บทที่129 ในที่สุดก็คิดได้

ในบาร์ที่มีชีวิตชีวานี้ ก็คือจุดเริ่มต้นของสถานบันเทิงในยามค่ำคืน

มาร์ชและชาร์วีต่างนั่งอยู่ในตำแหน่งที่เด่นชัดเจนที่สุดของบาร์ ชาร์วีกอดซ้ายควงขวา แล้วถือแก้วไวน์และหยอกล้อกับสาวงามที่เข้ามาหาพวกเขา

ทว่ามาร์ชที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ลานตานี้ ก็ราวกับว่าเป็นคนนอกซึ่งข้างๆไม่มีใครเลย เขาแค่จ้องมองไปที่ขวดบรั่นดีที่อยู่ตรงหน้าแล้วดื่มมันทีละแก้วทีละแก้ว

ชาร์วีทนท่าทีแบบนี้ของเขาไม่ได้จริงๆ แปดสิบเปอร์เซ็นต์เขาต้องทะเลาะกับมีนามาแน่ๆเลย

คืนนี้มาร์ชเป็นคนเรียกเขาออกมา ทว่ากลับมีแต่เขาคนเดียวที่กำลังมองหาผู้หญิง ส่วนมาร์ชก็ยังคงก้มหน้าดื่มเหล้าอยู่ตลอดเวลา มันช่างน่าเบื่อจริงๆ

จากประสบการณ์ทะเลทะไหลของเขาแล้ว เมื่อไหร่ที่มาร์ชมุ่งความสนใจไปที่สาวสวยคนอื่น เขาก็จะไม่อารมณ์เสียกับเรื่องมีนาอีกต่อไป

เขาผลักผู้หญิงสวยๆคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆเขาไปทางมาร์ชและพูดว่า: “เพื่อนของฉันขี้อายนิดหน่อย เธอไปทักทายเขาก่อนหน่อยสิ”

สาวสวยที่อยู่ข้างๆเขาสังเกตเห็นมาร์ชมานานแล้ว ผู้ชายที่หล่อเหลาเช่นนี้หาได้ยากมาก เธอจึงเอนตัวไปทางมาร์ชและพูดด้วยอารมณ์ที่ดีว่า: “สุดหล่อ ดื่มคนเดียวเหรอ ให้ฉันดื่มกับนายด้วยไหม”

เมื่อพูดอย่างนั้น หญิงสาวคนสวยก็ยกมือขึ้น และโบกมือให้บาร์เทนเดอร์ยื่นแก้วให้เธอใบหนึ่ง เมื่อเธอกำลังจะหยิบบรั่นดีที่อยู่ด้านหน้าของมาร์ช มาร์ชก็ผลักเธอออกไป

“ออกไปซะ อย่ามาแตะขวดเหล้าของฉัน”

ใบหน้าของมาร์ชมืดมนและน่ากลัวมากขณะที่เขาพูด จนทำให้สาวงามหวาดกลัวไปเลย และแม้แต่สาวงามที่อยู่ข้างชาร์วีก็ตกใจมากจนหลบเลี่ยงออกไป

ชาร์วีรู้ว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า: “คุณผู้ชาย ถ้านายมาที่นี่แค่มาดื่มเหล้าแล้วไม่แช่อยู่กับสาวๆล่ะก็ นายไปดื่มที่บ้านของฉันก็ได้เช่นกัน ดูสองสาวงามสิหวาดผวากันไปหมดแล้ว และถ้าใครที่ชอบนายคงจะเป็นบ้าไปแล้วแน่”

“บ้านนายเงียบเกินไป ฉันแค่อยากอยู่ในที่ที่มีเสียงดัง”

“เกิดอะไรขึ้นกับมีนา ทำไมถึงทะเลาะกัน?” ชาร์วีถามเขาโดยตรงโดยหวังว่าจะช่วยเขาแก้ไขปัญหาเรื่องความรักได้

ตอนนี้เลิกงานแล้วก็ไม่ได้อยู่ที่บริษัท และพวกเขายังอยู่ในสถานที่แบบนี้อีกด้วย เงนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายและลูกน้องอย่างเคร่งครัดเลย

นอกจากนี้ตามแผนภูมิลำดับวงศ์ตระกูลภูริสิทธิโชคแล้ว เขาถือได้ว่าเป็นลุงของมาร์ช และถ้าจะสนใจเขาในฐานะหลานชายก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร

มาร์ชดื่มบรั่นดีหนึ่งแก้วในอึกเดียว และชาร์วีก็รีบรินแก้วให้ตัวเอง นี่เป็นบรั่นดีรุ่นลิมิเต็ดระดับสูงสุดของเฮนเนสซี่ วิธีดื่มแบบเขานั้นช่างสิ้นเปลืองจริงๆ

“ฉันตกลงจะหย่ากับเธอแล้ว” มาร์ชกล่าวทันที

เหล้าที่ชาร์วีเพิ่งเข้าปากไปก็แทบจะไม่สำลักเลย “ในที่สุดก็คิดได้ ไม่คิดที่จะแขวนคอตัวเองไว้บนต้นไม้ต้นเดียว?”

มาร์ชเหลือบมองเขาเบาๆ และพูดว่า: “ฉันแค่ตกลงที่จะหย่ากับเธอ แต่ไม่ได้ตกลงที่จะปล่อยเธอไป”

ชาร์วีตะลึงกับสิ่งที่เขาพูดและถามว่า: “นายหมายความว่าหลังจากที่นายหย่ากับเธอแล้ว นายยังคงไม่ปล่อยเธอจากนายไป ทำไมล่ะ? แล้วจะหย่ากันทำไม?”

“เธอต้องการหย่ากับฉันมากเกินไป ฉันจึงทำได้แค่ทำให้เธอพอใจ พรุ่งนี้ช่วยฉันหาทนายแล้วร่างข้อตกลงการหย่าให้ฉันด้วย” มาร์ชหมุนแก้วในมือและเตือนเขาว่า: “นายเข้าใจความหมายของฉันดี รู้ว่าทนายควรร่างสัญญาหย่าอย่างไรใช่ไหม”

ชาร์วีถามอย่างสับสน “นายต้องการร่างข้อตกลงการหย่าอย่างไร นายต้องการเพิ่มข้อตกลงพิเศษอะไร”

มาร์ชจ้องไปที่บรั่นดีในมือและเขย่าพูดว่า: “ให้ทนายร่างข้อตกลงการหย่าร้างว่าห้ามเธอหนีออกจากฉันเป็นเวลาสามปี”