บทที่184 เธอออกไปไม่ได้

เมื่อมีนาตื่นขึ้นมา มาร์ชก็ไม่อยู่แล้ว

ทันทีที่เธอสวมเสื้อผ้า เธอก็รีบออกจากห้องและตะโกนว่า: “มาร์ช อธิ! อธิอยู่บ้านหรือเปล่า?”

ขณะตะโกนเธอก็วิ่งตรงไปที่ห้องเด็ก และพบว่าห้องของอธิไม่มีคนอยู่เลย เตียงนอนก็เรียบร้อยและไม่มีร่องรอยการนอนเลย

“คุณมีนา คุณสบายดีไหม” แก้วก็มาที่ห้องเด็กและพูดด้วยใบหน้าที่เศร้า “คุณชายบอกว่าคุณควรอยู่บ้านอย่างสบายใจ และเขาจะจัดการเรื่องของคุณชายน้อยเอง”

มีนามองไปที่แก้ว และพบว่าการลักพาตัวอธิไม่ใช่ฝันร้าย ถ้ามันเป็นเพียงแค่ความฝันก็ดีสิ

“เขาจะจัดการอย่างไร อธิไม่ใช่ลูกของเขา เขาไม่มีทางสนใจหรอก! เขาสงบมากเมื่อคนร้ายติดต่อเขา เขาไม่ได้คิดถึงความปลอดภัยของลูกเลย!”

แก้วเกลี้ยกล่อมเธอว่า: “ไม่ คุณชายห่วงใยคุณชายน้อยมาก เขาจะพาคุณชายน้อยกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน คุณต้องเชื่อใจคุณชาย……”

“ไม่ได้! ฉันจะอยู่บ้านและรอแบบนี้ไม่ได้ ฉันจะออกไปตามหาอธิ!” ขณะที่เธอพูด เธอก็ต้องการรีบลุกออกจากอพาร์ตเมนต์เพื่อตามหาลูก

เมื่อเธอคิดว่าอธิอยู่ในมือของคนร้ายทั้งคืน ไม่รู้ว่าเขาจะทนทุกข์ทรมานหรือไม่ เธอจึงทนรอไม่ไหวแล้ว!

เมื่อเธอเปิดประตู เธอพบบอดี้การ์ดสูงสองคนยืนขวางอยู่ที่ประตูและพูดอย่างสุภาพ: “คุณมีนา คุณมาร์ชสั่งว่าคุณจะออกไปไม่ได้หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขา”

บอดี้การ์ดทั้งสองแอบประหลาดใจเมื่อเห็นมีนาที่เป็นเหมือนคนบ้า พวกเขาเคยปกป้องมีนามาก่อน แต่พวกเขาไม่เคยเห็นเธอในสภาพแบบนี้เลย

ผมของเธอยุ่งเหยิงและสวมชุดนอนไว้ เท้าของเธอสวมสวมรองเท้าแตะแล้วออกไปในสภาพแบบนี้

“หลีกไป พวกนายหลีกไปให้พ้น!” มีนาต้องการใช้กำลังพุ่งทะลุบอดี้การ์ดทั้งสองที่กีดกั้นไว้ แต่บอดี้การ์ดทั้งสองนั้นนิ่งราวกับกำแพง

แก้วเข้ามากอดเธอ ร้องไห้และพูดว่า: “คุณมีนา ใจเย็นๆก่อน คุณจะไปหาคุณชายน้อยที่ไหน เมืองC ใหญ่โตและมีคนเยอะแยะมากมาก คุณไม่มีแม้แต่ทิศทางที่จะตามหา……”

“พวกเธอไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!” มีนาตะโกน “ไม่รู้อธิจะเป็นตายร้ายดียังไงอยู่ข้างนอก ฉันไม่สามารถนิ่งนอนใจอยู่ที่บ้านได้!”

แก้วรั้งเธอไว้และพูดว่า: “คุณออกไปแบบนี้ไม่เพียงแต่จะไม่พบคุณชายน้อย แล้วถ้าคุณตกอยู่ในอันตรายจะทำยังไง ให้อยู่บ้านและรอข่าวดีจากคุณชาย ไม่มีข่าวคราวจะเป็นข่าวที่ดีที่สุด!”

มีนาได้ยินว่าเธอพูดถึงข่าวอะไรมากมาย และจู่ๆก็นึกได้ว่าคนร้านเคยโทรหามาร์ช แล้วทำไมไม่โทรหาเธอล่ะ

ใช่สิ! บางทีคนร้ายอาจโทรหาเธอด้วย!

เธอสะบัดตัวออกทันทีและวิ่งกลับไปที่ห้องเพื่อดูโทรศัพท์มือถือของเธอ

แก้วรีบปิดประตูและล็อคประตูเข้าจากด้านใน เพราะกลัวว่ามีนาจะออกไปอย่างบ้าคลั่ง

ในเวลานั้นหากมีอะไรเกิดขึ้นกับมีนา เธอจะไม่สามารถรายงานเรื่องนี้กับคุณชายและป้าโบว์ได้

มีนามองดูโทรศัพท์มือถือของเธอ แต่ไม่มีโทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยเลย

คนร้ายลักพาตัวอธิเพราะมุ่งเป้าไปที่มาร์ชเท่านั้น พวกเขาต้องการใช้ลูกข่มขู่มาร์ชเพื่ออะไรกันแน่

พวกเขาคงไม่คิดเลยว่าอธิไม่ใช่ลูกแท้ๆของมาร์ช ดังนั้นพวกเขาอาจไม่สามารถข่มขู่เขาได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอก็ปวดใจแทบตาย แต่แก้วพูดถูก ในท่ามกลางผู้คนมากมาย เธอไม่รู้ว่าคนร้ายจับอธิไปขังไว้ที่ไหน และจะหาได้อย่างไร

เธอกำโทรศัพท์แน่น กอดเข่าแล้วร้องไห้น้ำตาไหล!

……

ในช่วงเช้าตรู่ มาร์ชนำผมที่เก็บจากห้องของอธิมาที่ศูนย์ตรวจดีเอ็นเอ เพื่อขอทำการตรวจดีเอ็นเอแบบด่วน

ทันทีที่ชาร์วีได้รับโทรศัพท์ของเขา เขาก็รีบมาที่ศูนย์ตรวจดีเอ็นเอทันที ซึ่งเขาดูเหมือนคนยังไม่ตื่นนอนและบ่นว่า: “คุณชาย นายเรียกฉันมาที่นี่แต่เช้าทำไม? มีผู้หญิงคนไหนพาลูกมา……”

“อธิถูกลักพาตัว ฉันต้องการหาคนร้ายโดยเร็วที่สุด” มาร์ชขัดจังหวะเขาอย่างเย็นชา

ชาร์วีรู้สึกตกใจมากจนหุบปากไม่ได้

“เมื่อไร?“