บทที่190 เด็กในท้องไม่อยู่แล้ว

เซทท์จึงต้องขอให้เจ้านายไปเจรจากับสำนักงานจัดการอุทยาน แต่การเจรจาต้องใช้เวลา

เขาใช้ประโยชน์จากเวลานี้ แนะนำให้มาร์ชกลับไปพักผ่อนก่อน เขาก็เหนื่อยมากแล้ว และต้องการหาที่สำหรับงีบหลับ

มาร์ชเข้าใจว่าเขาได้หาทั่วทั้งสวนไปแล้ว และหากเขายังคงค้นหาแบบนี้ต่อไป มีแต่จะทำให้ทุกเหนื่อยเท่านั้น และจะไม่มีผลในชั่วขณะหนึ่ง

เขาปล่อยให้ทุกคนพักผ่อนไปก่อน ส่วนเขากลับไปที่อพาร์ตเมนต์ที่มีนาอาศัยอยู่

ทันทีที่เขาเดินเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ เขาเห็นแค่แก้วที่กำลังนอนหลับอยู่บนโต๊ะอาหาร และจู่ๆก็ตื่นขึ้น

เมื่อแก้วเห็นเขาก็ถามอย่างสั่นเทา “หาคุณมีนาเจอแล้วหรือยัง”

“เธอกลับไปพักผ่อนที่ห้องของเธอก่อน และปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว” มาร์ชกล่าวอย่างเฉยเมย

แก้วไม่กล้าถามคำถามใดๆอีกต่อไปและกลับไปที่ห้องของเธอ

มาร์ชนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นด้วยความหงุดหงิด

ที่นี่ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของอธิอีกต่อไป และไม่สามารถเห็นร่างของมีนาที่ยุ่งอยู่เสมอ

ที่แท้สิ่งที่เขาต้องการอยู่เคียงข้างเขาเสมอ หญิงสาวที่ทำให้เขาลืมไม่ลงในชั่วข้ามคืน และกับลูกที่เป็นของเขาเอง……แต่ตอนนี้มันหายไปหมดแล้ว

เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงสิ่งที่มีนาเคยพูดในหูของเขา ว่าพวกเขาก็ใช้ชีวิตอยู่ดีๆของพวกเขา แต่เขาทำให้พวกเขาต้องตกอยู่ในอันตราย

ก่อนหน้านี้มีนาเคยโกหกเขา ว่าพ่อแม่ของเธอเคยไปหาหมอดู และคิดว่าสี่แถวของเธอไม่ค่อยดี ดังนั้นพวกเขาจึงทิ้งเธออยู่ที่ต่างประเทศ

ตอนนั้นเขาเกือบจะเชื่ออย่างนั้นจริงๆ เพราะตอนที่เขายังเป็นเด็ก พ่อของเขาก็ขอให้ใครซักคนมาทำนายให้เขา โดยบอกว่าเขาเกิดมาพร้อมกับความโชคร้าย และจะส่งผลร้ายต่อทุกคนรอบตัว ถูกกำหนดให้แก่เฒ่าเพียงลำพัง

เขาไม่เคยเชื่อมาก่อน และรู้สึกว่าหมอดูถูกวรรณซื้อตัวไป แต่ตอนนี้เขาเชื่อแล้ว เพราะคนที่เขาห่วงใยจะไม่จบลงด้วยดีทุกคน

แม่เป็นอย่างนี้ ปู่เป็นอย่างนี้ ยายเป็นอย่างนี้……และตอนนี้ถึงตามีนาและลูกของเขา

เขาพิงลงบนโซฟาและมองขึ้นไปบนเพดาน บางทีเขาควรจะปล่อยแล้วขับไล่มีนาและเด็กไปให้ไกลที่สุด

……

มีนารู้สึกว่าท้องของเธอยังคงเจ็บปวดอยู่ แต่เธอไม่สามารถหยุดได้ เธอทำได้เพียงวิ่งต่อไป เพราะธารณ์ไล่ตามเธออยู่ข้างหลัง

“นางผู้หญิงน่ารังเกียจ วันนี้เธอหนีไม่พ้นหรอก!”

“ไปให้พ้น! อย่า! อย่า……” เธอโบกมืออย่างหมดหนทาง จู่ๆก็รู้สึกว่ามีคนจับมือเธอ

คนๆนั่นยังคงเรียกเธอว่า: “มีนาตื่น ตื่นสักทีสิ!“

มีนาพบว่าเธอได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่ง เธอตื่นและลืมตาขึ้น สิ่งที่เธอเห็นคือสีขาวทั้งหมด

สภาพแวดล้อมนี้ช่างคุ้นเคยเกินไป มันคือห้องผู้ป่วย เธอกำลังนอนอยู่ในห้องผู้ป่วย เมื่อกี้นั้นมันคือฝันร้าย เธอมีเหงื่อออกทั่วร่างกาย

ใบหน้าตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยเล็กน้อย แต่เธอจำไม่ได้ว่าเธอเคยเห็นมันที่ไหน?

“เธอเป็นใคร เธอ……เธอเป็นคนพาฉันมาที่โรงพยาบาลเหรอ?” มีนาจำเสียงนี้ได้ก่อนที่เธอจะหมดสติ และคนสุดท้ายที่เธอเจอก่อนที่จะหมดสติคือผู้หญิงคนนี้

ผู้หญิงคนนั้นดึงเดรดล็อกส์ที่เธอหวีไว้ด้านหลังปิดแก้ม เธอยิ้มให้เธอแล้วพูดว่า: “จำฉันไม่ได้เหรอ ฉันอันดาไง ฉันเคยมีปัญหากับเธอไม่น้อยในคุกเลยนะ”