บทที่187 อาหารเป็นพิษ

“อย่ารีบร้อนสิ เธอไปที่สวนสาธารณะซีซีคนเดียวก่อน พอถึงแล้วจะมีคนพาเธอไปเอง”

มีนาจะไม่รีบร้อนได้อย่างไรและพูดว่า: “ฉันออกไปไม่ได้ มาร์ชให้คนมาคอยเฝ้าฉันไว้ และไม่ปล่อยให้ฉันออกจากบ้านครึ่งก้าว”

“โอ้” ครีมกล่าวอย่างสงบ “นี่เป็นเรื่องของเธอ เธอหาวิธีจัดการเอาเอง ถ้าเธอไม่ไปที่สวนสาธารณะซีซีภายในวันนี้ ก็ไม่ต้องเห็นเด็กคนนั้นอีก”

“เดี๋ยวก่อน ครีม ฉันไม่สามารถหลีกเลี่ยงบอดี้การ์ดทั้งสองที่เฝ้าประตูได้! เธอ……เธอก็มีลูกด้วย เธอจะโหดร้ายขนาดนี้ได้ยังไง ให้เวลาฉันมากกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ?”

“ฉันเป็นคนมีลูก?” ครีมหัวเราะเสียงดังที่ปลายสาย “มีนา ฉันไม่ได้โชคดีอย่างเธอ สามารถให้กำเนิดลูกได้อย่างปลอดภัยในคุก ลูกของฉันตายในท้องตั้งแต่ตั้งครรภ์แปดเดือนแล้ว!

มีนาตกใจมาก ตอนนั้นเธอออกจากเมืองC และครีมท้องได้สี่เดือนแล้ว ทุกอย่างดูปกติ เด็กจะไม่รอดได้อย่างไร?

เสียงหัวเราะของครีมปะปนกับความเศร้า เธอกล่าวต่อว่า: “เธอรู้ไหมว่าการชักนำการคลอดเป็นอย่างไร มันเหมือนกับการคลอดลูก เป็นเด็กที่เติบโตมามีส่วนประกอบครบแล้ว แต่ไม่มีโอกาสที่จะลืมตาดูโลกใบนี้ นั่นเป็นเด็กที่ตายแล้ว……เด็กที่ตายแล้ว!”

“ขอโทษ ฉันไม่รู้” มีนาฟังไม่ลงอีกต่อไป “ฉันคิดว่าเธอเป็นแม่คนแล้ว……”

“ตอนนี้เธอคงมีความสุขมากเลยใช่ไหม คิดว่าฉันสมน้ำหน้า ฉันสมควรได้รับกรรมจริงๆ”

“ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น” มีนาไม่ชอบเธอ หรือเรียกได้ว่าเกลียดชังเธอเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้กับเธอ เธอก็ไม่ได้รู้สึกยินดีปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่นเลย

ครีมพูดอย่างดูถูก: “เธอไม่ต้องมาแสร้งทำเป็นคนดี รู้ไหมว่าฉันเกลียดอะไรมากที่สุดในตัวเธอ”

มีนาพูดไม่ออกและไม่ตอบเธอ

เธอพูดเองตอบเองว่า: “ฉันเกลียดเวลาที่เธอแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา แสร้งใจดี และแสร้งทำเป็นว่าเธอดูยิ่งใหญ่ซะอีก”

“ครีม เธอพอได้แล้ว ที่เธอเจอเรื่องแบบนี้มันเกี่ยวอะไรกับฉันฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอ แต่เธอพยายามที่จะหาทุกวิธีทางใส่ร้ายฉัน!”

“จริงด้วย สิ่งที่เกลียดที่สุดในตัวเธอคือการไม่สนใจและไม่ต้องการอะไรเลย แต่สุดท้ายแล้วทุกสิ่งทุกอย่าที่ดีๆต่างเป็นของเธอหมด! เธอช่างน่าเกลียดชังจริงๆ อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในอำเภอตลอดไปไม่ดีเหรอ แล้วทำไมต้องมาที่เมืองC กลับมาที่ตระกูลจรัลพรไพศาลแล้วแย่งทุกอย่างไปจากฉัน!”

มีนารู้สึกว่าเธอบ้าจนไม่มีเหตุผล “ไม่มีใครแย่งอะไรไปจากเธอ เธอต่างหากที่มีอาการผิดปกติทางจิต! เธอควรไปพบจิตแพทย์ตั้งนานแล้ว!”

ใบหน้าของครีมยิ้มขึ้น เธอปาดน้ำตาและพูดอย่างภาคภูมิใจว่า: “ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร เธอต้องไปที่สวนสาธารณะซีซีภายวันนี้ เด็กคนนั้นไม่ได้อยู่ในมือของฉัน และบางเรื่องฉันก็ไม่สามารถควบคุมได้!”

“แต่……” มีนาพูดยังไม่ทันจะขาดคำ อีกฝ่ายก็วางสายไปแล้ว

เธอโทรไปหาอีกครั้ง และมันกลายเป็นสายไม่ว่าง

เมื่อกี้ที่คุยกับครีมนั้นเธอไม่ได้จะมองหาเหตุผลใดๆ ที่ประตูมีบอดี้การ์ดร่างสูงสองคนยืนอยู่ และแม้ว่าเธอจะพยายามอย่างเต็มที่ก็ไม่สามารถออกไปได้หรอก

จะทำอย่างไรดี?

น้ำเสียงของครีมที่เธอได้ยินนั้นไม่ได้ล้อเล่นเธอเลย เด็กน่าจะอยู่ในมือของกลุ่มคนเลวทราม เธอต้องทำตามที่เธอพูด ไปที่สวนสาธารณะภายในวันนี้

ดูเหมือนว่าเธอต้องหาทางออกจากอพาร์ตเมนต์ก่อน ขณะที่เธอกังวลอยู่ เธอบังเอิญเหลือบมองอาหารที่แก้วนำเข้ามาและวางลงบนโต๊ะ

ปลานึ่งจานนี้เย็นแล้ว พอกินเข้าไปรสชาติก็ยิ่งคาว

เธออดทนต่ออาการอาเจียนไว้ แล้วหยิบปลาชิ้นใหญ่ๆกินเข้าปาก ทันใดนั้นกระเพาะของเธอก็รู้สึกไม่สบายทันที

ก่อนที่เธอจะอาเจียนออกมา เธอตะโกนเสียงดังว่า: “แก้ว แก้ว! อาหารนี้มีบางอย่างผิดปกติ!”

เมื่อแก้วได้ยินเสียงร้องของเธอ เธอก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน และเห็นว่าเธอกินปลานึ่งบนโต๊ะไปมากแล้วใบหน้าของเธอซีดและดูอึดอัดมาก

“คุณมีนา คุณเป็นยังไงบ้าง? เป็นไรมากไหม ปลาตัวนี้น่าจะไม่มีปัญหาอะไรนิ มันพึ่งถูกฆ่าตายสดๆเลย”