บทที่ 127 ยาหม่องเขียว

บทที่ 127 ยาหม่องเขียว

เรื่องนี้หากถูกส่งไปที่โลกชั่วร้าย ก็คงจะทำให้เหล่าเทพเจ้าตกใจจนขึงตาโต และทำให้ภายในของพวกเขายุ่งวุ่นวายแน่นอน!

โม่ถีซือ.......นั่นเป็นตั้งเทพธิดาแห่งภูมิปัญญาแห่งโลกชั่วร้ายเชียวนะ เป็นหนึ่งในเทพเจ้าแห่งโลกชั่วร้าย เป็นบุคคลมีถูกคนมากมายน้อมก้มกราบ

แค่เพียงพระราชวังกระจกของโม่ถีซือ ก็คือสถานที่ที่ที่หรูหราและงดงาม ไม่แพ้คฤหาสน์ของตระกูลหลี

และตอนนี้ เทพธิดาแห่งภูมิปัญญาที่ถูกคนมากมายอิจฉาริษยา บั้นท้ายของเธอกลับถูกเฉินเป่ยตีอย่างบ้าคลั่งและน่ากลัว

เรื่องนี้คงจะทำให้ต่างแดนเกิดความวุ่นวาย และสะเทือนโลกชั่วร้ายแน่นอน

โม่ถีซือ ดอกกุหลาบป่าที่งดงามกลับเอาชีวิตของคนอื่นไปได้ดอกนี้ ไม่มีใครกล้าเด็ด ต่อให้เป็นเทพเจ้าแห่งโลกชั่วร้าย ทุกคนต่างก็สัมผัสถึงความแกร่งของเธอ ก็แค่มีคนกล้าคิด แล้วใครจะกล้าแตะต้องเธอจริงๆ

พวกเขาถูกความเก่งกาจของโม่ถีซือสั่งสอน ถ้าไปแตะต้องผู้หญิงคนนี้เข้าจริงๆ ไม่แน่วันข้างหน้าอาจจะถูกขายทิ้ง แล้วยังต้องช่วยเธอนับเงินอีก

นี่เป็นดอกไม้ดอกเดียวที่สวยจนได้แค่มองอยู่ที่ไกลๆ แต่ไม่กล้ามีใครแตะต้องและหยอกเล่น

แต่ตอนนี้กลับถูกคนที่วางอำนาจเด็ดกลีบดอกไม้ และยังถูกบี้ในมืออีก!

ไม่มีใครช่างกล้าขนาดนี้ คนที่ถูกเทพธิดาแห่งภูมิปัญญาสนใจ ไม่มีใครมีจุดจบที่สวยงาม

“หลง คุณกล้า......” โม่ถีซืออดใจไม่ไหว แล้วใช้เสียงแหลมเพื่ออยากจะข่มขู่เฉินเป่ย

แต่ตอนที่เธอยังไม่ทันได้พูดจบ จู่ๆ เรือนร่างของโม่ถีซือสั่นเทาอย่างไวต่อความรู้สึก เสียงที่กรีดร้องขึ้นด้วยเสียงแหลมก็เปลี่ยนเป็นเสียงอื่น เฉินเป่ยก็ใช้ฝ่ามือฟาดลงไปอีกครั้ง ทำให้คำพูดของเธอถูกขัดจังหวะ

"ยกบั้นท้ายขึ้นก็จะไม่เจ็บขนาดนั้นแล้ว" เสียงเสียงนั้นส่งเข้าหูโม่ถีซือ ทำให้เธอโกรธจนลำตัวสั่นเทา และอยากจะรีบจัดการกับไอ้หมอนี่อย่างสิ้นซาก

ที่ผ่านมาเธออยู่ในที่สูงส่งตลอด เขาเคยถูกใครกลั่นแกล้งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?!

"หลง แกจบแล้ว! ผู้หญิงคนนั้นต้องตาย! " โม่ถีซือกรีดร้องด้วยเสียงแหลม

"เพี๊ยะ! " เฉินเป่ยเปล่งประกายนัยน์ตาทั้งสองข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา

จากนั้นเขาจึงออกแรงทั้งหมดอย่างไม่ลังเล แรงทั้งตัวของเขาถูกใช้ไปรวบรวมตรงกลางฝ่ายมือแล้วตบลงไป!

