ตอนที่ 126
บทที่ 126 โมโหอับอายและสิ้นหวัง
October 28, 2026
บทที่ 126 โมโหอับอายและสิ้นหวัง
โม่ถีซือคลายยิ้มอย่างดูดี เหมือนไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวในคำขู่ของเฉินเป่ยเลยสักนิด
เฉินเป่ยทำสีหน้าที่ยืนหยัดในความคิดของตน เขาเหมือนไม่ได้ล้อเล่นกับโม่ถีซือ! เขาพูดได้ทำได้!
ตอนแรก ตอนอยู่ในโลกชั่วร้ายทิศตะวันตก เคยมีเทพเจ้าคนหนึ่งไม่ฟังคำขู่ของเฉินเป่ยให้เข้าหู จนถูกเฉินเป่ยหักแขนไปหนึ่งข้าง!
และการรบครั้งนั้น ทำให้ทั้งแผ่นดินของโลกชั่วร้ายทิศตะวันตกสะทกสะท้าน!
"โม่ถีซือ รีบสั่งให้นักฆ่าพวกนั้นถอยทัพกลับไป! " เฉินเป่ยออกคำสั่ง และโม่ถีซือกลับเหมือนไม่ได้ยิน แล้วจับจ้องเฉินเป่ยไว้อย่างแปลกใจ
"จะสั่งให้ถอยคงถอยกลับมาไม่ได้แล้วแหละ แค่เป็นเรื่องน่าเสียดาย ผู้หญิงอย่างหลีชิงเยียน สงสารเธอที่ถูกคุณปิดบังมานานขนาดนั้น จนถึงสุดท้ายเธอยังไม่รู้ ว่าเธอต้องตายเพราะคุณ......." โม่ถีซือเอ่ยพูด เฉินเป่ยทำสีหน้าที่เย็นชา แล้วกำลังเย็นชาขึ้นอย่างฉับพลัน ทันใดนั้น จึงได้ปรากฏตัวตรงหน้าโม่ถีซือ แล้วใช้มือหนึ่งข้างบีบคออันขาวผ่องของโม่ถีซือ!
โม่ถีซือไม่ได้ขัดขืน มือใหญ่ที่เหมือนเสือของเฉินเป่ยบีบคอของโม่ถีซือเอาไว้ นัยน์ตาสองข้างฉายแววแห่งความอาฆาตออกมา!
แค่โม่ถีซือไม่ได้ขัดขืนอย่างน่าแปลก เฉินเป่ยเองก็เกือบจะบีบคอของเธอจนหัก!
"ถ้าเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้น ในโลกชั่วร้าย คุณจะไม่มีตัวตนอยู่อีกต่อไป! " เฉินเป่ยตักเตือนด้วยเสียงเข้ม
"หลง คุณนึกว่านี่เป็นเป้าหมายของฉันหรอ......" โม่ถีซือคลายยิ้มบางๆ แล้วทำให้ภายในใจของเฉินเป่ยสั่นสะเทือนขึ้นมาทันที สีหน้าดูหนักใจขึ้นมาทันใด
โม่ถีซือยกแขนอันเรียวเล็กและขาวผ่องขึ้น มือของเธอเรียวเล็กเหมือนรากบัว จากนั้นเธอก็ผายมือถือในมือไปมา แล้วพูดขึ้น "แค่ฉันมีอันตรายต่อชีวิต ลูกน้องพวกนั้นที่อยู่ในฐานทัพของคุณ ฉันไม่สามารถรับประกันได้ว่าพวกเขาจะปลอดภัย"
เฉินเป่ยทำสีหน้าที่ดูเกร็ง สายตาของเขาจับจ้องไปยังแผนที่ดาวเทียมของโม่ถีซือ ทันใดนั้นเขาจะระเบิดอารมณ์ที่อาฆาตแค้นอย่างน่าตกใจออกมาทันที!
โม่ถีซือกลับได้รับพิกัดฐานทัพของเขา!
ความลับที่เขาปิดบังมาโดยตลอด กลับถูกเปิดโปงออกมาและถูกโม่ถีซือเอามาเป็นข้อต่อรอง!
