บทที่ 141 จะไปเธอก็ไปคนเดียว

เธอถามหน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับ และมีพนักงานเฉพาะพาเธอไปที่ห้องพิเศษของสำนักงานกฎหมาย

มาร์ชสีหน้าดูสงบและกำลังคุยกับทนายความที่รับผิดชอบข้อตกลงการหย่าร้างของพวกเขา

“ขอโทษที่มาช้า” มีนามองเอกสารที่วางไว้บนโต๊ะกลม “ต้องเซ็นอะไรบ้าง?”

ทนายเห็นเธอมาก็ลุกขึ้นยืนแล้วทักทายอย่างสุภาพว่า “สวัสดีครับ คุณมีนาเชิญนั่งครับ”

มีนานั่งลงไปบนที่นั่งว่างข้างมาร์ช มาร์ชไม่ได้มองเธอแต่พูดกับทนายความว่า "คุณชล เรามาเริ่มกันเลย"

“ครับ” คุณชลเอาข้อตกลงการหย่าร้างสองชุดวางไว้ตรงหน้าของพวกเขา “คุณมาร์ช คุณมีนา พวกคุณดูก่อน หากพวกคุณมีคำถามใดหรือข้อสงสัยอะไรก็ถามได้เลย”

มาร์ชพูดอย่างเด็ดขาดเลยว่า "ไม่ต้องดูแล้ว ต้องเซ็นที่ไหน?"

คุณชลชี้ไปตรงที่ต้องเซ็นในเอกสารหลายแห่ง มาร์ช หยิบปากกาออกมาและเซ็นชื่อของตัวเองโดยไม่ลังเล

“แล้วคุณมีนามีข้อสงสัยอะไรไหม?” มีนาเห็นว่า มาร์ชเซ็นอย่างรวดเร็ว เธอเองก็จะช้าไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาจะคิดว่าเธออาลัยอาวรณ์ต่อความสัมพันธ์นี้”

เธอถ่อมตัวต่อหน้าเขามามากพอแล้ว ในเวลาแบบนี้เธอจะแพ้รัศมีไม่ได้ เธอเองก็ไม่ได้ดูอย่างละเอียดแล้วพูดว่า "ไม่มีข้อสงสัย ส่งปากกามาให้ฉัน"

คุณชลหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วยื่นปากกาในมือของตัวเองให้เธอ แล้วถามอีกครั้ง “คุณมีนาไม่มีข้อสงสัย?”

“ไม่มี” มีนาหยิบปากกาและเริ่มเซ็นชื่อของตัวเอง

มาร์ชเหลือบมองคุณชลทีหนึ่ง ซึ่งหมายความว่าไม่ให้เขายุ่ง

คุณชลปิดปากเงียบและไม่พูดอะไรต่อ

หลังจากขั้นตอนการหย่าร้างเสร็จสิ้นมีนาและมาร์ช ก็ออกจากสำนักงานกฎหมายด้วยกัน

เมื่อเดินไปถึงหน้าประตู มาร์ชกลับปฏิบัติต่อเธอเหมือนสุภาพบุรุษและถามว่า “ไปที่บริษัทแอมทีหรือกลับบ้าน?เดี๋ยวฉันไปส่งเธอ”

มีนาไม่ได้ปฏิเสธ "กลับบ้าน"

เธอคิดว่าเธอได้ลาไปแล้วครึ่งวัน และตอนนี้ก็ได้ทำการหย่าร้างกับมาร์ชเสร็จสิ้นแล้ว เธอต้องกลับไปจัดเก็บสิ่งของของตัวเอง และไม่มีเหตุผลที่จะอาศัยอยู่ในวิลล่าของเขาอีกต่อไป

มาร์ชให้เธอรอที่ประตูแล้วไปขับรถมา

หลังจากที่เธอขึ้นรถ เธอนั่งในที่นั่งข้างคนขับมือทั้งสองถูไปถูมาแล้วพูดเบาๆว่า "คุณช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม?"

“อะไร?” มาร์ชจดจ่ออยู่กับการขับรถ

มีนาพูดตะกุกตะกักว่า "ฉัน... ฉันยังหาบ้านที่เหมาะสมไม่เจอ รอให้ฉันจะหาบ้านที่เหมาะสมเจอแล้ว ก่อนหน้านั้นฉันขออยู่ต่ออีกหน่อยนะ”

"ได้"

“แล้วก็อธิยังไม่เข้าใจเรื่องระหว่างพวกเรา นายช่วยเกลี้ยกล่อมเขากับฉันได้ไหม แค่บอกเขาว่านายจะไปที่ไกลๆ ไม่สามารถดูแลเขาได้อีกต่อไป เผื่อไม่ให้เขาเสียใจตอนที่ไปกับฉัน”

“ใครบอกว่าเธอสามารถพาเขาไปได้!” มาร์ชเยาะเย้ย “จะไปเธอก็ไปคนเดียว”

มีนาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "นายหมายความว่าอะไร?อธิเป็นลูกของฉัน ฉันหย่ากับนายแล้ว ก็ต้องพาเขาไปจากนายด้วย"

“ถ้าเธอให้อธิเลือก เขาจะเลือกใคร?” มาร์ชจ้องมองที่ถนนข้างหน้าอย่างใจเย็น