บทที่ 142 เธอมันสมควร

เธอได้รับแผนร้ายที่เขาคิดไว้เข้าจริงๆจังๆแล้ว ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ทั้งแข็งแกร่งและน่ากลัวเกินไป

“ถ้านายจะพรากลูกไปจากฉัน ฆ่าฉันซะดีกว่า ฆ่าฉันสิ!” มีนาตะคอกอย่างไม่พอใจ “นายคิดว่านายเป็นใคร! พระเจ้าเหรอ?ที่จะสามารถควบคุมทุกอย่างได้…”

มาร์ชเก็บรอยยิ้มแล้วบีบคางของเธอ "ฉันไม่สามารถควบคุมทุกสิ่งในโลกนี้ แต่เธอพูดถูก ฉันเป็นพระเจ้า และฉันก็เป็นพระเจ้าของเธอ! ในเมื่อเธอกล้ามายั่วยุฉันในตอนแรก ก็อย่าคิดว่าจะหนีไปได้ง่ายๆ!”

“มาร์ช...”

มาร์ชไม่ให้เธอพูดอะไรต่อไป สายตาของเขาตกและทันใดนั้นก็ได้ก้มลงจูบที่ริมฝีปากสีแดงของเธอ

มีนาคาดไม่ถึงว่าเขาจะทำแบบนี้ ปฏิกิริยาแรกคือพยายามผลักเขาให้ออก

แต่ว่าตัวของเขาทั้งใหญ่และสูง เขากลับใช้โอกาสในการแง้มปากของเธอ

ป้าโบว์ได้ยินเสียงจากข้างนอกบ้านพัก คุณชายและคุณหญิงกลับมาแล้ว ทั้งสองคนกำลังทะเลาะกันเหรอ?

เมื่อเธอวิ่งไปที่ประตู กลับเห็นทั้งสองกอดและจูบอยู่ด้วยกัน อายจนเธอรับเอามือปิดตา แล้วหลบกลับไปในวิลล่า

เขาจูบเธอ ที่แรกแค่อยากจะปิดปากของเธอไว้ เขาไม่ชอบที่จะได้ยินเธอพูดกับเขาแบบนี้ และเขาก็เบื่อที่ถูกเรียกชื่อ

แต่ทันทีที่เตะโดนปากของเธอ เขาก็สูญเสียการควบคุมไปเลย

ตลอดเวลานี้เขากักขังตัวเอง ไม่แตะต้องเธอ และบอกให้เธอรู้ว่าเขาต้องการหย่ากับเธอจริงๆ

ชีวิตคู่ที่เธอไม่อยากได้ แล้วทำไมเขาต้องไปอาลัยอาวรณ์ด้วย!

มีนา รู้สึกได้ถึงการสูญเสียการควบคุมของเขา ก็เลยเอามือทั้งสองอ้อมไปข้างหลังของเขาแล้วออกแรงในการตบหลังของเขา เพื่อบอกให้เขารู้ว่าตัวเองไม่ยินยอมและต่อต้าน

ตอนที่เขาจู่โจมอย่างเอาแต่ใจ เธอก็กัดริมฝีปากของเขา

เขาหึทีหนึ่งแล้วปล่อยเธอ แล้วจ้องเธอด้วยสายตาที่ผสมด้วยความโกรธและความปรารถนา “อยากจะอยู่หรืออยากจะไป เลือกเอง”

มีนาไม่กล้าออกแรงในการผลักเขาออกไปอีก เพราะกลัวว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เธอเห็น อธิอย่างโหดเหี้ยมตลอดไป

คราวนี้ผู้ชายที่อ้างว่าเป็นพระเจ้าของเธอได้อุ้มเธอแล้วก้าวเข้าไปในวิลล่า และมาที่ห้องนอนบนชั้นสอง

เมื่อถูกเขาโยนลงบนเตียงที่คุ้นเคย จนสมองของเธอก็ว่างเปล่าไปหมด แม้ว่าชายตรงหน้าเธอจะตัวร้อนมากแค่ไหน แต่เธอกลับหนาวจนตัวสั่น

เธออดไม่ได้ที่จะร้องไห้ ตรงหน้าเบลอไปหมด ความเจ็บปวดในร่างกายของเธอในตอนนี้น้อยกว่าความเจ็บปวดในใจของเธอเป็นอย่างมาก

เธอเหมือนกับจมน้ำแล้วจมลงไปในความมืดที่ลึกมาก หลังจากความทรมานจบลง เธอก็เอาหน้ามุดเข้าไปในหมอน ไม่รู้ว่าตัวเองในตอนนี้เป็นอะไรกันแน่

พวกเขาได้ทำการหย่าร้างกันอย่างเป็นทางการแล้ว แต่ก็ยังเกิดเรื่องแบบนี้กับเขาอีก

เธอสามารถรู้สึกได้ว่าผู้ชายข้างกายเตรียมจะลุกขึ้น พยายามกลั้นเสียงสั่นๆของเธอไว้อย่างสุดความสามารถแล้วถามว่า "นี่อะไร?อย่างนี้นายสามารถคืนลูกให้ฉันได้หรือยัง?"

“ผู้หญิงที่เห็นแสงไม่ได้ ผู้หญิงที่ถูกฉันเลี้ยง... เธอคิดว่าเหมือนอะไรก็คืออะไรนั่นแหละ” มาร์ชสวมเสื้อผ้าของเขาแล้วพูดด้วยความโกรธ

มีนาปาดน้ำตาของเธอและลุกขึ้นนั่ง "มาร์ช!ฉันหย่ากับนายเพราะอยากใช้ชีวิตที่ตัวเองต้องการ ไม่ใช้มาให้นายทารุณกรรม!"

“เธออยากใช้ชีวิตแบบไหน?” มาร์ชกอดคอของเธอจากด้านข้าง “ชีวิตก่อนหน้านี้ไม่ใช่ชีวิตที่เธต้องการเหรอ?เป็นภรรยาของฉันโดยไม่ต้องกังวลเรื่องการกินการอยู่และการใช้ยังไม่พออีกเหรอ?หลังจากที่เธอไปจากฉันจะมีชีวิตดีๆอะไร ไปที่ร้านผับบาร์แล้วเป็นสาวนั่งดื่ม ชีวิตแบบนั้นเป็นชีวิตที่เธอต้องการเหรอ?”

"อิสระ เป็นที่เคารพนับถือ และสามารถใช้ชีวิตตามความต้องการของตัวเอง! ไม่ใช่ว่าเหมือนกับสัตว์เลี้ยง ถึงแม้จะมั่งคั่งแค่ไหน รอถูกคนอื่นเลี้ยง!" มีนาจ้องมาที่ เขาเหมือนมองคนแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จัก

มาร์ชเกลียดสายตาแบบนี้ของเธอ เอามือปิดตาของเธอ แล้วพูดว่า "เธอหมายถึงการอยู่กับฉันก็เหมือนสัตว์เลี้ยง กับผู้ชายคนอื่นๆก็คืออิสระและได้ความเคารพนับถือใช่ไหม?ผู้ชายคนอื่นต่างกับฉันมากแค่ไหน ที่ฉันสามารถให้เธอได้ พวกมันให้ไม่ได้ แล้วเธอจะได้ความเคารพนับถือจากไหน?แม้แต่อิสรภาพทางการเงินก็ไม่มีด้วยซ้ำ แล้วจะพูดถึงอิสระยังไง?”