บทที่130 มีเรื่องจะขอร้องนิดหน่อย

มีนากำลังนั่งอยู่ในสวนด้วยความงุนงง จนกระทั่งอธิวิ่งมาหาเธอ เธอค่อยเรียกสติได้

เธอเล่นกับอธิอยู่พักหนึ่ง แต่เธอยังคงกระสับกระส่าย เมื่อเห็นว่าอธิง่วงเล็กน้อย เธอจึงขอให้แก้วพาเขาไปเข้านอน

ส่วนเธอกลับไปที่ห้องนอน หยิบกระเป๋าเดินทางที่เธอเก็บไว้และรื้อแกะของในนั้นออกจนหมด แล้วหยิบเอกสารออกมา

แม้จะดูเนื้อหาในนั้นอีกทีก็ยังคงตกใจอยู่เสมอ

การแอบตัดลดวัสดุและการใช้วัสดุจักรกลที่เสื่อมสภาพ จนทำให้ลิฟต์ในไซต์ก่อสร้างทำงานผิดปกติ และลิฟต์ตกจากชั้นห้าลงมายังชั้นหนึ่ง จนคนงานสามคนในลิฟต์เสียชีวิตในทันที

สามชีวิตก็คือสามครอบครัวที่แตกสลาย ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยคิดที่จะมอบมันให้ตำรวจหรอกนะ ทว่าการสอบสวนอุบัติเหตุนี้อย่างละเอียด ปริญจะมีความรับผิดชอบที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เพราะตอนนั้นเขาเป็นผู้รับผิดชอบการก่อสร้างของโครงการนี้เอง ดังนั้นเมื่อไม่มีการตัดสินใจจากเขาแล้ว ใครจะกล้าแอบตัดลดวัสดุและใช้วัสดุจักรกลกลที่เสื่อมสภาพ

มีนาถือแฟ้มไว้แน่นแล้วส่งมันให้กับมาร์ชเพื่อให้เขาไปจัดการเอง และเธอจะได้จากไปกับลูกแล้วกลับมามีชีวิตที่เป็นอิสระอีกครั้ง

เธอไม่สามารถส่งพ่อของเธอเข้าคุกด้วยมือของเธอเองได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงมอบมันให้มาร์ชเท่านั้น

คืนนี้มีนาแทบไม่ได้นอนเลย นอกจากจะเร่งรีบโปรเจ็คการออกแบบใหม่แล้ว เธอยังคงพัวพันกับเรื่องนี้และไม่สามารถสงบลงได้

แต่เธอได้เสนอเงื่อนไขต่อมาร์ชแล้ว แล้วมาร์ชก็เห็นด้วยในทันที และเธอก็ไม่สามารถกลับคำได้

มาร์ชไม่ได้กลับมาทั้งคืนจนบาร์จะปิดตอนตีห้า เขาและชาร์วีจึงค่อยออกมา และหาคนช่วยขับรถพาเขากลับไปที่คฤหาสน์ก่อน

เขาไม่ได้รบกวนใคร แล้วกลับไปที่ห้องนอนบนชั้นสองอย่างเงียบๆ และก็เห็นมีนานอนอยู่บนโต๊ะหน้าคอมพิวเตอร์

เธอนอนหลับลึกแล้วทับบนกระดาษร่างที่เธอวาด

มาร์ชพบว่ามีซองเอกสารกระดาษคราฟท์อยู่บนโต๊ะด้วย ซึ่งคงจะเป็นเอกสารที่เขาต้องการ

เขาหยิบซองเอกสารขึ้นมาอย่างเบามือ และนั่งข้างๆเธอแล้วหยิบเอกสารข้างในออกมาดู

มีนาตื่นจากความฝันและรู้สึกว่ามีใครบางคนอยู่ข้างๆเธอ เธอหันศีรษะและเห็นว่าเป็นมาร์ชกำลังถือเอกสารอยู่ จึงรีบกล่าวว่า: “ส่งมาให้ฉัน”

มาร์ชชักมือออก และเก็บเอกสารพูดว่า: “มันเป็นของฉันแล้ว อย่าลืมสิที่เธอสัญญากับฉันไว้เมื่อวานนี้”

มีนาจ้องมาที่เขา เมื่อกี้เธอฝันร้ายมา ในความฝันนั้นปริญหาเธอเจอและถามเธอเหมือนผีว่าทำไมเธอถึงทำร้ายตระกูลจรัลพรไพศาล จนเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาเลย

“แล้วสัญญาหย่าล่ะ?”

“ชาร์วีได้ให้หาทนายไปร่างขึ้นแล้ว”

มีนายังไม่ได้ตื่นจากฝันร้ายอย่างสนิท และถามอย่างกังวลว่า: “มีหลักฐานนี้แล้ว นายจะทำอย่างไร”

“เธอไม่ต้องมายุ่งกับเรื่องนั้น”

“ฉันมีเรื่องจะขอร้องนิดหน่อย“

“พูดมา”

“เมื่อทำอะไรผิด ก็สมควรที่จะถูกลงโทษ แต่อย่าทำโหดร้ายเกินไปกับตระกูลจรัลพรไพศาลได้ไหม” มีนาถามอย่างระมัดระวัง

มาร์ชตอบไปอย่างง่ายดาย “โอเค ฉันไม่เอาชีวิตพวกเขาหรอก”

มีนารู้สึกว่าอย่างน้อยเขาก็สามารถให้คำมั่นสัญญาต่อเธอไว้ ดังนั้นเธอจึงไม่กังวลใจนัก เมื่อถึงเวลาเจ็ดโมงเช้า ก็ได้เวลาที่จะต้องเตรียมตัวไปบริษัทแล้ว