บทที่123 มาทำเป็นเสแสร้งอะไร

“ฉันไม่เป็นไร อันที่จริงฉันคุ้นชินกับชีวิตเลี้ยงดูลูกด้วยตัวเองแล้ว“ มีนายิ้มและถามว่า “หัวหน้า นายอุตส่าห์ตั้งใจเรียกฉันออกมา มีงานสำคัญอะไรจะมอบหมายฉันเหรอ?”

เทมป์มองมาที่เธอ “มันแน่นอนยู่แล้ว ธีมของการเปิดตัวชุดสตรีสำหรับฤดูกาลนี้ได้กำหนดมาเรียบร้อยแล้ว และแบบร่างการออกแบบก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้น ฉันได้ส่งมันไปที่อีเมล์ของเธอแล้ว เธอสามารถดูว่ามีข้อเสนอแนะอะไรที่ดีกว่านี้ไหม ถ้าจะเปลี่ยนก็ยังพอมีเวลาอยู่”

“ออกแบบเรียบร้อยหมดแล้วเหรอ? ฉันเกรงว่าถ้าจะเปลี่ยนมันคงจะไม่ดีสักเท่าไหร่”

“ไม่เป็นไร ตอนนี้เสื้อผ้าสตรีของบริษัทเราไม่สามารถเพิ่มยอดขายได้ ซึ่งบางทีมันอาจไม่ดีเท่ากับแบรนด์ชั้นสองหรือแบรนด์เล็กๆบางยี่ห้อ ถ้าหากโปรเจ็คใหม่ของเธอสามารถเพิ่มยอดขายได้ ก็ไม่ต้องกังวลกับส่วนที่เหลือเลย”

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”

ทันใดนั้นก็มีพนักงานนำอาหารมาเสริฟ และหลังจากเสริฟเสร็จแล้วก็พูดว่า “อาหารครบทุกอย่างแล้ว หากต้องการอะไรสามารถสั่งเพิ่มเติมได้”

เทมป์กล่าวขอบคุณและปล่อยให้พนักงานออกไป

“หยุดพูดเรื่องนี้เถอะ เรามากินข้าวกันก่อน” เทมป์ทักทายมีนาให้ทานอาหาร

มีนาทานข้าวขาวไปหนึ่งคำ และไม่รู้จะปริปากถามคำเขาอย่างไรดี

เทมป์อัดอั้นมันไว้ในใจอยู่เสมอ และต้องการใช้โอกาสที่ทานอาหารด้วยกันนี้พูดมันออกมา เขาแอบมองมีนาถึงสองสามครั้ง ทว่าก็ยังไม่สามารถพูดออกมาได้

“นานากินผักบ้าง อย่ามัวแต่กินข้าวอย่างเดียวสิ” เขาพูดไปด้วยแล้วใช้ตะเกียบที่สะอาดหยิบผักให้เธอ

“รุ่นพี่ ขอบคุณนะ” ไม่ว่ามีนาจะมองเทมป์อย่างไร เขาก็ดูไม่เหมือนคนที่ทำเรื่องสกปรกๆได้เลย และคิดว่ามาร์ชก็แค่พูดจาไร้สาระไปเท่านั้นแหละ

เธอไม่ควรเชื่อคำพูดของมาร์ชและถามเรื่องไร้สาระเหล่านั้น

ทว่าเธอจำได้ว่าเทมป์บอกว่าเขาอยากจะบอกอะไรบางอย่างกับเธอ และยังบอกว่าพูดต่อหน้าดีกว่า มันคืออะไรนะ เขาประสบปัญหาเหรอ?

เธอเงยหน้าขึ้นมองเทมป์และถามว่า: “รุ่นพี่เรียกฉันออกมาทานข้าวด้วย คือมีเรื่องอะไรจะพูดกับฉันงั้นเหรอ?”

เมื่อเห็นเธอถามขึ้น เทมป์ก็เรียกความกล้าหาญออกมาแล้วพูดว่า: “ฉันมีเรื่องบางอย่างที่อยากจะบอกเธอ หวังว่าเธอจะไม่ตำหนิฉันนะ”

“รุ่นพี่ มีอะไรรึเปล่า”

เทมป์วางตะเกียบลงแล้วพูดว่า: “ไม่นานหลังจากที่เธอไปจากเมืองC แม่ของฉันก็ป่วยหนักและต้องการเงินจำนวนมาก พอไม่มีทางเลือกแล้ว ฉันจึงขอให้บริษัทเบิกเงินเดือนล่วงหน้าให้ฉัน”

“อ้าว หลังจากนั้นนายได้หาเงินมาหรือเปล่า แม่ของนายอาการเป็นไงบ้าง ตอนนี้ดีขึ้นแล้วหรือยัง” มีนาถามด้วยความประหลาดใจและกังวล

“แม่ดีขึ้นมากแล้ว หมอบอกว่าสามารถหยุดยั้งอาการไว้ได้ชั่วคราวแล้ว”

“งั้นก็ดีแล้ว”

เทมป์ไอออกมาและพูดอย่างรู้สึกผิด: “แต่ในตอนนั้น เนื่องจากคุณมาร์ชให้เงินจำนวนหนึ่งที่ฉันต้องการเป็นอย่างมากให้ฉัน ฉันจึงเล่าเรื่องในอดีตของเธอทุกอย่างให้เขา จากเรื่องที่ฉันเล่าให้เขาฟัง เขาอาจจะสามารถสืบค้นอดีตของเธอได้ การกระทำของฉันนั้นมันส่งผลกระทบต่อเธอใช่ไหม……ฉัน……”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” เมื่อมีนาเห็นว่าเขารู้สึกผิดมาก เธอจึงปลอบเขาและพูดว่า: “แม้ว่านายจะไม่พูดเรื่องอื้อฉาวของฉัน เขาก็จะรู้ในไม่ช้าก็เร็ว ใช้เรื่องนี้ในการแลกเปลี่ยนเงินที่ช่วยชีวิตแม่นาย มันคุ้มค่ามาก”

เทมป์มองเธอด้วยความไม่เชื่อและถามว่า: “เธอไม่โทษฉันจริงๆเหรอ?”

มีนาพยักหน้า ตอนนี้เธอรู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น เธอเข้าใจดีว่าทำไมเทมป์ถึงทำเช่นนี้ในเวลานั้น

นี่คงเป็นเหตุผลที่มาร์ชกล่าวว่าเทมป์ไม่ซื่อตรงสินะ ทว่าเธอกลับคิดว่ามันไม่มีอะไร