บทที่182 เธอเป็นของเขา

“พวกเธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปที่นั่นทันที” มาร์ชรู้สึกว่ามีนาเสียสติไปแล้ว เขาจึงขึ้นเสียงและพูดว่า “อยู่ที่ไหน? ส่งโลเคชั่นมาให้ฉัน! ถ้าเธอต้องการให้อธิปลอดภัย เธอต้องใจเย็นไว้และไม่ปล่อยให้คนร้ายชักใยเธอ!”

ใจเย็น! เธอจะใจเย็นลงได้ยังไง! ลูกถูกคนร้ายลักพาตัวไป แล้วถ้าคนร้ายฆ่าตัวประกันล่ะ?

เธอใช้แรงสุดท้ายของเธอส่งตำแหน่งให้มาร์ช แล้วก้มตัวลงปิดหน้าผาก และร้องออกมาด้วยความกลัว เธอไม่สามารถสูญเสียอธิไปได้ เด็กคนนี้คือสิ่งเดียวที่เธอผูกพันในโลกนี้

เมื่อตำรวจมาถึง เธอขาอ่อนแล้วนั่งยองๆบนพื้นและร้องไห้น้ำตาไหลออกมาเป็นสาย ส่วนแก้วเป็นคนตอบคำถามของตำรวจทั้งหมด

ในที่เกิดเหตุไม่พบเบาะแสอะไรเลย และแก้วพยุงเธอไปที่สถานีตำรวจ ตอนนี้มีเพียงรอให้ตำรวจเปิดกล้องวงจรปิดระหว่างทาง เพื่อดูว่าสามารถหาเบาะแสได้หรือไม่

เมื่อมาร์ชรีบไปที่ต่ำแหน่งข้างถนนที่มีนาส่งให้เขา ก็ไม่มีคนอยู่แล้ว เจาขึงไปหาที่สถานีตำรวจอีก

มีนากำลังนั่งอุ้มเข่าอยู่บนเก้าอี้ในสถานีตำรวจ โดยมีแก้วที่คอยปลอบโยนเธอไปด้วยและร้องไห้ไปด้วย

“ทำไมพวกเธอถึงไม่บอกฉันว่าพวกเธอมาที่สถานีตำรวจ” มาร์ชวิ่งตรงไปหาเธอ

มีนาเงยหน้าขึ้นมองตรงมาที่เขา และทันใดนั้นก็พูดกับตำรวจว่า: “เขามาแล้ว พวกคุณรีบไปสอบปากคำเขา คนร้ายเคยโทรหาเขาแล้ว ให้เขาบอกพวกคุณว่าคนร้ายพูดอะไร!"

มาร์ชขมวดคิ้วแล้วจ้องที่เธอด้วยสายตาที่เย็นชา และพูดซ้ำว่า: “ทำไมเธอไม่ยอมเชื่อฉัน คนร้ายไม่ได้เรียกค่าไถ่ ไม่ได้เรียก!”

มีนายังคงจ้องมองเขา แต่ก็เหมือนไม่ได้มองเขา เธอปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วพูดว่า: “ไม่ว่าผู้ร้ายจะเรียกค่าไถ่หรือไม่ก็ตาม นายช่วยบอกตำรวจทุกคำที่คนร้ายพูดกับนายได้ไหม ให้พวกเขาช่วยฉัน……ช่วยฉันช่วยลูก ได้โปรดฉันขอร้องล่ะ!”

มาร์ชตอบตกลง แล้วตามตำรวจคนหนึ่งไปให้บันทึกความ

พอถึงเวลาเก้าโมงเย็น ตำรวจได้ตรวจสอบกล้องวงจรปิดตลอดทางและพบว่าป้ายทะเบียนรถตู้เป็นของปลอม รถได้เข้าไปในถนนเล็กๆที่ไม่มีกล้องวงจรปิด แล้วหายตัวไปจากสายตาของทุกคน และตอนนี้ยังหาเบาะแสของรถคันนั้นไปไหนไม่ได้

ตำรวจไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้พวกเขากลับไปรอข่าว และหวังว่าคนร้ายจะติดต่อมาร์ชอีกครั้ง และเสนอเงื่อนไขที่ต้องการก่อน ตำรวจค่อยดำเนินการได้

หลังจากที่พวกเขาเดินออกจากสถานีตำรวจแล้ว มีนาก็ยังตกตะลึงราวกับว่าสูญเสียจิตวิญญาณไป

ทันทีที่แก้วพยุงเธอเข้าไปในรถ เธอก็หลับตาลงแล้วไม่อยากพูดอะไร และเพียงแค่ร้องไห้อย่างเงียบๆ

มาร์ชก็กังวลอธิเช่นกัน แม้ว่าอธิจะไม่ใช่ลูกแท้ๆของตัวเอง แต่ในช่วงเวลานี้เขาได้สร้างความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับเด็กคนนี้ไว้แล้ว

ระหว่างทางส่งมีนากลับไปที่อพาร์ตเมนต์ เขาก็เสียใจภายหลังเล็กน้อย เขาไม่ควรเข้มงวดกับพวกคนร้ายเกินไป เขาควรปล่อยให้พวกเขาเรียกร้องเงื่อนไข และตกลงเงื่อนไขของพวกเขาทุกอย่าง บางทีอธิอาจจะไม่เป็นไรแล้ว

เมื่อกี้ที่สถานีตำรวจ เขาได้บอกตำรวจทุกรายละเอียดการโทรโทรศัพท์ของคนร้าย คำแนะนำของตำรวจคือถ้าคนร้ายโทรมาขู่อีกครั้ง พวกเขาควรพยายามทำตามเขาทุกอย่าง เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือต้องมั่นใจความปลอดภัยของเด็ก

หลังจากที่พวกเขากลับไปที่อพาร์ตเมนต์ มาร์ชได้บอกให้แก้วกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง ส่วนเขาจะพยุงมีนาที่ยังคงตะลึงงันให้กลับไปที่ห้อง

หลังจากปิดประตู เขาต้องการปลอบเธอและพูดว่า: “ไม่ว่าคนร้ายจะทำอะไร พวกเขาต้องมีจุดประสงค์แน่ๆ พวกเขาจะไม่ทำร้ายเด็กจนกว่าพวกเขาจะบรรลุจุดประสงค์ เธอไม่ต้องกังวลมากเกินไป”

มีนามองมาที่เขา แม้ในเวลานี้ดวงตาของเขายังคงไร้ความปรานี และสีหน้าของเขาก็ยังเฉยเมย