บทที่ 122 ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรจริงๆ หรอ

บทที่ 122 ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรจริงๆ หรอ

ตอนนี้หลีชิงเยียนเริ่มเมาแล้ว ใบหน้าอันขาวเนียนจองเธอเริ่มแดงระเรื่อ จึงพูดขึ้นด้วยความโมโหและอับอาย “หรือว่าคุณคิดว่าคุณเหมาะสมกับตัวฉัน? แม้แต่งานคุณยังจะไม่ทำ แม้แต่เรื่องพื้นฐานพวกเขายังไม่คู่ควรกันเลย!”

หลีชิงเยียนรู้สึกโกรธมาก เธอคิดเผื่อเฉินเป่ยขนาดนี้ สุดท้ายใครไปนึกถึงว่าไอ้ผู้ชายคนนี้ไม่สนใจความรู้สึกเธอแบบนี้

เธออุตส่าห์เห็นเขาในแง่ดี ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเลย

เฉินเป่ยมองหลีชิงเยียนไว้ ไม่รู้ว่าเพราะว่าเธอโกรธหรือเพราะลาฟิตขวดนั้น ตอนนี้ใบหน้าอันขาวเนียนของหลีชิงเยียนดูแดงก่ำ เหมือนแอบเปิ้ลที่สุกแล้ว ปกติเธอดูเย็นชาและไม่สนใจอะไร ตอนนี้กลับมองเฉินเป่ยด้วยความโมโห เธอเม้มปากแดงไว้แน่นๆ ท่าทางแบบนี้ของเธอดูน่ารักมากๆ

ดวงตาคู่นั้นของเฉินเป่ยเต็มไปด้วยความรักใคร่ จากนั้นก็ยิ้มอ่อนๆ ขึ้น

เขาจะไม่มีบริษัทได้ยังไง? อีกอย่างไม่ใช่แค่ธุรกิจที่อยู่ต่างประเทศอย่างที่เขาเป็นบริษัทใหญ่มาก แค่ธุรกิจในหัวเซี่ย ไม่รวมบริษัทที่เอามาจากในมือของหลีเช่าเทียน

หากหลีชิงเยียนรู้ถึงขนาดของธุรกิจที่อยู่ต่างประเทศของเขา เธอต้องตกใจมากๆ แน่ๆ และไม่มีทางเชื่อว่านี่เป็นทรัพย์สินของเฉินเป่ย

“แน่นอนว่าผมมีบริษัทสิ แค่คุณไม่รู้เท่านั้น” เฉินเป่ยยิ้มขึ้น

“ชิ” หลีชิงเยียนเบะปากแล้วกลอกตามองใส่เขา

เทพธิดาที่พึ่งเมา ทำให้เธอดูมีเสน่ห์ในอีกด้าน ถ้าเกิดตอนนี้ถูกผู้ชายพวกนั้นที่ตามจีบเธอมาเห็นเข้า ก็คงจะรู้สึกบ้าคลั่งและมาสยบอยู่ใต้กระโปรงสีแดงทับทิมของเธอ!

พวกเขาจะยิ่งรู้สึกโมโห เทพีของพวกเขา ท่านประธานจอมเย็นชาตามละครอยู่ในจอทีวี ตอนนี้กลับกลอกตามองบนใส่คนอื่นด้วย!

แน่นอนหลีชิงเยียนต้องไม่เชื่ออยู่แล้ว ในสายตาของเธอ เฉินเป่ยกำลังพูดจาเหลวไหล ถ้าเฉินเป่ยมีบริษัทจริง ถ้าเขามีเงินจริงๆ ทำไมถึงต้องพึ่งพาเงินไม่กี่หมื่นหยวนของเธอไปเป็นค่าครองชีพของเขา แล้วทำไมก่อนหน้านี้ยังจะยื่นมือขอเงินกับเธอ!

หลีชิงเยียนพึมพำด้วยเสียงอันแผ่วเบา จากนั้นก็เปล่งเสียงออกมา "นอกจากขี้โม้แล้วคุณยังทำอะไรได้บ้าง? "

เฉินเป่ยทำตัวไม่ถูก...... ตัวเองพูดความจริงก็ยังไม่เชื่อ.......แล้วจะให้ตัวเองทำยังไงกันแน่!