ครั้งนี้ เสียงกรีดร้องเสียงแหลมดังสนั่นทะลุประตูห้องไป ทำให้เสียงสะท้อนไปตรงระเบียง!

"แกต้องตาย! ฉันไม่มีทางปล่อยแกไปแน่นอน! " โม่ถีซือกัดฟันกรอด นัยน์ตาที่อับอายทิ้งไว้แต่เพียงความอาฆาตแค้น!

"แควก! "

เฉินเป่ยยื่นมือออกมา ชุดเดรสของโม่ถีซือถูกฉีกเป็นเศษๆ แล้วหลุดลงมาในพริบตา

ร่างอันผอมบางเหมือนงาช้างขาวของโม่ถีซือถูกเปลือยออกมา ทำให้เห็นถึงผิวพรรณที่ขาวเหมือนหิมะ ทำให้คนอดไม่ได้ที่กลืนน้ำลาย

ของชั้นดี! เฉินเป่ยหายใจแรง กวาดสายตาอันแดงก่ำคู่นั้นไปที่รูปร่างอันอรชรอ้อนแอ้นของเธอ อก เอว สะโพก มันช่างได้สัดส่วนจริงๆ เพอร์เฟกต์สุดๆไปเลย

เฉินเป่ยเคยเจอสวยงามเยอะจนนับไม่ถ้วน น้อยมากที่จะมีสัดส่วนที่สมบูรณ์แบบแบบนี้

"หลง.....ถ้าแกกล้าแตะต้องแม้แต่นิ้วมือนิ้วเดียวของฉันอีก ฉันจะล้างผลาญตระกูลหลีไปเก้าชั่วรุ่น! " โม่ถีซือรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา เธอสัมผัสได้ถึงสายตาที่เฉินเป่ยมองเธอ จึงรีบพูดขึ้น

เธอไม่พูดเรื่องมันคงไม่ร้ายแรงขนาดนี้ ตอนที่ได้ยินคำขู่ของเธอ นัยน์ตาของเฉินเป่ยเย็นชากว่าเดิม จากนั้นก็กดลำตัวลงไปอย่างรุนแรง "แกล้างผลาญกี่ชั่วรุ่น ฉันก็จะให้แกตายไปกี่ครั้ง! "

ในห้องเหมาวีไอพี เสียงคำรามอันโมโหของเฉินเป่ยสะท้อนขึ้น ใบหน้าที่สวยงามของโม่ถีซือจึงบิดไปบิดมาอย่างทรมาน ความรู้สึกที่คุ้นเคยนั้น ทำให้เธอนึกย้อนถึงครั้งนั้นในค่ำคืนนั้น

แค่ว่าครั้งนี้เฉินเป่ยบ้าคลั่งกว่าเดิม ในใจของโม่ถีซือสะดุ้งตกใจ ครั้งนี้เธอใช้ปริมาณยาที่เยอะกว่าครั้งก่อนเป็นหลายเท่า คนธรรมดาก็คงจะตายไปภายในไม่กี่วิ......ทว่าเฉินเป่ยกลับสามารถฝืนทนจนถึงตอนนี้!

โม่ถีซือยากที่จะคาดคิด สภาพร่างของเฉินเป่ยทำถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้ แม้กระทั่งยาโป๊สุ้ยยังสามารถต้านทานได้!

"หลง......ฉันผิดไปแล้ว......คุณปล่อยฉันเถอะ......" สุดท้าย โม่ถีซือยากที่อดทน จึงเรียกขึ้นอ้ำๆ อึ้งๆ

"มารู้สึกผิดตอนนี้? สายไปไหม! " สิ่งที่ตอบกลับโม่ถีซือเป็นเพียงเสียงเย็นชาที่พูดขึ้นแบบนี้ของเฉินเป่ยเท่านั้น แล้วยังมีเสียงของเตียงที่สั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง