บทที่127 เธอมายุ่งอะไรด้วย

“หาตัวเธอนั้นก็เพื่อหย่ากับเธอไงล่ะ เธอยังไม่รู้ใช่ไหม เขาสามารถโค่นล้มTP Groupได้ก็เพราะได้รับความช่วยเหลือและการสนับสนุนจากตระกูลกรภัควัฒน์ เธอรู้หรือไม่ว่าตระกูลกรภัควัฒน์เป็นคนยังไง? ที่พวกเขายอมช่วยเขานั้นก็เพราะเขาจะแต่งงานกับลูกสาวคนสุดท้องของตระกูลกรภัควัฒน์ไง”

มีนาเพียงตอบอืมไป ถ้ามาร์ชวางแผนที่จะหย่ากับเธอ นั่นก็เป็นสิ่งที่เธอต้องการนิ

งั้นก็ดีเลย แต่เธอไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบ เอนก็เยาะเย้ย: “พวกเธอสองคนเหมาะสมกันจริงๆ ต่างเป็นคนหน้าเย็นชาและใจเย็น แต่เธอช่วยไปบอกมาร์ชด้วยว่าคนที่ฆ่ามิ้มไม่ใช่ครอบครัวฉันสักหน่อย ถ้าเขาจะแก้แค้นก็แก้แค้นไปสิ ทำไมไม่ปล่อยเราไปล่ะ?”

เมื่อพูดจบเธอก็กดปุ่มปิดของลิฟต์ มีนารู้สึกประหลาดใจที่ได้ยินคำส่งท้ายของเธอและอยากจะถามว่า: “เธอบอกว่ามิ้มไม่ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเหรอ? แล้วใครเป็นคนฆ่าเธอ……”

แต่ประตูลิฟต์ดันปิดลง ดังนั้นมีนาจึงรีบวางไม้กวาดและผ้าขี้ริ้วไว้ในห้องเอนกประสงค์ และต้องการไปที่ชั้นสามเพื่อหาตัวเอน

เธอยืนอยู่ที่ทางเข้าลิฟต์และกดปุ่มลงเป็นเวลานาน แต่ลิฟต์ยังคงหยุดอยู่ที่ชั้นหนึ่ง

ขณะนี้จิ๋วกลับมาพร้อมกับกระเป๋าของเธอและกำลังรอลิฟต์อยู่ด้วย เมื่อเห็นว่าเครื่องมือทำความสะอาดทั้งหมดที่อยู่ในมือของมีนาหายไปแล้ว เธอจึงถามว่า: “เธอทำความสะอาดห้องน้ำชาและห้องน้ำแล้วเหรอ ทำไมเธอถึงมาแอบขี้เกียจอยู่ที่นี่ล่ะ”

มีนาขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเธอ และกดปุ่มลงลิฟต์อีกสองครั้ง ในที่สุดลิฟต์ก็ตอบรับและขึ้นมาจากชั้นหนึ่ง

จิ๋วพูดอย่างแปลกๆต่อไปว่า: “เธอจะรีบไปไหน มีใครรอให้เธอไปออกเดทงั้นเหรอ?”

มีนาจ้องไปที่เธอด้วยความโกรธ และคิดว่าเธอรังแกคนเกินไปแล้ว

จิ๋วตกใจกับดวงตาที่โกรธเคืองของมีนา และปิดปากลงด้วยความร้อนตัว

ขณะนี้ลิฟต์มาถึงและประตูก็เปิดออก มีนารีบเข้าไปก่อนแล้วกดไปที่ชั้นสาม

เมื่อเห็นเธอรีบร้อนมาก จิ๋วก็จงใจเดินเข้าไปในลิฟต์อย่างช้าๆ แล้วกดที่ชั้นหนึ่งถามว่า “เธอไปทำอะไรที่ชั้นสาม? หรือว่าเธอรู้จักคนในแผนกขาย”

มีนาหมดความอดทนแล้ว “ฉันไม่จำเป็นต้องรายงานเธอ เธอมายุ่งอะไรด้วย?”

“เธอ! ฉันว่าแล้วรูปลักษณ์ที่อ่อนโยนของเธอมันแสร้งทำขึ้นทั้งหมด และอยากจะให้คนอื่นคิดว่าฉันรังแกเธอ!”

“นี่เธอเป็นคนพูดเองนะ ฉันไม่ได้พูด เธอก็รู้ว่าเธอจงใจรังแกคนอื่นอยู่สินะ!”

“นางมีนา……”

“ฉันถึงแล้ว” มีนามองไปทางด้านเธอและเดินออกจากลิฟต์ไปที่ชั้นสาม

เมื่อมองไปรอบๆพื้นที่สำนักงานของแผนกขายมันกลับไม่มีคนอยู่เลย มีเพียงห้องทำงานสองห้องที่ยังเปิดไฟไว้

เธอรีบผลักประตูสำนักงานตามลำดับจากซ้ายไปขวา เมื่อเธอเห็นว่ามีชายคนหนึ่งทำงานอยู่ภายใน แต่เธอไม่เห็นเอนเลย

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นและถามว่า: “เธอมองหาใครเหรอ”

“ขอโทษที ฉันหาคนผิดน่ะ” มีนารีบปิดประตูให้เขา แล้วเดินมาที่ห้องทำงานทางด้านขวาที่ยังเปิดไฟอยู่

เมื่อเธอเปิดประตู ก็ยังเห็นเพียงชายวัยกลางคนอยู่ในห้องทำงาน

ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นและพูดว่า: “เธอ เธอคือ……”

“ขอโทษค่ะ ฉันมาจากแผนกออกแบบ ฉันหาคนผิดน่ะ” เธอกำลังจะช่วยเขาปิดประตูอีกครั้ง

ชายวัยกลางคนรีบลุกขึ้นและหยุดเธอไว้: “เธอคือคุณมีนาใช่ไหม”

มีนาวางมือของเธอที่ลูกบิดประตูและมองไปที่ชายวัยกลางคน เธอรู้สึกคุ้นเคยมาก แต่ก็จำไม่ได้ว่าเธอเคยเห็นเขาที่ไหน