"คุณไม่เหมาะกับการอยู่วงการนี้ ยังไงก็ออกจากที่นี่ไปเถอะ" หลีชิงเยียนมองเฉินเป่ย หน้าสวยๆ ของเธอดูจริงจัง ลมหายใจที่เธอเปล่งออกมาหอมเหมือนดั่งดอกกล้วยไม้ ทั้งเรือนร่างของเธอปะปนไปด้วยกลิ่นอ่อนๆ ของแอลกอฮอล์ ทำให้เธอดูมีเสน่ห์แตกต่างจากปกติ

ไม่นาน หลีชิงเยียนก็มึนเมาขึ้นมา เรือนร่างอันผอมบางของเธอเสไปมา และดูเหมือนจะล้ม

เฉินเป่ยยื่นมือไปพยุงเธอไว้ มือใหญ่ของเขาโอบกอดเอวอันผอมบาง หน้าอกอันอวบอิ่มของเธอเข้าไปแนบชิดกับแผงอกของเฉินเป่ยไว้แน่นๆ ทำให้หน้าอกของเธอเปลี่ยนทรงไปทันที

เวลานี้ เฉินเป่ยแค่ก้มหน้าลงต่ำ แล้วก็เห็นทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยหิมะสูงตระหง่าน ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้เลือดของคนเดือดพล่านขึ้นมา

ผมดำเงาอันยาวสลวยพาดลงหลังไหล่ของเธออย่างยุ่งเหยิง ใบหน้าที่สวยสง่าของหลีชิงเยียนแดงก่ำเหมือนเลือดแดงสด จากนั้นก็พูดคำพูดตอนเมาเหมือนเธอกำลังอยู่ในความฝัน และเธอก็หมดสติไปนานแล้ว

เฉินเป่ยช้อนตัวเธอขึ้น แล้วค่อยๆ วางตัวเธอลงบนเตียงของตัวเอง

เฉินเป่ยเอาผ้าห่มห่มตัวเธอไว้เป็นอย่างดี และกำลังจะจากไป จู่ๆ แขนอันขาวผ่องที่เรียวยาวก็ยื่นออกมาจับเฉินเป่ยไว้

"อย่าไป......" หลีชิงเยียนพึมพำขึ้น ทำให้เฉินเป่ยนิ่งงันไป ในใจจึงรู้สึกรักและเอ็นดูเธอขึ้นมา จากนั้นก็ไม่ได้จากไปไหน

ไม่เพียงแต่แบบนี้ พฤติกรรมหลังเมาของหลีชิงเยียนร้ายแรงกว่าเดิม ไม่นานก็มีขาอันเรียวยาวที่น่าหลงใหลก็ยื่นออกมาแนบกับเอวของเฉินเป่ยไว้อย่างไม่รู้ตัว

เฉินเป่ยหายใจถี่กว่าเดิม เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามีอะไรบางอย่างที่อ่อนนุ่มแนบชิดกับแผ่นหลังของเขา และก็ยังมีลมหายใจที่แผ่วร้อนของหลีชิงเยียน

นี่มัน......เฉินเป่ยยากที่จะอดกลั้น ท่านประธานเทพธิดากำลังยั่วยวนเขา!

เขาก็คือชายหนุ่มที่กระฉับกระเฉงและทรงพลังคนหนึ่ง......กลับถูกยั่วยวนแบบนี้.....เรื่องแบบนี้ถ้าถูกป่าวประกาศออกไป จะยั่วยวนผู้ชายมากขนาดไหนที่จะรู้สึกบ้าคลั่งเพราะเธอ!

