บทที่186 เงื่อนไขอะไร

“ก็ไม่เชิงว่าหาไม่เจอ แต่นายต้องให้เวลาฉันบ้าง”

มาร์ชกังวลมาก เขากลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับอธิ “ถ้าช่วยเด็กออกมาไม่ได้ เขาอาจตกอยู่ในอันตราย! เรามีเวลาไม่มากแล้ว ดังนั้นเราจะรออยู่แบบนี้ไม่ได้!“

ชาร์วีเห็นสีหน้าที่ผันผวนของเขาจึงถามว่า: “ผลตรวจดีเอ็นเอออกมาแล้วเหรอ”

มาร์ชส่งโทรศัพท์ให้เขาโดยตรง ชาร์วีตกตะลึงเมื่อเห็นผลทางโทรศัพท์และกล่าวว่า: “เขาเป็นลูกของนายจริงๆ ผู้หญิงที่นายเจอในเมืองบีคือมีนา!”

มาร์ชเองก็ยังรับเรื่องนี้ได้ไม่หมด ดังนั้นเขาจึงโบกมือให้ชาร์วีและพูดว่า: “นายรีบไปหาที่อยู่ของคนเหล่านั้นโดยเร็วที่สุด และจับตาดูแม่ลูกวรรณต่อไป”

ชาร์วีรู้ดีว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ และเด็กต้องไม่มีปัญหาใดๆ เขาคิดอะไรบางอย่างได้แล้วพูดว่า: “คนร้ายอาจจะโทรหานายอีกครั้ง นายต้องคุมพวกไว้และปล่อยให้พวกเขาเรียกร้อง ตราบเท่าที่สามารถจ่ายค่าไถ่ได้ ก็จะมีโอกาสล็อคตำแหน่งของพวกมันได้”

มาร์ชพยักหน้า การรอให้คนร้ายโทรหาเขานั้นก็เป็นอีกวิธีหนึ่ง

ชาร์วีไม่ได้พูดอะไรอีกและออกจากห้องทำงานของเขาไป

เขาไม่เข้าใจว่าเมื่อหลายปีก่อนเกิดอะไรขึ้นกับมีนาในคืนนั้น เธอฆ่าคนที่รังแกเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เด็กที่เธอตั้งครรภ์และคลอดออกมาในคุกนั้นกลับเป็นของเขาเอง

ในอีกด้านหนึ่งเขากังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของอธิ และอีกด้านหนึ่งเขาไม่เข้าใจว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกับมีนา

ตอนนี้มีเพียงความคิดเดียวในใจของเขา คือไปที่อพาร์ตเมนต์หามีนาและถามเธอให้ชัดเจน!

……

มีนาอยู่ในห้องนอนของอพาร์ตเมนต์และกินอะไรไม่ลงเลย

แก้วชักชวนให้เธอกินอะไรบ้าง เธอกลับผลักแก้วออกจากห้องนอนและล็อคประตูด้วยความรำคาญ

ในห้องนอนเงียบขึ้น และเธอพยายามทำให้ตัวเองสงบลง

ในเวลานี้มาร์ชกลับส่งคนมาเฝ้าเธอไม่ให้เธอออกไป แม้ว่าเธอไม่รู้ว่าจะไปหาลูกที่ไหน แต่เธอก็ไม่ควรไม่ทำอะไรเลย?

พอคิดไปคิดมา เธอก็นึกถึงเซทท์ที่เป็นตำรวจฝึกหัด ซึ่งเขาน่าจะช่วยเธอได้

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาเซทท์อย่างรวดเร็ว

“พี่นานา ปัญหาของเพื่อนเธอได้รับการแก้ไขแล้วหรือยัง” เซทท์ถามด้วยรอยยิ้มที่ปลายอีกด้านของโทรศัพท์

“เพื่อนของฉันไม่เป็นไร แต่……” มีนาอยากจะร้องไห้อีกครั้งเมื่อพูดถึงลูก “เมื่อวาน……เมื่อวานลูกของฉันถูกลักพาตัว……”

เซทท์ไม่เคยได้ยินเสียงของมีนาที่เสียสติเลย “พี่นานา เธอพูดว่าอะไรนะ ลักพาตัว! ใครกล้าขนาดนั้น?”

มีนากลั้นน้ำตาของเธอและพูดว่า: “ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ! เจ้าตัวเล็กฉันต้องการความช่วยเหลือจากนาย! นายเป็นตำรวจ นายช่วยฉันหาลูกได้แน่นอนใช่ไหม?”

“ตกลง ฉันจะช่วยเธอ!” เซทท์เห็นด้วยอย่างไม่ลังเล “เมื่อวานเกิดขึ้นเมื่อไหร่ เธอโทรแจ้งตำรวจหรือยัง”

“เมื่อเด็กเลิกเรียนในตอนบ่าย ฉันแจ้งตำรวจแล้ว แต่ตำรวจหาเบาะแสไม่ได้มาระยะหนึ่งแล้ว”

“เธอโทรหาตำรวจที่สถานีตำรวจไหน”

“น่าจะเป็นสถานีตำรวจใกล้โรงเรียนอนุบาลที่รับผิดชอบเรื่องนี้” มีนาบอกสถานที่ที่อธิถูกลักพาตัวไป

ตอนนี้นอกจากเซทท์แล้ว เธอนึกไม่ออกว่าใครสามารถช่วยเธอได้

“พี่นานา ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะไปถามที่สถานีตำรวจเดี๋ยวนี้”

“โอเค ขอบใจนะ ฉันจะรอฟังข่าวจากนาย”

เซทท์ปลอบเธอและพูดว่า: “ไม่ต้องกังวล เด็กจะต้องไม่เป็นอะไร”

หลังจากที่เธอคุยกับเซทท์ เธอก็สงสัยว่าวันนี้คนร้ายได้ติดต่อหามาร์ชอีกครั้งหรือไม่?

มาร์ชจะยอมรับข้อเรียกร้องของคนร้ายหรือไม่? เขาจะไม่สนใจความปลอดภัยของอธิและทำให้คนร้ายโกรธหรือไม่?

เมื่อเธอคิดว่านิสัยแบบนั้นของมาร์ช เขาจะไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆหรอก เธอยังคงเดินไปรอบๆห้องอย่างกังวล