ตำแหน่งของฐานทัพ สามารถบอกได้ว่าเป็นเส้นลมปราณชีวิตของเขา!
ราชาหลง มีชื่อเสียงน่าเกรงขามในต่างประเทศ ทว่าก็มีศัตรูอยู่มาก ถึงแม้ศัตรูพวกนั้นไม่กล้าจู่โจมหรือแก่งแย่งโดยตรงกับเฉินเป่ย ทว่าก็ยากที่จะรับประกันว่าถ้าพวกเขารู้พิกัดของฐานทัพ จะวางนิวเคลียร์ในแผ่นดินของเขาหรือไม่ แล้วทำให้ฐานทัพถูกระเบิดจนกลายเป็นพื้นราบ!
เฉินเป่ยจ้องหน้าโม่ถีซืออย่างอาฆาต แล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่า "คุณอยากจะทำอะไรกันแน่? "
"สิ่งที่ฉันต้องการง่ายมาก......" โม่ถีซือพูดด้วยน้ำเสียงมีเสน่ห์ "ให้ฉันลองคิดดูหน่อย ผู้ที่มีมหาอำนาจที่มีหัวรบนิวเคลียร์ คุณเคยไปผิดใจกับพวกเขาแล้วมั้ง? "
เฉินเป่ยมองโม่ถีซือด้วยสายตาที่เย็นชา นัยน์ตาสองข้างเปล่งประกายความอาฆาตจนอยากจะถลกหนังอย่างปิดบังไม่อยู่!
โม่ถีซือฉลาดเกินไป และรู้ว่าเฉินเป่ยเป็นคนไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน มีเพียงหลีชิงเยียนและฐานทัพเท่านั้น ที่เขาสนใจ และจะเสียสละทุกอย่างเพื่อไปปกป้องพวกมัน!
นี่เธอถูกยกย่องว่าเป็นเทพธิดาแห่งภูมิปัญญา จึงมีท่าทีที่เจ้าเล่ห์อยู่แล้ว สีหน้าที่ดูมีเสน่ห์และมีหลากหลายอารมณ์ กลับสามารถมองออกว่าในใจของคุณคิดอะไรอยู่แน่นอน และจับจุดอ่อนของคุณได้
"คุณอยากทำอะไรกันแน่? " เฉินเป่ยสงบสติลง แล้วปล่อยมือที่บีบคอของโม่ถีซือ แล้วถามขึ้นช้าๆ
"ง่ายมาก ฉันต้องการนิวเคลียร์ลูกนั้นที่อยู่ในฐานทัพของคุณ" โม่ถีซือคลายยิ้มบางๆ
"ไม่มีทาง! " เฉินเป่ยไม่ได้การครุ่นคิดก็ปฏิเสธกลับอย่างไร้เยื่อใย
นิวเคลียร์ลูกนี้สำคัญกับเฉินเป่ยมาก และแทบจะเป็นรากฐานของฐานทัพ......ไม่มีมัน ก็คือยากที่จะทำให้มหาอำนาจที่โง่เขลาพวกนั้นตกตะลึง
ตอนนั้นเพื่อที่เฉินเป่ยจะแก่งแย่งนิวเคลียร์ลูกนี้มา ทำให้เขาถูกคนทั้งสหรัฐไล่ฆ่าอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เขาเกือบจะทิ้งชีวิตของตัวเองไปแล้ว!
นี่เป็นสิ่งที่เฉินเป่ยแลกมาด้วยชีวิต และเป็นสิ่งที่ทำให้ฐานทัพสันติสุข มีมันอยู่ จึงจะสามารถทำให้มหาอำนาจที่อยากจะเข้ามาโจมตีฐานทัพต้องล่าช้าและถูกต่อต้าน ไม่มีใครกล้าลงมือ
แต่ตอนนี้ โม่ถีซือกลับเสนอว่าต้องการนิวเคลียร์ลูกนั้น?! แน่นอนว่าเขาไม่มีทางตอบตกลง!
