บทที่121 อย่างน้อยยังมีความฝัน

เพื่อลดบรรยากาศที่น่าอึดอัดใจนี้ บิวจึงถามขึ้นว่า: “คุณมาร์ช คุณทานอาหารกลางวันแล้วหรือยัง คุณอยากลองชิมอาหารในโรงอาหารบ้างไหม”

“ยังไม่กินเลย งั้นไปลองกินดูกัน” มาร์ชตอบตกลงในทันที

เมื่อมีนาได้ยินว่าเขาจะไปกินที่โรงอาหาร เธอแทบจะสำลักเลย ต้องรู้ว่าคุณชายคนนี้กินอาหารเรื่องมากขนาดไหน

บิวแค่พูดไปตามมารยาทเท่านั้น แต่เมื่อคุณมาร์ชตอบตกลง เธอก็ตกใจเลยเช่นกัน

มาร์ชถามอย่างเฉยเมย: “ในโรงอาหารฉันต้องจ่ายเงินก่อนทานอาหารใช่ไหม”

“ไม่ต้องๆ ฉันมีบัตรอาหาร ฉันจะช่วยคุณรูดบัตรเองค่ะ” บิวรีบหยิบบัตรอาหารออกมาทันที แล้วลุกขึ้นถามว่า: “คุณมาร์ชอยากกินอะไรคะ”

“อะไรก็ได้ เอาแบบมังสวิรัติหน่อย”

บิวตอบตกลงแล้วรีบไปช่วยเขาตักอาหารทันที พนักงานระดับล่างอย่างเธอไม่มีโอกาสมากมายที่จะรับใช้บอสใหญ่หรอก ดังนั้นนี่จึงเป็นโอกาสที่หาได้ยากมาก

ตอนนี้ตรงหัวมุมโต๊ะอาหารจึงเหลือเพียงมาร์ชและมีนาเท่านั้น มีนาวางตะเกียบลงทันทีและถามว่า: “นายมาทำอะไรที่นี่? ฉันแค่อยากจะมีงานทำจริงๆ ไม่ใช่ของประดับที่อยู่ภายใต้ออร่าของนาย”

“วางใจได้ ฉันจะไม่เปลืองทรัพยากรของบริษัทเพื่อใครทั้งนั้น”

“ก็ดีแล้ว งั้นให้ชาร์วีจัดการเอกสารการเข้าทำงานให้ฉัน” มีนากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นธุรกิจ

ในคฤหาสน์ริมทะเล เธอทำได้เพียงถูกเขาจูงจมูกไป แต่ในบริษัทเธอหวังว่าจะใช้ชีวิตตามความปรารถนาของเธอเอง ไม่เช่นนั้นเธออาจเป็นบ้าได้แน่

“รู้แล้ว พรุ่งนี้ให้เขาจัดการให้” มาร์ชมองเธออย่างขบขันและพูดว่า: “เธอไม่ต้องเครียดมากหรอก ฉันแค่ได้ยินมาว่าโรงอาหารที่นี่ไม่เลว จึงแวะเข้ามาตรวจดู”

มีนารู้สึกว่าคนที่น่าตลกน่าจะเป็นเขามากกว่า เขาพูดคำเหล่านี้ไว้เกลี้ยกล่อมหลอกเด็กวัยสามขวบเหรอ?

เขาเป็นคนเผด็จการและควบคุมเกินไป เขาอยากจะควบคุมทุกอย่างของเขาเสมอ

มีนาทานข้าวคำสุดท้ายของเธอเสร็จ “ฉันทานเสร็จแล้ว ต้องกลับไปทำงานแล้วล่ะ”

“ยังไงก็ตาม ฉันจะเตือนเธอว่าควรรักษาขอบเขตกับเทมป์ไว้ดีกว่า เขาไม่ใช่คนดี”

“อ้อ”

“หรือบอกได้ว่าเขาไม่ได้ซื่อตรงอย่างที่เธอคิด และทำอะไรก็ไม่ได้ใจกว้างตรงไปตรงมา”

นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาที่มาโรงอาหารสินะ มีนาพูดเบาๆว่า: “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”

เธอนึกอะไรบางอย่างได้และถามเขาอีกครั้ง “พนักงานเคาน์เตอร์คนนั้นนายเป็นคนไล่เธออกใช่ไหม?”

มาร์ชไม่ปริปากพูดว่าใช่หรือไม่ใช่

ทว่าสีหน้าของเขาทำให้มีนารู้คำตอบในใจของเธอแล้ว

ในขณะนี้บิวถือมาพร้อมกับอาหารมื้อใหญ่ เธอวางไว้หน้ามาร์ชและพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “คุณมาร์ชลองทานดูว่าถูกปากคุณหรือไม่?”

มีนาลุกขึ้นแล้วพูดกับมาร์ชด้วยรอยยิ้มว่า: “คุณมาร์ช เชิญคุณค่อยๆตรวจสอบต่อไป ส่วนฉันขอตัวกลับไปทำงานก่อนนะคะ”

เมื่อเธอพูดเสร็จก็เดินจากไป

บิวอยากจะหยุดเธอไว้ แต่ก็หยุดไว้ไม่ได้ จนเธอต้องทานอาหารคนเดียวกับมาร์ชภายใต้สายตาที่อิจฉาและริษยาของทุกคน

มาร์ชรู้สึกรำคาญใจกับท่าทีของมีนา เขาอุตส่าห์ใจดีมาหาเธอแต่ไกล ทว่าเธอเกลียดการปรากฏตัวของเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ?

เขารู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนที่ไม่สามารถเอาออกหน้าต่อหน้าคนอื่นได้ มันน่าโมโหจริงๆ มีเพียงต้องกลับไปจัดการเธอบนเตียงในตอนกลางคืนแล้วล่ะ!

มีนากลับไปที่ห้องทำงาน แล้วนึกถึงสิ่งที่มาร์ชพูดถึงเทมป์ในตอนนี้ มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?

เทมป์เป็นรุ่นพี่ที่เธอนับถือตั้งแต่ยังเรียนอยู่ เป็นคนนิสัยดี แล้วทำไมเขาถึงพูดแบบนั้นล่ะ?

ตอนนี้เขาก็นับว่าให้ความสำคัญกับเทมป์มาก เพราะฉะนั้นเขาแค่กลัวว่าเธอจะมีความสัมพันธ์กับเทมป์งั้นเหรอ

นอกจากนี้ เช้านี้เธอไม่ได้คิดอย่างรอบคอบมากกว่านี้ แล้วผลีผลามมาเข้าทำงานที่บริษัท จนผลอยทำร้ายพนักงานแผนกต้อนรับที่ไร้เดียงสาไปด้วย

ไม่รู้ว่ามาร์ชสามารถกลับคำพูดของตัวเอง แล้วเรียกพนักงานแผนกต้อนรับคนนั้นกลับมาอีกครั้งได้หรือไม่?