด ลิฟต์ก็ได้มาถึงชั้นฝ่ายออกแบบพอดี เสียงเขาก็ได้เบาลง “ว่างๆ พวกเราทานข้าวด้วยกันค่อยพูด”

พอพวกเขาออกจากลิฟต์ ก็ได้มีเพื่อนร่วมงานที่มาถึงนานแล้วมาทักทายเทมป์

มีนารู้ดีว่าเทมป์นั้นมีความสามารถ ขอแค่มีคนมอบโอกาสให้เขาได้แสดงความสามารถ ผลงานออกแบบนั้นแทบไม่เป็นรองเธอเลย แค่คิดไม่ถึงความคนที่มอบโอกาสทองให้เทมป์นั้นจะเป็นมาร์ช

เธอจะไม่นับถือมาร์ชในวิธีการมองคนของเขาไม่ได้เลย

เทมป์ได้พามีนาไปที่จุดศูนย์กลางของห้องทำงานฝ่ายออกแบบ ปรบมือเรียกพนักงานในฝ่ายมา แนะนำกับทุกคนว่า “วันนี้ผมจะมาแนะนำพนักงานคนใหม่ให้กับพวกคุณ มีนา จบจากสถาบันวิจิตรศิลป์เมือง C มาทำงานวันแรกก็ขอให้ทุกคนช่วยกันดูแลด้วย”