บทที่156 จะรังแกฉันถึงเมื่อไหร่

มาร์ชช่วยเขาหยิบปลาและใส่ปลาที่ไม่มีหนามลงในชามของเขา

แก้วมองจากด้านข้าง คุณชายดูเหมือนจะเป็นคนละคนเมื่ออยู่ต่อหน้าเด็ก ราวกับภูเขาน้ำแข็งที่ละลาย

เธอนึกถึงสิ่งที่ป้าโบว์พูด ถ้านายหญิงให้กำเนิดลูกเพิ่มอีกสองสามคน คุณชายจะตายใจอย่างแน่นอนและจะไม่แต่งงานกับลูกสาวตระกูลกรภัควัฒน์คนนั้น

มีนาอยู่ในห้องดูข้อมูลเกี่ยวกับวัสดุการผลิตแฟชั่นของบริษัทป๊อปบี้ ข้อมูลทุกอย่างค่อนข้างสมบูรณ์และแฟชั่นที่ผลิตก่อนหน้านี้ก็ไม่มีปัญหาใดๆ น่าจะยังคงเป็นโรงงานขนาดใหญ่ทั่วไปในอุตสาหกรรมเดียวกัน

เมื่อเธอกำลังจะติดต่อผู้รับผิดชอบโรงงานเพื่อนัดหมายที่จะไปในวันพรุ่งนี้ เธอก็รู้สึกเหมือนมีกรดในกระเพาะของเธออีกครั้ง

เธอไม่ได้โกหก เธอดื่มอเมริกาโน่แก้วหนึ่งตอนออกจากบริษัท และตอนนี้เธอไม่หิวเลยจริงๆ แค่กระเพาะรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย

เพื่อขจัดปฏิกิริยาอันไม่พึงประสงค์ที่เกิดขึ้นในตลอดเวลานี้ เธอต้องหาเวลาไปทำอะไรสักอย่างที่โรงพยาบาลอย่างลับๆ ทั้งๆที่เธอรู้ว่าไม่สามารถยื้อเวลาได้อีกแล้ว แต่เธอก็ไม่สามารถตัดสินใจได้สักที

ทว่าคืนนี้เธอตัดสินใจที่จะไปโรงพยาบาลในวันพรุ่งนี้

เธออดทนความไม่สบายของกระเพาะไว้ แล้วดื่มน้ำแร่ในห้องสักสองสามจิบ และโทรหาผู้รับผิดชอบโรงงานของบริษัทป๊อปบี้

หลังอาหารเย็น มาร์ชขอให้แก้วพาอธิไปเล่นที่สวนชั้นล่าง

เขาเดินไปที่ประตูห้องและวางมือบนลูกบิดประตู แล้วผลักประตูให้เปิดออกอย่างแผ่วเบาโดยไม่เข้าไปโดยตรง

เดิมทีเขาจะไม่มาในคืนนี้ แต่เมื่อได้ยินมาว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับมีนาที่บริษัท และยังถูกดาวตบอีกด้วย สักวันหนึ่งเขาจะต้องเอาคืนจากตระกูลอุตตมสุวิบูลย์แน่

เขาคิดว่าที่มีนาไม่อยากทานข้าวเย็นเพราะวันนี้มีเรื่องที่ไม่มีความสุขในบริษัท เขาฟังเธอติดต่อกับคนของบริษัทบริษัทป๊อปบี้ผ่านทางประตู แต่ก็ฟังไม่ออกว่าเธอไม่มีความสุขอะไร

ดูเหมือนว่าเธอไม่สนใจเรื่องที่โดนตบ ในสายเธอมองเห็นแต่งานและลูกของเธอ และไม่มีเขาเลย

ก่อนหน้านี้ชาร์วีบอกเขาเกี่ยวกับวิธีการเอาใจผู้หญิง แต่เขาไม่ต้องการใช้มันเลยสักนิด เขาเปิดประตูและพูดอย่างเย็นชาว่า: “อธิได้เหลืออาหารไว้ให้เธอ เธอไปกินซะ”

มีนาถามอย่างประหม่าว่า: “อธิอยู่ที่ไหน ทำไมไม่ได้ยินเสียงของเขาล่ะ?”

“แก้วพาเขาลงไปเล่น”

“เอ่อ ฉันไม่หิว คืนนี้ฉันไม่อยากกิน”

มาร์ชหยิบเล็ปท็อปของเขาออกมาแล้ววางลงบนโต๊ะในห้องพูดว่า: “เด็กคนนั้นเก็บให้เธอเป็นพิเศษ เขาอยากกินแต่ก็ไม่ยอมกินเนื้อหมูผัดซ้ำนั้น”

กระเพาะของมีนายังคงปั่นป่วน และเธอรู้สึกอยากจะอาเจียน แต่เธอไม่สามารถปล่อยให้มาร์ชรู้ได้ ดังนั้นเธอจึงออกจากห้องและนั่งที่โต๊ะอาหาร

เมื่อมองดูอาหารที่เหลือให้เธอ เธออยากจะกินบ้างจริงๆ แต่เมื่อเธอได้กลิ่นคาว เธอก็ไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกไม่สบายในกระเพาะของเธอได้อีกต่อไป เธอจึงรีบไปที่ห้องน้ำข้างนอกแล้วปิดประตู เธอเปิดเครื่องดูดอากาศและเปิดก๊อกน้ำไว้แล้วค่อยกล้าอ้วกออกมานิดหน่อย

ที่อ้วกออกมานั้นคือของเหลวสีน้ำตาลอมเหลือง ซึ่งเป็นกาแฟที่เธอเพิ่งดื่มไป เธอรู้ว่าเธอไม่ควรดื่มกาแฟแก้วนั้น

เธอล้างหน้าอีกครั้งแล้วออกจากห้องน้ำ และพบว่ามาร์ชยืนรออยู่นอกห้องน้ำ

เธอตื่นตระหนกในใจ กลัวว่าเขาจะเห็นอะไรบางอย่างจึงเอามือปิดหน้าของเธอแล้วพูดว่า: “ฉันรู้สึกว่าใบหน้าของฉันยังเจ็บอยู่ เลยมาล้างด้วยน้ำเย็น”

ตั้งแต่มาร์ชมาที่นี่ เขายังไม่ได้เห็นบาดแผลบนใบหน้าของเธอได้ชัดเลย “อย่าใช้มือปิด”