บทที่67 อ้อมกอดของเขาอบอุ่นและปลอดภัย

โชคดีที่มีป้าเค้กอยู่ เธอจึงพูดกับธารณ์ในนามของนายท่าน: “คุณชายธารณ์คะ คุณไม่เคยสามารถเอาชนะคุณชายมาร์ชได้เลย คุณชายมาร์ชไม่มีอะไรดีนอกจากว่าเขามีแรงเยอะกว่าคุณตั้งแต่เด็ก”

“มาสิ แน่จริงก็มาลองดูสิ” ธารณ์ยังคงต่อว่าอย่างไม่หยุดยั้ง

มีนารู้สึกว่ามาร์ชโกรธมาก ทว่าเขากำลังยับยั้งชั่งใจตัวเองเกินกว่าที่คนธรรมดาจะจินตนาการได้

ป้าเค้กหยุดกั้นระหว่างพวกเขาและพูดกับธารณ์ว่า: “คุณชายธารณ์ คุณพอได้แล้ว ถ้ามันเกิดเป็นเรื่องใหญ่เกินไปจะไม่มีผลดีต่อใครเลยนะคะ”

ในขณะที่ป้าเค้กกำลังคุยกับธารณ์นั้น มาร์ชก็ได้อุ้มมีนาลงไปที่ชั้นล่างแล้วออกจากบ้านหลังใหญ่ไป

มีนาพิงอยู่ในอ้อมแขนของเขา และเมื่อเขาเดินออกจากห้องแล้วดวงตาของเขาก็เย็นชาอย่างน่ากลัว ราวกับทะเลที่เงียบสงบ และมีคลื่นลมพัดแรงอยู่ตลอดเวลา

เธอดึงที่เสื้อของเขาเบาๆ และกระซิบว่า: “โชคดีที่เธอกับป้าเค้กมาได้ทันเวลา ทำให้เขาทำไม่สำเร็จ และฉันไม่ได้เป็นคนเริ่มไปหาเขานะ แต่เป็นเขา……เขาวางกับดักใส่ร้ายฉัน……”

ทว่าไม่ว่าเธอจะอธิบายอย่างไร มาร์ชก็ยังคงไม่พูดอะไรกับเธอ จึงทำให้เธอรู้สึกละอายใจและรู้สึกหนักใจกับสิ่งที่เธอทำผิด

นายท่านกำลังรออยู่ในห้องนั่งเล่นของอาคารเล็ก และเมื่อเห็นว่ามาร์ชอุ้มมีนาออกมา เธอจึงรีบถามว่า: “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

ใบหน้าของมาร์ชไร้ความรู้สึกและไม่ตอบอะไรด้วย

ซึ่งป้าเค้กเป็นที่พูดว่า: “ไม่เป็นไรค่ะ โชคดีที่คุณชายมาร์ชและฉันไปถึงที่นั่นทันเวลา และดูเหมือนว่าคุณชายธารณ์จะจับตาดูนายหญิงอยู่ และพอมีโอกาสก็ลงมือกับนายหญิงเลยทันที”

มาร์ชปล่อยเธอลง เท้าของมีนาก็ลงถึงพื้นกะทันหัน จนเธอเกือบจะสูญเสียการทรงตัว จึงกำชุดสูทของมาร์ชไว้แน่น แล้วเอนร่างไปทางมาร์ชเพื่อยืนให้นิ่ง ซึ่งดูเหมือนเธอจะตกใจมาก

คุณย่ามองมาที่เธอแล้วถามว่า: “เธอไปทำอะไรที่บ้านหลังใหญ่น่ะ มาร์ชบอกว่าเธอไม่สบายไม่ใช่เหรอ?”

มีนาก้มศีรษะลงและอธิบายด้วยเสียงต่ำว่า: “หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จแล้วก็รู้สึกดีขึ้น จึงคิดอยากจะไปที่ห้องเก่าของมาร์ชไปหยิบของน่ะ แต่ฉันไม่คิดเลยว่าจะเข้าห้องผิด……ธารณ์เขา……เขา……”

เธอสำลักจนพูดไม่ออก

“เอาของอะไร” นายท่านถามเธอต่อ

“เป็นเสื้อผ้าของฉันเอง เพราะฉันหาไม่เจอที่นี่ เลยคิดว่าคงวางไว้ในห้องตรงนั้นตอนที่ฉันเพิ่งแต่งงาน“ มีนาตอบอย่างรวดเร็ว นี่เป็นประโยคที่เธอคิดไว้ในเมื่อคืนนี้ เผื่อพบกรณีฉุกเฉินแล้วจะสามารถอธิบายได้

ทว่าเธอคาดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่เจอในวันนี้จะน่ากลัวไปกว่าการถูกจับได้

นายท่านถอนหายใจแล้วพูดว่า: “คราวหน้าเธอจะหยิบอะไร ก็บอกให้ป้าเค้กไป และอย่าไปที่นั่นคนเดียว”

“ได้ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว” ถึงจะถูกตีจนตายเธอก็จะไม่ไปที่นั่นอีก

ป้าเค้กถอนหายใจ: “นายท่านคะ คุณชายธารณ์มีอายุมากกว่าคุณชายมาร์ชหนึ่งปี เขาก็ควรจะมีครอบครัวแล้ว จะได้มีคนดูแล……”

“เขาไม่ใช่ว่าไม่มีพ่อและแม่สักหน่อย หญิงชาราอย่างฉันคงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการสร้างครอบครัวของเขาหรอ และทั้งสองปล่อยให้ลูกทำเรื่องสุ่มสี่สุ่มห้านอกบ้าน แต่ตอนนี้กลับสร้างปัญหาถึงในบ้าน นี่อุกอาจเกินไป!” นายท่านพูดอย่างโกรธเคือง

ป้าเค้กพยายามพูดอีกครั้งว่า “เรื่องนี้คงต้องให้คุณชายใหญ่เป็นคนจัดการ ทว่านายท่านสามารถเตือนพวกเขาได้ และเผื่อเขามีครอบครัวแล้วอาจจะเก็บใจบ้าง

นายท่านกวาดสายตาไปที่มาร์ชและมีนาแล้วโบกมือให้พวกเขา: “มาร์ชพามีนากลับไปพักผ่อนก่อน เดี๋ยวฉันจะให้ป้าเค้กส่งสตูว์ไปให้พวกเธอ”

“ได้ครับคุณย่า” มาร์ชตอบกลับแล้วหันหลังเดินขึ้นไปชั้นบนก่อน

มีนาจ้องที่หลังของเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยเดินขึ้นไปชั้นบนอย่างเขินอาย