บทที่126 งั้นเธอมาหาใคร

ไม่รู้ว่าจิ๋วเดินไปที่โต๊ะของเธอเมื่อไหร่ แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า: “ในเมื่อเธอมาแล้ว วันนี้ก็ถึงเวลาที่เธอต้องทำความสะอาดบริเวณสำนักงานแล้ว”

มีนากำลังจะตอบตกลง แต่บิวก็รีบขึ้นพูดว่า "พี่นานาร่างกายไม่สบาย วันนี้เปลี่ยนคนมาทำความสะอาดไม่ได้หรือ”

“ไม่ได้ ดูสิพวกเราต่างก็ยุ่งกันมาก และเราได้จัดตารางเวรทำความสะอาดสำนักงานไว้แล้ว”

บิวพูดทันทีว่า: “ถ้าอย่างนั้นฉันจะเปลี่ยนกับพี่นานาเอง”

จิ๋วไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้ต่อว่าบิว แล้วพูดกับมีนาโดยตรงว่า: “เด็กใหม่อย่างเธอนี่หยิ่งจริงเลยนะ ถ้าไม่สบายและขอลาไปแล้วก็อย่ามาที่บริษัทสิ และในเมื่อมาแล้วก็ไม่ต้องแสร้งทำเป็นป่วย ต้องการความเห็นอกเห็นใจและความรักห่วงใยจากใครที่นี่!”

มีนารั้งบิวที่ต้องการช่วยเธอไว้และพูดว่า: “ฉันสบายดี ฉันไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนกับบิวหรอก ฉันจะทำความสะอาดเอง”

เมื่อพูดอย่างนั้นแล้ว มีนาก็ลุกขึ้นและถามว่า: “อุปกรณ์ทำความสะอาดอยู่ที่ไหน”

บิวดึงเธอไว้เธอและพูดว่า: “พี่นานา การทำความสะอาดที่เธอพูดนั้นไม่ใช่ตอนนี้ แต่เป็นหลังจากเลิกงาน เรามีกฎว่าให้เหลือคนคนหนึ่งทำความสะอาดพื้นที่สำนักงานทั้งหมดหลังจากเลิกงานทุกวัน”

จิ๋วเยาะเย้ยแล้วกวาดสายตาผ่านพวกเธอ และพูดกับมีนาว่า: “ดีมาก งั้นหลังเลิกงานเธอเป็นคนทำความสะอาดล่ะกัน”

เมื่อพูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป

มีนานั่งลงอีกครั้งแล้วพูดว่า: “เข้าใจแล้ว หลังจากเลิกงานฉันจะอยู่ทำความสะอาดเอง เราไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนหรอก และเมื่อกี้ขอบใจมากนะ”

บิวยังคงโกรธและทำท่าชกไปที่หลังจิ๋ว “พี่นานา ฉันคิดว่าเธอต้องจงใจแน่ๆเลย และเธอทำความสะอาดหลังเลิก ร่างกายของเธอจะทนไหวมั้ย”

“ฉันสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง” มีนายิ้ม

บิวรู้สึกว่านิสัยของเธอดีเกินไปและกล่าวว่า: “นั่นเป็นเพราะเธอนิสัยดีเลยไม่อยากมีเรื่องกับเธอ อันที่จริงเมื่อถึงเวรทำความสะอาดพื้นที่สำนักงานแล้ว บางครั้งแม้ว่าจะเป็นเวรของใครบางคนก็ตาม คนคนนั้นก็จะทำผิวเผินไป และพอเห็นทุกคนจากไปแล้วก็จากไปตาม พอถึงเวลาเช้าพวกเราก็ต้องทำความสะอาดที่ของตัวเองอยู่ดี ดังนั้นเธอไม่ต้องจริงจังมากก็ได้ พอเลิกงานแล้ว เมื่อเธอเห็นจิ๋วจากไปเธอก็ไปตาม เข้าใจไหม“

“โอเค เข้าใจแล้ว” มีนารู้สึกอบอุ่นในใจ และรู้สึกดีมากที่ได้พบกับเพื่อนร่วมงานที่อบอุ่นเช่นนี้

แม้ว่ามาร์ชจะทำให้เธอมาสายในตอนเช้า แต่วันเวลาก็ถูกกำหนดให้ต้องยุ่งทั้งวันเลย พอชั่วพริบตาก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว

เมื่อบิวกำลังจะเลิกงาน เธอถามเธออีกครั้งว่าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่

มีนาขอบคุณในความหวังดีของเธอมาก แต่ก็รู้ว่าผู้หญิงที่อายุเท่านี้ หลังเลิกงานแล้วต้องมีการจัดบันเทิงมากมายกันแน่ เธอจึงปฏิเสธและปล่อยเธอกลับไปก่อน

เมื่อเพื่อนร่วมงานในพื้นที่สำนักงานกลับกันใกล้จะหมดแล้ว เธอยังคงหมกมุ่นอยู่กับแผนการออกแบบ และลืมเรื่องการทำความสะอาดไปชั่วขณะหนึ่ง

“มีนา เธอจงใจใช่ไหม อยู่แล้วก็ไม่ได้ทำความสะอาด เธอคิดว่าไม่มีใครคอยดูแลแล้วสามารถหลบหนีไปได้ทุกเมื่อเหรอ!”

มีนาเงยหน้าขึ้นและพบว่าในพื้นที่สำนักงานขนาดใหญ่นี้เหลือเพียงเธอและจิ๋วอยู่เท่านั้น

“อ้อ ฉันลืมไปน่ะ ฉันจะเริ่มทำความสะอาดเดี๋ยวนี้แหละ” มีนารีบวางเอกสารในมือไว้ในแฟ้มงานทันที เธอปิดคอมพิวเตอร์ และไปที่ห้องอเนกประสงค์เพื่อเอาเครื่องมือทำความสะอาด

จิ๋วนั่งที่โต๊ะของเธอ แล้วจ้องมองเธอราวกับผู้คุม

มีนาคิดว่าเธอตั้งใจอยู่เพื่อดูเธอล้มเหลวในการทำความสะอาดพื้นที่สำนักงาน เธอจึงคิดในใจว่าคนนี้ใจแคบเกินไปแล้ว

อย่างไรก็ตาม มีนารู้ว่านี่เป็นกฎที่ของแผนกออกแบบ ไม่ใช่สิ่งที่จิ๋วคิดขึ้นมาเอง เธอจึงไม่อยากถกเถียงกับจิ๋ว

เธอตั้งใจทำความสะอาดแต่ละโต๊ะแต่ละโต๊ะ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด แม้ว่าจิ๋วจงใจจะทำให้เธอลำบากใจ เธอก็คงทำอะไรเธอไม่ได้

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะทำความสะอาดบริเวณสำนักงานเสร็จแล้ว จิ๋วก็พูดอย่างเย่อหยิ่งว่า: “ยังมีห้องน้ำและห้องน้ำชาด้วย ทั้งหมดนี้เธอต้องทำความสะอาดด้วย”

มีนาถามด้วยความแปลกใจ : “พื้นที่เหล่านี้มีป้าแม่บ้านคอยทำความสะอาดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมเธอถึงต้องการให้ฉันไป?”