บทที่188 ออกมาหาฉันเดี๋ยวนี้

แก้วยังคงพยักหน้าและกล่าวว่า: “ยังมีประตูเข้าออกสำหรับบุคลากรทางการแพทย์”

“ไอ้โง่สองคนนั้นอยู่ที่ไหน” มาร์ชถามอย่างโกรธเคือง

“พวกเขาเดินตามทางประตูนั่นไปหาเธอแล้ว ฉันจึงต้องรอที่นี่ เผื่อคุณมีนาจะกลับมา……”

“เธอไม่กลับมาหรอก!” มาร์ชกล่าวด้วยดวงตาที่มืดมน “เธอต้องไปหาเด็กด้วยตัวเองแน่ๆ ผู้หญิงคนนี้ที่แกว่งเท้าเข้าหาเสี้ยนจริงๆ”

……

ในที่สุดมีนาก็สามารถสะบัดบอดี้การ์ดทั้งสองได้และเดินตรงไปที่สวนสาธารณะซีซี

ทันทีที่เธอมาถึงทางเข้าสวนสาธารณะซีซี เธอก็ส่งข้อความถึงครีมทันที

สายเรียกของครีมดังขึ้นอีกครั้ง “ไม่ใช่ว่าเธอไม่สามารถออกมาได้เหรอ ดูเหมือนว่าเธอยังมีวิธีอยู่”

“เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว ฉันไม่ได้โทรหาตำรวจ แล้วคนก็มาแล้ว เด็กอยู่ที่ไหน?”

“ตอนนี้เธอไปสุดทางเดินริมทะเลสาบในสวนสาธารณะ แล้วจะมีคนจะพาเธอไปหาเด็ก” ครีมวางสายไปหลังจากพูดอย่างนั้น

มีนาทำตามที่เธอบอก หาถนนเล็กๆริมทะเลสาบ และเดินไปตามถนนสายนี้ที่ไม่เห็นมีใครเลย

เส้นทางนี้ค่อนข้างร้าง มองแวบแรกก็รู้แล้วว่ามีไม่กี่คนที่มาที่นี่

เธอคิดไปด้วยเดินไปด้วย แม้แต่ถนนแบบนี้ยังหามาได้ ดูเหมือนว่าครีมและคนอื่นๆจะมีการวางแผนมานานแล้ว พวกเธอลักพาตัวไปอธิก่อนแล้วค่อยล่อเธอมาที่นี่ พวกเขากำลังพยายามทำอะไรกันแน่?

แต่ถึงแม้เธอรู้ว่ามันเป็นกับดัก เธอก็ต้องมาเพื่อเด็กคนนั้น

ก่อนที่เธอจะรู้ตัว เธอก็มาถึงสุดทางเดินและยืนอยู่ริมทะเลสาบโดยไม่เห็นใครเลย

แล้วคนที่ตกลงจะพาเธอไปหาอธิล่ะ?

เป็นไปได้ไหมที่เธอถูกครีมหลอกอีกครั้ง ปากของครีมไม่เคยพูดความจริงเลย!

เธอกำลังจะโทรหาครีมอย่างโกรธจัด แต่จู่ๆก็มีคนปรากฏตัวขึ้นบนพื้นหญ้าข้างๆเธอ

ก่อนที่เธอจะทันไปตอบโต้ ชายคนนั้นตบหลังเธอ แล้วเธอก็หมดสติไปในทันที โทรศัพท์ของเธอก็ตกลงบนพื้นโคลน

……

จนถึงกลางคืน มาร์ชและบอดี้การ์ดทั้งสองของเขาก็ไม่พบเงาของมีนาเลย

มาร์ชต้องหาคนไปตรวจกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาลและดูว่ามีนาไปที่ไหน?

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ที่ใช้ติดต่อคนอื่นของเขาดังขึ้น เขาคิดว่ามีคนกำลังหาเขาเพื่อทำธุระ และเขาก็รับมันอย่างน่ารำคาญ “มีธุระอะไรค่อยไปพูดที่บริษัทพรุ่งนี้”

“สวัสดีคุณมาร์ช ฉันชื่อเซทท์เป็นเพื่อนของพี่นานา”

“นายเองเหรอ มีเรื่องอะไร?” น้ำเสียงของมาร์ชไม่เป็นมิตรนัก “ตอนนี้มีนาอยู่กับนายเหรอ?”

เซทท์พูดว่า: “ฉันไม่สามารถติดต่อกับพี่นานาได้จึงโทรหาหมายเลขโทรศัพท์มือถือของนาย ตอนฉันโทรหาเธอก่อนหน้านี้เธอไม่รับสายฉันเลย และตอนนี้ฉันไม่สามารถติดต่อเธอได้ ฉันจึงต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ”

“ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ฉันไม่สามารถติดต่อเธอได้เหมือนนาย”

เซทท์รู้สึกประหลาดใจมาก แม้แต่มาร์ชก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่นานา

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?“

มาร์ชพูดซ้ำอย่างหงุดหงิดว่า: “ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”

เซทท์คิดว่าเขาต้องสืบเสาะโทรศัพท์ของพี่นานาด้วยตัวเองเท่านั้นแล้ว และกำลังจะวางสายไป

มาร์ชพูดขึ้นทันทีว่า: “ฉันจำได้ว่านายเป็นตำรวจอะไรสักอย่าง งั้นพอดีเลยนายช่วยมาที่โรงพยาบาลหน่อย มาช่วยฉันดึงข้อมูลกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาล ฉันก็กำลังตามหาเธอเหมือนกัน”

“โรงพยาบาล?“

“เธอหายตัวไปในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล”

“โอเค ฉันจะรีบไป” เซทท์รับไปที่โรงพยาบาลที่มาร์ชกล่าวทันที