ตอนนี้ฐานทัพสำหรับโม่ถีซือแล้ว แทบจะไม่มีความลับอะไรต้องปิดบังอีก ผู้หญิงคนนี้กลับกุมความลับทั้งหมดของตนเองอย่างไม่รู้ตัว!
เฉินเป่ยก็เพิ่งจะเข้าใจ ทีแรก โม่ถีซือมาหู้ไห่แล้วสร้างเรื่องวุ่นวาย เพื่อที่จะทำให้เฉินเป่ยผลักความสนใจไปทางอื่น แล้วทำความวุ่นวายให้กับเฉินเป่ยอยู่มากมาย สุดท้ายเป้าหมายของเธอกลับเป็นนิวเคลียร์ลูกนั้น!
"คุณไม่ต้องแม้แต่จะคิด นอกจากฉันตายแล้ว ไม่งั้นนิวเคลียร์ลูกนี้ไม่มีทางตกเป็นของคุณ! " เฉินเป่ยปฏิเสธไปอย่างเด็ดขาด
"ฉันไม่ได้มาเจรจากับคุณ แค่บอกคุณ นิวเคลียร์ลูกนี้ฉันเอาไปแล้ว" โม่ถีซือพูดด้วยเสียงเรียบ กลับทำให้เฉินเป่ยนิ่งงันไปสักพัก
เอาไปแล้วหรอ?!
เฉินเป่ยมองโม่ถีซือแล้วพูดด้วยเสียงเรียบเฉย แต่ภายในใจของเขากำลังบ้าเลือด แล้วความโมโหกำลังพุ่งกระฉูดขึ้นมา เขาแทบจะไม่สามารถยอมรับไว้ได้!
"หัวรบนิ้วเคลียร์ใหญ่ขนาดนั้น คุณกลับเคลื่อนย้ายมันไปจากฐานทัพ? เป็นไปไม่ได้" เฉินเป่ยตะคอกอย่างโมโห โม่ถีซือยิ้มอย่างสวยงาม ริมฝีปากแดงดูงดงามจริงๆ "ฉันมีวิธีของฉัน วางใจเถอะ ฉันแค่ยืมมันแค่ระยะหนึ่งเท่านั้น ใช้เสร็จจะคืนคุณเอง"
พูดจบโม่ถีซือกูหันหลัง เดินออกไปข้างนอก
"โม่ถีซือ! ให้ตายเถอะ! คืนหัวรบนิวเคลียร์ของกูกลับมาเดี๋ยวนี้!" เฉินเป่ยอดทนไม่ไหว แล้วร้องอย่างโมโหและใจร้อน ผลของความบ้าคลั่งของเขา ทำให้เสียงของเขาสะท้อนไปทั่วห้อง
เฉินเป่ยแทบจะเป็นบ้า เขานึกไม่ถึงจริงๆ แล้วหัวรบนิวเคลียร์ของตัวเอง กลับถูกผู้หญิงคนนี้ขโมยไปอย่างไม่รู้ตัว!
คนที่ใครๆ ต่างก็เห็นว่าราชาหลงที่ต่างชาติ กลับสะดุดล้มลงต่อหน้าผู้หญิงคนนี้อีกครั้ง!
เรื่องนี้หากถูกเผยแพร่ออกไป กองกำลังต่างชาติเหล่านั้น และประเทศมหาอำนาจ แล้วยังมีผู้นำที่มีอิทธิพลและอำนาจที่ยิ่งใหญ่ คงจะรู้สึกตกตะลึงจนเกิดสถานการณ์วุ่นวาย!
ราชาหลงผู้ยิ่งใหญ่ กลับถูกผู้หญิงปั่นหัวเล่น!
เฉินเป่ยจับจ้องเรือนร่างของโม่ถีซือเอาไว้ เท้าหนึ่งข้างเหยียบออกไป แล้วกำลังพุ่งตัวไปยังโม่ถีซือ!
จู่ๆ โม่ถีซือก็หันหลังแล้วใช้สเปรย์ป้องกันตัวพ่นใส่เฉินเป่ย!