บทที่124 เธอกล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน!

มีนาพูดช้าลง และไม่อยากทะเลาะกับเธอจึงพูดว่า: “ถ้าเธอพูดอะไรแบบนี้โดยไม่มีหลักฐาน นั่นหมายความว่าเธอกำลังปล่อยข่าวลือ”

ผู้หญิงคนนั้นตะลึงไปสักพัก และจ้องไปที่มีนาอย่างรวดเร็วด้วยท่าทีที่รังเกียจ “เธอกล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน! เอกสารเหล่านี้ก็คือหลักฐาน คนที่พึ่งมาอย่างเธอจะได้รับการเปิดตัวของฤดูใบไม้ผลิได้อย่างไร”

“ทำไมคนที่มาใหม่ถึงทำงานการเปิดตัวของฤดูใบไม้ผลิไม่ได้? ดีไซเนอร์อย่างเรามักจะวัดกันที่ผลงาน แล้วยังจำเป็นต้องหารือกับรุ่นพีด้วยหรือ?”

“เธอมีความสามารถด้านการออกแบบอะไร ยังมาแกล้งทำตัวเป็นมีคุณธรรม……”

“พี่จิ๋ว พี่จิ๋ว! ใจเย็นๆไว้ จะไปถือสากับเด็กใหม่ทำไม” ในที่สุดก็มีคนยืนขึ้นแล้วหยุดพวกเธอจากการโต้เถียงนี้

คนที่ถูกเรียกว่าพี่จิ๋วจากเพื่อนร่วมงานนั้น กลับชี้ไปที่มีนาอย่างโกรธเคืองและพูดว่า: “ไม่ใช่คราวที่เธอจะมาสั่งสอนฉันที่นี่!"

เพื่อนร่วมงานอีกคนเข้ารั้งเธอไว้และเกลี้ยกล่อมเธอ: “พี่จิ๋ว ใจเย็นๆก่อน คนไร้ความสามารถจะแม้จะถือเพชรไว้ ก็ไม่สามารถขัดเกลาให้ละเอียดได้หรอก พอถึงตอนนั้นหัวหน้าก็ยังคงต้องการความเหลือจากเธออยู่ดี”

พี่จิ๋วเยาะเย้ยและพูดว่า: “คอยดูไว้เถอะ”

มีนาหายใจเข้าลึกๆ และไม่ให้ความสนใจกับคนเหล่านี้อีก

เห็นได้ชัดว่าคนที่มาเกลี้ยกล่อมนั้นก็ไม่ได้มีความประสงค์ดีเลย พวกเขาทั้งหมดต่างบูลลี่เธอ และรอดูความตลกเธอ

เธออดกลั้นความโกรธไว้แล้วหันไปดูเอกสารบนโต๊ะ

เมื่อคนอื่นๆเห็นว่าเธอหยุดวิพากษ์วิจารณ์ และหาเรื่องเธอไม่ได้ ทุกคนจึงแยกย้ายกันไป

คนเหล่านนี้ไม่ได้มีผลกระทบต่ออารมณ์ของมีนาแต่อย่างใด และเธอก็ไม่ใช่คนที่จะให้คนอื่นมารังแกได้ง่ายๆหรอกนะ

ใครที่กล้าปล่อยข่าวลือของเธอและเทมป์แล้ว เธอก็ไม่ใช่เป็นคนที่จะยั่วได้ง่ายๆนะ!

หลังจากนั้นไม่นาน บิวก็เอนกายไปทางเธอและกระซิบว่า: “พี่นานา เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ไม่เป็นไร”

“การเปิดตัวของฤดูใบไม้ผลิครั้งก่อนนั้นจิ๋วเป็นคนรับผิดชอบ และจู่ๆหัวหน้าก็ให้เธอมารับผิดชอบแทนเธอ เธอคงจะรู้สึกไม่สบายใจและจงใจจับผิดเธอ เธออย่าไปถือสาเธอเลย”

“อ้อ ที่แท้นี่เป็นโครงการที่เธอรับผิดชอบนี่เอง ก็ไม่แปลกใจที่เธอมีท่าทีที่ไม่ดี”

เมื่อบิวเห็นว่าเธอเข้าใจและมีเหตุมีผลเพียงนี้ บิวจึงโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอและพูดว่า: “จิ๋วคนนั้นเคยได้รับใบรับรองการออกแบบจากต่างประเทศมา และตอนที่เธอพึ่งเข้ามาที่บริษัทก็ทำตัวเชิดหน้าอวดเก่งมาก ซึ่งในปีที่แล้วบริษัทได้ให้เธอรับผิดชอบงานการเปิดตัวของเสื้อสตรี แต่เธอไม่ได้ทำผลงานออกมาดีเด่นอะไรเลย และเธอยังมีหน้ามาพูดถึงเธออีก”

“การออกแบบของเธอไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย แค่เลียนแบบจากแบรนด์ต่างประเทศที่มีชื่อเสียงบางแบรนด์ และราคาแบรนด์ของบริษัทเราก็ไม่ได้น้อยเลย ลูกค้าไม่จำเป็นต้องซื้อของเลียนแบบจากเรา พวกเขาไปซื้อของจากแบรนด์ใหญ่โดยตรงยังจะดีกว่า”

“ใช่ พี่นานา การวิเคราะห์ของเธอถูกต้องมาก นั่นเป็นเรื่องจริง ฉันว่าเธอดูเหมือนหญิงแก่มาก ทั้งๆที่อายุแค่ยี่สิบแปดปี แต่เธอดูแก่กว่าอายุจริงของเธอ และริ้วรอยร่องแก้มบนใบหน้าของเธอก็เริ่มชัดเจนแล้วด้วย”

มีนายิ้มและคิดในใจว่าจิ๋วคนนี้แก่กว่าเธอเพียงหนึ่งหรือสองปีเท่านั้น แต่เธอดูแก่กว่าจริงๆ

ทว่าเธอจะไม่ไปแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของจิ๋วหรอก เพราะมันดูไม่สุภาพเกินไป

ว่ากันไปตามจริงแล้ว เธอเคยเห็นการออกแบบของจิ๋วมาบ้าง และนี่มันน่าก็เป็นปัญหาหลัง

บิวตบไหล่เธอและพูดให้กำลังใจเธอว่า: “พี่นานา ฉันเชื่อว่าเธอทำได้ เมื่อวานที่ทำงานล่วงเวลา ภาพร่างที่เธอออกแบบให้ฉันนั้นมันดีมาก ทำให้พวกเขาเห็นความสามารถของเธอ พวกเขาจะได้ไม่ต้องพูดมาก”

“ขอบคุณ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่แน่”

เมื่อถึงเวลาเลิกงาน มีนาอ่านเอกสารทั้งหมดที่จิ๋วส่งมาให้เธอจนหมด จนทำให้เธอรู้สึกปวดหัวมาก

เธอต้องการโค่นล้มและออกแบบใหม่ทั้งหมด ไม่ใช่เพราะเธอคิดจะแก้แค้นหรอกนะ แต่เพราะการออกแบบของจิ๋วไม่สามารถใช้ได้จริงๆ

ทว่าในแง่เวลาแล้วการออกแบบใหม่ทั้งหมดนั้นเวลามันคับแคบเกินไป และเธอไม่รู้ว่าจะสำเร็จในการเปิดตัวของฤดูใบไม้ผลิได้ไหม

เธอตัดสินใจไม่ได้ ดังนั้นก่อนเลิกงานเธอจึงเดินไปที่ประตูห้องทำงานของเทมป์ และเคาะประตู