บทที่140 แน่นอนว่าอยากหย่า

ชาร์วีเดินหน้าขึ้นมา เพื่อที่จะไล่เขาออกจากห้องทำงาน: " ได้ยินแล้วหรือยัง หรือจะต้องรอให้ได้คำร้องจากทนายก่อน การออกแบบของเราอันนี้ถึงแม้จะพ่ายแพ้ แต่ก็ไม่ยอมให้บริษัทพวกคุณเอาไปใช้ประโยชน์ได้หรอก...... "

" อย่า! อย่า! โอเค ผมตกลง เสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่ของธีมนี้เข้าสู่ตลาดเมื่อไหร่ผลกำไรครึ่งปีทั้งหมดผมจะยกให้แอมที " คุณเจมส์รู้แล้วว่าตัวเองเป็นฝ่ายแพ้ มาร์ชที่ทำให้คนหายใจอึดอัด เขาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น จนจำใจต้องตอบออกมา

มาร์ชเพียงแค่เหลือบตาผ่านเขา แล้วหันไปพูดกับชาร์วี: " พาเขาไปเซ็นสัญญา "

" รีบไปสิ ผมไม่อยากพูดใหม่อีกรอบ " เห็นได้ชัดว่ามาร์ชเริ่มจะหมดความอดทน

ชาร์วีทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย: " คุณเจมส์ไปเถอะ ไปที่ห้องทำงานของผม "

" ได้ ได้ " คุณเจมส์เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก และกำลังออกไปกับชาร์วี

มาร์ชยังเรียกชาร์วีอีก: " ตอนบ่ายผมมีธุระไม่อยู่ มีเรื่องอะไรให้คุณจัดการไปเลยนะ อย่ามารบกวนผม "

ชาร์วีหันไปมองเขา ในใจก็รู้ว่าคนที่ทำให้เขายอมทิ้งเรื่องในบริษัทและไม่ยุ่งกับใคร ก็คงจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับมีนาแน่ๆ

" ได้ครับ คุณชายใหญ่ "

ขณะพูดสองนิ้วของเขาก็สะบัด เป็นเชิงให้เอาคุณเจมส์ออกไปจากห้องทำงานของเขา

มาร์ชปิดแฟ้มเอกสาร แล้วปามันลงบนโต๊ะ " ไอ้จิ้งจอกเฒ่า! "

เขารู้ดีว่าครั้งนี้การที่ไม่ลงโทษบริษัทป๊อปบี้ แล้วยังปล่อยให้บริษัทพวกเขาเอาเปรียบอีก เพียงแต่ว่ามันมีแค่วิธีนี้จึงจะทำให้แอมทีนั้นเสียหายน้อยที่สุด

ในงานออกแบบที่โชว์ไปในงานแถลงข่าวแล้ว ถ้าไม่รีบปล่อยเข้าสู่ตลาด ไม่นานก็จะมีพวกบริษัทแบรนด์เล็กแบรนด์น้อยเอาไปทำเป็นเสื้อผ้าละเมิดลิขสิทธิ์

คุณเจมส์มีจุดหนึ่งที่พูดถูกอยู่บ้าง ถึงแม้พวกเขาจะฟ้องร้องชนะ แต่ก็แพ้ในเรื่องโอกาสทางการค้าอยู่ดี

เสียผลกำไรทางการตลาดของเสื้อผ้าสตรีแค่ฤดูเดียว สำหรับเขาแล้วคงไม่เป็นปัญหาอะไร

แต่พอคิดถึงมีนาต้องอดหลับอดนอนมาหลายคืน จนออกแบบเสื้อผ้าออกมาได้อย่างยากลำบาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะโมโห

เพราะกำไรแค่ครึ่งปี หลังจากนั้นบริษัทป๊อปบี้ยังพอมีเวลาให้กอบโกยผลกำไรอีกมาก เพราะไม่อย่างนั้นคุณเจมส์ก็คงไม่ตกปากรับคำ

แต่ตั้งแต่ไหนคนที่เวลาเจรจาธุรกิจและไม่ยอมถอยอย่างเขา นี่คือครั้งแรกที่ยอม

เขามองนาฬิกาด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก เมื่อคืนบอกกับมีนาไว้ว่าเจอกันบ่ายสอง ตอนนี้ก็ควรจะออกไปได้แล้ว

.......

มีนากับบิวอยู่ในห้องควบคุมกล้องวงจรปิด คอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่เกือบทั้งเช้า ในที่สุดก็เห็นจิ๋วเริ่มเปิดคอมพิวเตอร์ของเธอ แล้วขโมยภาพวาดงานออกแบบของเธอไป

บริเวณรอบตัวทำงานของเธอไม่มีกล้องวงจรปิด แต่ก็ยังดีที่บริเวณห้องทำงานด้านหลังของพวกเขายังมีกล้องวงจรปิดที่เห็นไปถึงโต๊ะทำงานของเธอได้

เธอเปิดไปยังเทปที่บันทึกของวันนั้นช่วงดึกหน่อยๆ ก็เห็นจิ๋วอาศัยจังหวะที่เธอไปทำความสะอาด มาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธออยู่ครึ่งชั่วโมง จิ๋วจับต้องคอมพิวเตอร์ของเธอ แล้วยังใช้โทรศัพท์ถ่ายภาพร่างสเกตงานออกแบบอีก

มีนาก็นึกขึ้นมาได้ว่า วันนั้นเมื่อเธอทำความสะอาดเสร็จแล้ว จึงกลับไปยังโต๊ะทำงานก็เห็นว่ามีกระดาษแผ่นหนึ่งตกลงอยู่บนพื้น

ตอนนั้นก็นึกว่าตัวเองไม่ได้วางให้ดี ที่แท้ก็เป็นฝีมือของจิ๋ว

" พระเจ้า พี่นานาจิ๋วอิจฉาพี่ก็เลยทำเรื่องพวกนี้ น่ากลัวเกินไปแล้วนะเนี่ย! "

มีนากำมือแน่น แล้วบอกให้รปภ.ตัดคลิปวิดีโอกล้องวงจรปิดช่วงนี้เอาไว้เป็นหลักฐาน

เธอจูงมือบิวแล้วพูดว่า: " ตอนนี้พวกเราไปหาหัวหน้าเทมป์ก่อน แล้วให้รปภ. ไปควบคุมตัวจิ๋วเอาไว้ "

บิวพยักหน้าด้วยความโมโห

พวกเธอรีบไปยังห้องทำงานของเทมป์ ขณะที่กำลังรายงานเรื่องนี้กับเทมป์ รปภ.ก็เข้ามาแล้วบอกว่า ไม่เห็นจิ๋วอยู่ในบริษัทแล้ว

" ตอนเช้าที่มาทำงานยังเห็นเธออยู่เลย! " บิวรีบพูด

รปภ.พูด: " ใช่ ถ้าตามบันทึกการตอกบัตร ตอนเช้าเธอมาที่บริษัทจริงๆ แต่ตอนนี้โต๊ะทำงานของเธอของสำคัญอะไรถูกเก็บไปหมดแล้ว แถมแม่บ้านยังเห็นเธอกุลีกุจอออกจากบริษัทอีกต่างหาก "