บทที่125 ห้ามอดหลับอดนอน

เขาเดินไปยังหลังเธอและวางมือลงบนไหล่ของเธอเบาๆ

มีนารู้สึกตกใจและหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ก็เห็นว่าที่แท้เป็นมาร์ชที่กลับมานี่เอง

“นายกลับมาแล้วเหรอ” จากนั้นเธอก็หันไปทำงานออกแบบของตัวเองต่อ

“ยุ่งอะไรอยู่น่ะ”

“ธีมการออกแบบเปิดตัวชุดสตรีของฤดูใบไม้ผลิน่ะ” มีนาตอบ

มาร์ชตอบรับรู้ไปแล้วไม่สนใจงานของเธอเลย มือหนึ่งของเขาอ้อมไปข้างของเธอ แล้วปลดกระดุมเสื้อผ้าของเธอ จากนั้นก็ก้มหน้าจูบเส้นผมของเธอ

มีนากระโดดขึ้นอย่างเหลือทน แล้วหันไปพูดกับเขาว่า: “นายเพิ่งกลับมา ก็ไปพักผ่อนคนเดียวไม่ได้เหรอ? สำหรับบริษัทแล้ว การเปิดตัวเรื่องเสื้อผ้าสตรีในฤดูใบไม้ผลินี้ มันสำคัญมากต่อการที่เราจะสามารถพลิกสถานการณ์ของเสื้อผ้าสตรีได้หรือไม่! ซึ่งที่นายให้ฉันไปเป็นดีไซเนอร์ที่แอมที มันไม่ใช่เพราะเรื่องนี้เหรอ?”

มาร์ชกางมืออย่างเฉยเมยและพูดว่า: “ใช่ นี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่ง……”

“งั้นก็พอได้แล้ว!” มีนาขัดจังหวะเขาและพูดอย่างตรงไปตรงมา “กรุณาอย่ามารบกวนฉัน ฉันต้องโค่นล้มการออกแบบทั้งหมดแล้วออกแบบใหม่ เวลามันน้อยมาก และเมื่อคืน……เมื่อคืนนายก็ลงโทษฉันไปแล้วด้วย นายยังต้องการอะไรอีก?”

มาร์ชรู้สึกเพียงว่ามีนาที่อยู่ข้างหน้าเขาเป็นเหมือนสัตว์ร้ายตัวเล็กๆที่แยกเขี้ยวยิงฟัน เขายิ้มเบาๆแล้วยกมือขึ้นพูดว่า: “โอเค! ท่านดีไซเนอร์ผู้ยิ่งใหญ่ ฉันจะไม่รบกวนเธออีกต่อไปแล้ว เธอทำงานต่อเลย”

เขาหันหลังแล้วถอดเสื้อเดินเข้าไปในห้องน้ำ

มีนาวางมือบนสะโพกของเธอและจ้องไปที่หลังของเขา เธอยังคงโกรธจนไม่รู้จะทำไงดี

แนวทางและความคิดที่ราบรื่นในตอนนี้ถูดขัดไปหมดแล้ว เธอกลับไปที่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างไม่เต็มใจ และต้องใช้เวลาในการเรียกความรู้สึกเป็นเวลานานกว่าจะออกแบบต่อไปได้

หลังจากมาร์ชอาบน้ำออกมา เขาก็นอนลงบนเตียงแล้วไม่ได้รบกวนเธออีกเลยจริงๆ ซึ่งไม่รู้ว่าเล่นโทรศัพท์ไปนานแค่ไหน เขาก็นอนหลับไปเองแล้ว

มีนาไม่มองและเพิกเฉยต่อเขา แล้วยุ่งกับงานของตัวเองต่อ เธอคิดที่จะอดหลับอดนอนสักสองสามคืนเพื่อที่เธอจะได้รีบเร่งทำโปรเจ็คออกมาได้ทัน

หลังจากที่ทำโปรเจ็คเสร็จแล้ว ยังต้องออกแบบออกมา ตัดเย็บเสื้อผ้า และหานางแบบ…… เพื่อซ้อมสถานการณ์จริง

เมื่อคิดว่ายังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องทำ เธอยิ่งรู้สึกต้องเร่งรีบมากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอไม่อยากนอนในคืนนี้ด้วยซ้ำ

แม้ไฟท์งานต่อไปเรื่อยๆ เธอก็ต้องเร่งรีบออกแบบต่อไป

เมื่อเธอพบว่ามาร์ชหลับไปแล้ว เธอจึงปิดไฟหน้าในห้องและเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะที่หน้าคอมพิวเตอร์ไว้เท่านั้น เพราะกลัวว่ามารช์จะตื่นขึ้นมากะทันหัน

เมื่อเปลือกตาบนและเปลือกตาล่างเริ่มต่อสู้กัน เธอมองดูไปที่เวลา เธออดหลับอดนอนจนไปถึงตีหนึ่งอย่างไม่รู้ตัวแล้ว

ทว่าเธอก็ยังอยากลงไปชงกาแฟแล้วอดหลับอดนอนต่อ

เธอเพิ่งลุ่งขึ้นยืนก็ได้ยินเสียงเกียจคร้านของมาร์ช “ดึกมากแล้ว เธอยังไม่นอนอีกเหรอ?”

“ฉันจะลงไปดื่มน้ำข้างล่างน่ะ” เธอหันศีรษะและเห็นมาร์ชที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาขึ้น

มาร์ชสั่ง: “นอนซะ”

“ฉันยังไม่ได้ง่วง แค่จะลงไปดื่มน้ำสักแก้ว” มีนาพูดและกำลังจะเดินไปที่ประตู

ทว่ามาร์ชลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว แล้วเดินมาที่ข้างหลังเธอและคว้าเธอไว้ “ไปดื่มอะไร ฉันว่าเธอต้องไปดื่มกาแฟแน่เลย ถ้าคืนนี้เธอไม่นอน ร่างกายของเธอจะยังรับไหวอยู่ไหม”

มีนาดิ้นรนออกจากเขาและพูดว่า: “ฉันบอกแล้วว่าเวลาในการเขียนโปรเจ็คใหม่นั้นคับแคบมาก……”

มาร์ชไม่อยากฟังสิ่งที่เธอพูดอีกต่อไป เขาอุ้มเธอขึ้นแล้วโยนเธอลงบนเตียงโดยยังคงพูดว่า “นอนซะ”

ก่อนที่มีนาจะลุกขึ้น เขาได้นอนลงข้างเธอแล้วจับเธอไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง “ไม่ว่าเวลาจะเร่งรีบมากแค่ไหนก็ห้ามอดหลับอดนอน รีบนอนซะ”

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็หลับตาลง ซึ่งไม่ว่าเธอจะต้องการหรือไม่ก็ตาม เขาก็จะให้เธอนอนหลับ