บทที่122 ฉันจะลงโทษเธออย่างไรดี

“นายทำอะไร” มีนารีบผลักเขาออกไป

มาร์ชหัวเราะเยาะและกอดเธอไว้แน่น “ในโรงอาหารเธอไม่ใช่อวดเก่งมากนักเหรอ”

“ฉันแค่พูดกับนายเหมือนพนักงานคนอื่น”

“เข้าใจล่ะ งั้นตอนนี้กลับบ้านแล้วเธอควรจะเหมือนอะไร? ภรรยาหรือ……”

“อธิยังรอฉันไปทานอาหารเย็นกับเขาอยู่” มีนาขัดจังหวะเขา แล้วพยายามยืนตัวตรงและผลักเขาด้วยมือทั้งสองข้าง

ทว่าทันทีที่มือของเธอสัมผัสรอยเส้นกล้ามเนื้อที่ชัดเจนของเขาแล้ว ใบหน้าของเธอก็รู้สึกร้อนเหมือนถูกไฟไหม้เลย

ผู้ชายคนนี้ ใบหน้าดูดีไม่ว่าแล้ว ผิวกายของเขายังเรียบเนียนและละเอียดอ่อน

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เพื่อนร่วมงานหญิงในบริษัทดูเหมือนคนสูญเสียจิตวิญญาณไปเมื่อเห็นเขา

“แต่ตอนเที่ยงฉันขอให้เธอทานอาหารกับฉัน แต่เธอกลับไม่เต็มใจ ฉันจะลงโทษเธออย่างไรดี” เสียงต่ำของมาร์ชราวกับเชลโลที่ทำให้ใจสั่นไหว

หัวใจของมีนาเต้นเร็วขึ้น และดันเขาไว้แล้วถามว่า: “เมื่อกี้นายทำอะไรอยู่ในห้อง กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอ?”

“ใช่……”

โดยไม่รอให้เขาพูดจบ มีนารีบปล่อยมือที่ดันเขาไว้และวิ่งไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว แล้วพูดว่า: “ถ้าอย่างนั้นนายก็เปลี่ยนเสื้อผ้าต่อไป ส่วนฉันจะต้องลงไปกินข้าวแล้ว”

เธอปิดประตูอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งหนีไป

มาร์ชหรี่ตาลงแล้วหยิบชุดลำลองตัวหนึ่งออกมาจากตู้เสื้อผ้า โดยคิดในใจว่าเธอหนีไม่พ้นหรอก ดังนั้นให้อิ่มท้องก่อนก็ได้

มีนาลงมาจากชั้นสองด้วยความตื่นตระหนก เธอพยายามสงบสติอารมณ์ลงเมื่อใกล้ถึงห้องอาหาร และสูดหายใจเข้าลึกๆ

หลังจากที่เธอสงบลงแล้ว เธอเดินเข้าไปในห้องอาหารและเห็นอธินั่งอยู่ที่นั่น เขาถือหัวเล็กๆของเขาไว้ในมือทั้งสองข้าง

ทันทีที่เขาเห็นมีนา เขาก็เหลียวซ้ายแลขวาแล้วถามว่า: “แม่ครับ แล้วพ่อล่ะ? เขาไม่ได้มากับแม่เหรอ?”

“เดี๋ยวเขาก็มาแล้วล่ะ” มีนาลูบหัวของเขา จากนั้นเธอก็เข้าใจว่าอธิกำลังรอทั้งสองคนมาทานข้าวด้วยกัน

เมื่อป้าโบว์เห็นว่ามีนาลงมาแล้วจึงเริ่มเสิร์ฟอาหาร

อธิจ้องไปที่เสื้อผ้าบนร่างของมีนาและถามอย่างแปลกใจว่า: “แม่ครับ แม่ไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอ?”

มีนาอดไม่ได้ที่จะดูเสื้อผ้าบนร่างกายของเธอ และกำลังจะหาคำอธิบาย

มาร์ชที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็เข้ามานั่งข้างๆอธิและพูดว่า: “อันที่จริงแม่เขาก็จะเปลี่ยนเสื้อผ้าแหละ แต่เธออายเมื่อเห็นพ่อน่ะ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้เปลี่ยน”

อธิมองไปที่มีนาด้วยความเข้าใจที่คลุมเครือและถามว่า: “แม่ครับ ทำไมแม่ถึงอายล่ะ? ผู้หญิงมักจะขี้อายเมื่อเห็นผู้ชายใช่ไหมครับ”

มีนาจ้องไปที่มาร์ช แล้วโกรธที่เขาทำไมถึงสอนเด็กแบบนี้ ไม่สอนเด็กให้ไม่ดีไปเหรอ!

“แม่กลัวว่าอธิจะรอนานและหิวเกินไป อย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของเขาเลย” เธอเห็นว่าอาหารพร้อมแล้ว และไม่รอให้อธิถามอีก “รีบทานเร็ว ลูกหิวแล้วใช่ไหม”

เขารู้สึกหิวจริงๆจึงเริ่มทานอาหาร

มาร์ชกวาดมองมาที่เธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอันตรายที่มองไม่เห็น และริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นพูดว่า: “ทานข้าว”

มีนารู้ว่าเธอไม่สามารถหนีการลงโทษในคืนนี้ได้!

……

เช้าวันรุ่งขึ้น มีนามองเข้าไปในกระจกและสวมเสื้อสเวตเตอร์คอเต่า เธอยังรู้สึกไม่สบายใจ เธอจึงเพิ่มผ้าพันคอเพื่อปกปิดรอยจูบที่คอของเธอ

มาร์ชไม่ได้เรียกคนขับ วันนี้เขาขับรถไปเอง และเขายังต้องการพาเธอไปที่บริษัทก่อน

ระหว่างทางพวกเขาไม่ได้พูดอะไรกัน เมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูบริษัทแอมที มาร์ชก็กวาดตามองเธอเบาๆและพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า: “ถึงแล้ว ลงจากรถได้แล้ว”