บทที่189 นายมันไม่ใช่คน

ผู้ดูแลโกดังยิ้มแล้วพูดว่า: “นี่ไม่ใช่ว่ามีคนยืมโกดังของเราในราคาสูง ส่วนจะเอาไปทำอะไร ใครจะไปสนล่ะ”

“ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่” ผู้หญิงในแจ็กเก็ตหนังยิ้มและนับสินค้าของเธอต่อไป

อย่างไรก็ตาม คนที่มาที่โกดังแห่งนี้ไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว ทุกคนต่างยุ่งกับงานของตัวเอง ไม่มีใครอยากเข้าไปยุ่งเรื่องคนอื่น

เมื่อมีนากำลังจะเรียกออกเป็นครั้งที่สาม ประตูก็ถูกผลักเปิดออกจากด้านนอก

เธอเห็นชายคนหนึ่งสวมแจ็กเก็ตสีดำและสร้อยคอสีทองที่แวววับเดินเข้ามา

มีนาขมวดคิ้วทันทีและถอยหลังไปสองสามก้าว คนๆนี้ไม่ใช่ธารณ์แล้วจะเป็นใครได้อีก!

“ครีมล่ะ ให้เธอมาหาฉัน!”

ธารณ์เหยียดแขนออกจับไหล่ของเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ระหว่างเธอและฉันมาหาเธอ มันมีความแตกต่างงั้นเหรอ?”

มีนาแยกตัวจากเขาและพูดอย่างดูถูก: “แน่นอนว่ามีความแตกต่าง เธอบอกให้ฉันมาหาเด็ก แต่แล้วเด็กคนนั้นล่ะ เด็กอยู่ที่ไหน”

“เธอจะตะโกนเสียงดังไปทำไม เด็กอยู่ข้างๆและตอนนี้กำลังหลับสนิท“

ทันทีที่มีนาได้ยินแบบนี้ เธอเริ่มตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น เธออยากจะผลักเขาออกไปและไปหาอธิที่อยู่ข้างๆ

ทว่าธารณ์รั้งเธอไว้และพูดหยอกล้อว่า: “เธอต้องการเห็นเด็กคนนั้นก็ได้ ขอร้องฉันสิ มาขอร้องฉันดีๆ”

“ออกไปให้พ้น!” เมื่อรู้ว่าเด็กอยู่ใกล้มือ มีนายิ่งกังวลมากขึ้น

ทำไมเธอถึงไม่ได้ยินเสียงของอธิเลย?

แม้ว่าเขาจะผล็อยหลับไป แต่เสียงตะโกนที่ดังของเธอในตอนนี้น่าจะปลุกอธิให้ตื่นได้แล้ว

ถ้าไม่ใช่ว่าธารณ์โกหกเธอ อธิก็อาจถูกพวกเขาวางยา ซึ่งเป็นยาประเภทที่ทำให้คนง่วงนอนและไม่สามารถตื่นได้

“อุ๊ย จนป่านนี้แล้วยังไม่ขอร้องฉันอีก” ธารณ์เอื้อมมือออกไปและยกคางของเธอขึ้น

ผู้หญิงคนนี้หน้าตาดีมากจริงๆ แต่ละครั้งที่มองดูเธอมักมีความงามที่แตกต่างออกไป ไม่น่าแปลกใจมาร์ชที่เย็นชามากก็ยังหลงใหลในตัวเธอ

“ขอร้องให้ฉันอ่อนโยนกับเธอ” ธารณ์กล่าวแล้วก้มศีรษะเข้าหาเธอ

มีนาเกลียดเขามากมาเป็นเวลานานแล้ว และตอนนี้การแต่ตัวของเขาก็ยิ่งไม่เหมือนทายาทเศรษฐีขึ้นเรื่อยๆ แต่กลับกลายเป็นอันตพาลที่น่าขยะแขยงมากขึ้น

“ไปให้พ้น! ขอฉันเจอเด็กก่อน!” มีนาตีนิ้วเขาออก

เขาเผยท่าแท้ออกมา แล้วดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา “นิสัยนี้ฉันชอบ”

ข้างหลังเขา จู่ๆก็มีชายคนหนึ่งเตือนเขาจากนอกประตู “คุณชายธารณ์ พี่วายุสั่งไว้ว่า ห้ามใครแตะต้องผู้หญิงคนนี้ในตอนนี้”

“ไปให้พ้น! นายไปบอกวายุว่าเธอกับฉันเป็นเพื่อนเก่าที่ดี เหมือนกับเขาและแม่ของฉัน” ธารณ์หันศีรษะแล้วพูดด้วยความโกรธ

“แต่คุณชายธารณ์……”

“ปิดประตูแล้วออกไปจากที่นี่ซะ! ถ้าวายุต้องการที่จะซักไซ้ไล่เลียง ให้เขามาหาฉันเอง!”

ลูกน้องที่อยู่นอกประตูจึงจำใจที่จะต้องปิดประตูเบาๆ โดยไม่รู้ว่าจะอธิบายให้เฮียวายุฟังอย่างไร

มีนาใช้ประโยชน์ตอนเขาเผลอ กระแทกเข่าของเธอขึ้นในอ้อมแขนของเขาและกระแทกตำแหน่งที่สำคัญของเขาอย่างแรง

ธารณ์กรีดร้องและปิดส่วนสำคัญของเขาไว้

มีนาผลักเขาออกไปและกำลังจะรีบออกไปหาเด็ก

ธารณ์กัดฟันและตะโกนว่า: “นางผู้หญิงน่ารังเกียจ ลงมือโหดร้ายมาก วันนี้ฉันต้องเอาให้เธอตายทั้งเป็น!“

เขายืนตัวตรงด้วยความยากลำบาก และกอดเอวเธอแน่น โยนเธอไปที่มุมโกดัง แล้วรีบวิ่งเข้าไปกอดเธอ

ในใจมีนากลัวจนจะตาย แต่เธอก็ยังไม่ยอมก้มหัวให้เขา “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! นายมันไม่ใช่คน!”

ธารณ์เยาะเย้ย: “ตอนแรกฉันอยากจะอ่อนโยนกับเธออยู่หรอกนะ แต่ดูเหมือนว่าเธอไม่ชอบความอ่อนโยนเลย”