บทที่68 มีเลือดเนื้อของเขา

เธอฝันถึงเรื่องในโรงแรมอีกครั้ง ร่างชายหนุ่มที่มีใบหน้ามองไม่เห็นชัดเจน ซึ่งพัวพันกันอย่างดุเดือดราวก้อนเมฆ แล้วตกลงสู่ก้นบึ้งในความฝัน

ไม่รู้หลับไปนานแค่ไหน ทว่าเมื่อมีนาตื่นขึ้น เธอก็พบว่ามาร์ชได้ลุกขึ้นนั่ง แล้วถือโทรศัพท์มือถือของเธอมองดูอะไรบางอย่าง

เธอจึงลุกขึ้นนั่งอย่างเร่งรีบ แล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอ และถามด้วยความตื่นตระหนกว่า: “หยิบโทรศัพท์มือถือของฉันทำไหม?”

“กลัวว่าฉันจะได้เห็นอะไรหรือ? ถึงได้ตื่นเต้นขนาดนั้น” มาร์ชพูดอย่างดูถูก

“ไม่มีอะไร” มีนาตรวจสอบโทรศัพท์มือถือของเธอ ซึ่งนอกจากสายที่ไม่ได้รับสองสาย ก็ไม่มีข้อความอย่างอื่นเลย ส่วนมาร์ชก็ไม่ได้เปิดรหัสผ่านโทรศัพท์มือถือของเธอ เธอจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

มาร์ชมองมาที่เธอและกางมือออก แล้วพูดว่า: “สายเรียกของครีมดังจนปลุกฉันตื่น และฉันก็เพิ่งเอาโทรศัพท์ของเธอไปปิดเสียง เพราะเกรงว่าเธอจะโทรหาและปลุกเธอด้วย”

มีนาถอนหายใจ และมองดูเขาพูดว่า: “ขอบคุณที่เป็นห่วง”

มาร์ชหันหน้ามาแล้วมองออกไป และเสียงของเขาก็เย็นชาอีกครั้ง:”เส้มผมสองสามเส้นที่เธอดึงจากหัวของมาร์ชอยู่ที่ไหนแล้ว? ให้โทรหาครีมแล้วส่งเส้นผมให้เธอ”

“ฮือ” มีนาคิดว่าเธอได้ยินผิด

“ไม่เข้าใจที่ฉันพูดเหรอ?”

“ไม่ใช่ เส้นผมพวกนั้นอยู่ในห้องน้ำน่ะ” แม้ว่ามีนาจะเกลียดครีมที่ทรยศเธอ ทว่าเธอก็ยังไม่อยากละทิ้งความหวังเล็กน้อยนี้ เพราะลูกถูกขังอยู่ในบ้านตระกูจรัลพรไพศาล และตอนนี้มีเพียงครีมเท่านั้นที่จะสามารถช่วยเธอได้

มาร์ชกล่าวว่า: “เธอจะแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรือจะทำตามที่เธอสัญญากับครีม และปล่อยให้เธอแต่งเข้าตระกูลธวัชพลังกร”

“นาย……นายคิดอย่างนั้นจริงๆ หรือว่ากำลังวางแผนอื่นอยู่” มีนารู้สึกว่านี่ไม่เหมือนสไตล์ของมาร์ชเลย

มาร์ชจึงเยาะเย้ย “ฉันเคยบอกว่าพวกเขาเข้ากันได้ดีนิ ทว่าหากเธอต้องการทำอะไรเพื่อครีมแล้ว เธอต้องบอกฉันก่อนล่วงหน้า เพราะฉันจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เข้าใจไหม?”

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”

มาร์ชลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ

มีนาทำตามที่เขาสั่ง จึงโทรโทรศัพท์หาครีม

“ทำไมเธอไม่ยอมรับสายของฉันสักที” ครีมถามอย่างดุเดือด

มีนาระงับความโกรธในใจของเธอและพูดอย่างสงบว่า: “เมื่อกี้มีธุระน่ะ โทรศัพท์เลยไม่ได้อยู่ข้างๆ และฉันเอามาได้แล้วล่ะ”

ครีมหยุดชะงักอีกด้านหนึ่งของสายโทรศัพท์ไปสักครู่และถามว่า: “ได้เส้นผมแล้วเหรอ? ถ้างั้น……ถ้างั้นเธอก็เจอธารณ์ที่บ้านตระกูลธวัชพลังกรแล้วสิ และได้คุยกับเขาไหม? แล้วพบเส้นผมที่ไหน พบที่ห้องงั้นเหรอ? และพวกเธอไม่ได้ทำอะไรในห้อง……”

“เธอต้องการให้พวกเราทำอะไรงั้นเหรอ?” มีนาฟังเธอจงใจถามโน่นถามนี่ ราวกับว่าเธอรู้ว่าธารณ์ทำสำเร็จหรือไม่

ครีมรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆด้วย เป็นครีมที่บอกธารณ์ว่าเธอจะไปที่ห้องของเขา

ทันทีที่เธอได้ยินเสียงของมีนา ครีมก็รู้ว่าเธอกำลังโกรธอยู่ จึงพูดอย่างโกรธเคืองเช่นกันว่า: “เธอคิดว่าฉันอยากทำแบบนี้เหรอ! ถ้าเธอไม่เคยยั่วยวนมาร์ชแล้วล่ะก็ เขาจะอยากมีอะไรกับเธองั้นเหรอ? แล้วเมื่อไหร่เธอจะแก้นิสัยชอบยั่วยวนอื่นไม่มั่วล่ะ”

“ฉันไม่เคยทำ อย่ามาพูดเหลวไหลนะ! ในเมื่อเธอกำลังจะแต่งงานกับเขา เธอตกลงกับคำขอของเขาได้ยังไง! มันช่างน่ารังเกียจซะจริงๆ!” มีนาตอบเธออย่างหยาบคาย

ครีมหัวเราะแล้วพูดว่า: “เธอมีอะไรน่าหยิ่งผยองนักขนาดนี้ ฉันไม่คิดว่านี่มันน่าขยะแขยงเลย ในเมื่อฉันต้องการเป็นภรรยาของเขา ฉันก็ต้องเรียนรู้ที่จะอดทนให้เขามีผู้หญิงอื่น และฉันก็เข้าใจสิ่งนี้มานานแล้ว”

มีนาสูดลมหายใจ “แล้วนี่ยังเรียกว่าชอบ การที่เราชอบใครสักคนคือการที่ไม่สามารถปล่อยให้เขามีผู้หญิงคนอื่นได้ ซึ่งสิ่งที่เธอชอบนั้นก็เป็นแค่ตำแหน่งนายหญิงตระกูลธวัชพลังกร แล้วยังมีอำนาจและเงินทองด้วย“