บทที่128 เลี้ยงไหว

ทันทีที่เห็นเธอ ป้าโบว์ก็ทักทายเธอและพูดว่า: “นายหญิงยังไม่กินข้าวเย็นเลยใช่ไหม? ฉันจะช่วยอุ่นอาหารให้”

“มาร์ชและอธิล่ะ”

“คุณชายยังไม่กลับมาเลย และแก้วกำลังเล่นกับนายน้อยอธิอยู่ในห้องของเล่น” ป้าโบว์หยิบเสื้อคลุมของเธอมาและช่วยเธอแขวนไว้

มีนาพูดอืมอย่างไม่ใส่ใจ เธอเตรียมที่จะไปทานอาหารเย็นที่ห้องอาหารก่อน

ขณะนี้ก็มีเสียงรถดังขึ้นจากข้างนอก และยังไฟหน้าที่สว่างวาบ

ป้าโบว์เดินออกไปนอกประตู แล้วหันศีรษะไปพูดกับมีนา “ดูเหมือนว่าคุณชายจะกลับมาแล้ว พวกเธอจะได้กินข้าวเย็นด้วยกัน”

เดิมทีมีนาแค่ต้องการทานอะไรง่ายๆเท่านั้น แล้วกลับไปรีบเร่งร่างการออกแบบต่อ

ทว่ามาร์ชกลับกลับมาพอดี มื้อนี้จึงทานได้อย่างไม่ธรรมดาแน่

มาร์ชเดินลงจากรถแล้วก้าวเข้ามา

มีนาไม่ได้ทักทายเขาเหมือนที่ป้าโบว์ทำ แต่เดินตรงไปที่ร้านอาหาร

มาร์ชมีขาที่ยาวเรียว ดังนั้นเขาจึงเดินไปเพียงไม่กี่เก้าก็สามารถไล่ตามได้แล้วถามว่า: “เธอก็เพิ่งกลับมาด้วยเหรอ?”

“ใช่” มีนานั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารแล้วตอบเขา

มาร์ชนั่งลงตรงข้ามเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยัน “เธอให้ความสำคัญกับงานมากเลยจริงๆนะ และยังทำงานล่วงเวลาในบริษัทอีก”

มีนามักจะรู้สึกว่าวิธีการพูดของเขานั้นทำให้เธอไม่ดีใจเลย แต่เธอไม่ได้โกรธอะไรหรอกนะ เธอได้แค่ถอนหายใจอยู่ในใจ และโชคดีที่เธอไม่เคยละทิ้งความสามารถในการเอาตัวรอดโดยลำพังเลย

เขาดูเหมือนจะจองจำเธอไว้ข้างกายตลอดเวลา และไม่ยอมหย่ากับเธอสักที แต่จริงๆแล้วเขาวางแผนจะหย่ากับเธอแล้ว

จิตใจของชายคนนี้ลึกล้ำและน่ากลัวเกินไป เขาวางแผนที่จะเชื่องเธอแล้วก็ทิ้งเธอไป

“อืม เพื่อเลี้ยงชีพน่ะ”

ใบหน้าของมาร์ชน่ากลัวขึ้นในทันที “ฉันเลี้ยงพวกเธอไม่ไหวงั้นเหรอ”

“ไม่ใช่ นายเลี้ยงไหวอยู่แล้ว แต่ใครจะรับประกันได้ว่าสัตว์เลี้ยงจะไม่ถูกทิ้งล่ะ” มีนาตอบอย่างใจเย็น

“เธอหมายความว่าอย่างไร?”

“ไม่ได้หมายความว่าอะไร……”

ก่อนที่มีนาจะพูดจบ ป้าโบว์ก็นำอาหารร้อนๆมาเสริฟแล้ว

เธอไม่มีอะไรจะพูดอีก เธอจึงหยิบถ้วยชามขึ้นมาแล้วรีบทานอาหาร

แท้จริงแล้วหลังจากที่เธอกลับมาหามาร์ช เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาร์ชมีผู้หญิงคนอื่นเลย

บางครั้งเขาจะไม่กลับบ้านเลย หรือกลับมาดึกก็เมามาก ทว่าเธอรู้สึกว่าเขาไม่ได้ไปกำลังออกเดทกับคุณหนูอะไร แต่กลับเหมือนไปสถานบันเทิงมากกว่า

มาร์ชไม่พูดอะไรอีก และพวกเขาก็ทานอาหารเย็นเสร็จอย่างเงียบๆ

หลังอาหารเย็น มีนาต้องการกลับไปที่ห้องของเธอเพื่อจัดการเรื่องของตัวเองต่อ ทว่ามาร์ชบังคับให้เธอไปที่สวนและพูดตรงไปที่ประเด็นว่า: “ฉันมีอะไรจะบอกเธอ”

มีนาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากไปที่สวนกับเขา และป้าโบว์ก็ชงชาและผลไม้มาให้

มาร์ชนั่งบนเก้าอี้หวายสไตล์ยุโรปในสวนและโบกมือเรียกเธอมานั่ง

มีนานั่งลงอย่างรวดเร็ว “นายต้องการจะพูดอะไร”

“วันนี้เธอเป็นอะไรไป ดูไม่เหมือนเดิมเลย”

“ฉันปกติดีนี่ และไม่รู้สึกแตกต่างอะไรไปเลย”

มาร์ชพูดขึ้นอีกครั้งว่า: “วันนี้เธอได้พบกับเอนที่บริษัท เธอบอกอะไรเธอบ้าง?”

ทันทีที่มีนานึกถึงสิ่งที่เอนพูดต่อเธอ ในใจของเธอก็อึดอัด และยังระงับความรำคาญไว้ไม่อยู่ เธอมองมาที่เขาและพูดว่า: “เธอไม่ได้พูดอะไรกับฉันเลย เพียงแค่หวังว่าเธอจะเหลือทางรอดให้พวกเขาบ้าง อย่าทำรุนแรงจนเกินไป”

“นี่คือคำพูดที่เธอให้มาบอกเหรอ”