เทพธิดาที่อยู่ในใจของพวกเขา หลังจากที่ดื่มจนเมา กลับเหมือนปลาหมึกยักษ์ตัวหนึ่งที่เป็นฝ่ายเข้ามาใกล้ชิดกับเฉินเป่ยก่อน

เฉินเป่ยกัดฟันกรอด ต่อให้ที่ผ่านมาเขาจะหนักแน่นในความคิดตัวเองเหมือนดั่งเหล็ก ทว่าเขาก็ทนไม่ไหวกับการถูกยั่วยวนแบบนี้!

"ให้ตายเถอะ......" เฉินเป่ยกัดฟันแล้วก่นด่าด้วยเสียงทุ้มต่ำ จากนั้นก็หายใจอย่างหอบหืด

เฉินเป่ยก้มหน้าลง แล้วปรายตามอง จู่ๆ สายตาของเขาก็กวาดมองเรือนร่างที่เรียวผอมและดูสง่าเหมือนดั่งงาขาวของช้าง ทันใดนั้นเขาก็ดูเกร็งขึ้นมาทันที

"ให้ตายเถอะ......"

เฉินเป่ยพยายามจะสูดลมเย็นๆ เข้าปอด หลีชิงเยียนกำลังจะทำให้เขาทำความผิด!

เฉินเป่ยไม่เข้าใจ หลีชิงเยียนปลดเข็มขัดของผู้ชายกลับเป็นเรื่องที่ผ่อนคลายขนาดนี้ แม้กระทั่งทำให้เฉินเป่ยรู้สึกว่าเธอดูคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้มาก

ยังดีที่ความคิดของเฉินเป่ย หลีชิงเยียนกลับไม่รู้ ถ้าตอนที่หลีชิงเยียนได้สติขึ้นมาก็จะรู้ความคิดของเฉินเป่ย คงจะรู้สึกโมโหและรู้สึกอับอาย เธอต้องตบหน้าเฉินเป่ยแน่นอน แล้วจะก่นด่าอย่างโมโหว่าเขาเป็นผู้ชายโรคจิตที่ไร้ยางอาย และคงจะสรรหาคำพูดทุกอย่าง และอยากจะด่าไอ้ผู้ชายสารเลวคนนี้ให้ตายจนใจจะขาด

แม้กระทั่งหลีชิงเยียนที่มึนเมา ตัวเองก็คงจะนึกถึงไม่ถึง เธอจะทำกับเฉินเป่ยแบบนี้ ก็คือทำในเรื่องที่น่าอับอาย ต่อให้ตัวเองฝันไปก็คงไม่กล้าคิดว่าจะทำเรื่องแบบนี้!

ช่วงเวลากลางคืนที่เงียบสงบ ตอนที่ไฟดวงสุดท้ายของคฤหาสน์ดับลง ทั้งคฤหาสน์จึงเงียบสงบลงทันที สภาพแวดล้อมโดยรอบก็เต็มไปด้วยความเงียบกริบ มีเพียงเสียงนกเสียงแมลงที่ส่งเสียง และก็ยังมีเสียงอันน่าแปลกที่ส่งออกจากห้องนอนของเฉินเป่ย

.......

เช้าวันที่สอง หลีชิงเยียนลืมตาคู่สวยขึ้น ก็รู้สึกถึงความผิดปกติ

สภาพแวดล้อมรอบๆ ทุกอย่างดูเปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก เป็นสภาพแวดล้อมที่แตกต่างจากปกติที่เธอตื่นนอนมาอย่างสิ้นเชิง

"นี่......" ดวงตาคู่สวยของหลีชิงเยียนเคล้าความสงสัย จู่ๆ เธอก็หมุนหัวของตัวเอง ก็เห็นเรือนร่างที่กำยำที่กำลังหันหลังให้เธอ

เรือนร่างนั้นเธอรู้สึกคุ้นเคยมาก ทว่าตอนนี้กลับเปลือยกายอยู่ และกำลังห่มผ้านอนหลับอย่างสนิท

ทว่าตอนที่เธอนึกขึ้นได้ ม่านตาคู่สวยของเธอจึงหดลงทันที จากนั้นเธอก็กวาดสายตามองไปทั้งสี่ทิศ สีหน้าจึงเต็มไปด้วยความตกตะลึง!