บทที่ 128 เหล้าอุ่นสังหารคุณชายหลี

บทที่ 128 เหล้าอุ่นสังหารคุณชายหลี

เฉินเป่ยทำนัยน์ตาที่ฉายแววที่ไม่มั่นคง แล้วกวาดมองเรือนร่างที่สวยงามข้างๆ เรือนร่างที่เซ็กซี่นั้นเขย่งขึ้น ทำให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่งดงาม ทำให้คนมองจนรู้สึกปากแห้ง นัยน์ตาเคล้าด้วยไฟที่ลุกโชน

โม่ถีซือที่กำลังหลับสนิทอยู่ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย เธอไม่อยากแม้แต่จะขยับตัวเลยสักนิด

จู่ๆ ก็มีเสียงตบที่เสียงก้องอย่างชัดเจนทำให้เธอสะดุ้งตื่น

"หลง......คุณคิดจะทำอะไร.....ไม่ได้ อย่าทำนะ! " โม่ถีซือทำสีหน้าตกตะลึง แล้วตะโกนด้วยความตกใจ

ทว่าเฉินเป่ยจะฟังเธอได้ยังไง ช่วงเวลานี้ที่มาถึงเมืองหู้ไห่ เฉินเป่ยไม่ได้ระบายอารมณ์แม้แต่ครั้งเดียว ครั้งนี้เขาถูกโม่ถีซือทำให้ไฟที่ท้องน้อยลุกโชน ทำให้เปลวไฟร้อนระอุ แม้แต่โม่ถีซือยังรู้สึกกลัว!

ความแข็งแรงและความมีพลังของเฉินเป่ย ยังแข็งแกร่งกว่าชิงเหนียนทั่วไปเป็นหลายๆ เท่าจนนับไม่ถ้วน เขาเหมือนมังกรและเสือที่มีชีวิตชีวา ทำให้โม่ถีซือกลัวจนยากที่จะลืมเรื่องเมื่อคืน!

โม่ถีซือถูกทำให้ตกใจ เฉินเป่ยสามารถเก็บแรงทั้งหมดที่มี ความน่ากลัวนั้นน่ากลัวจนไม่สามารถจินตนาการได้!

ไม่นาน แสงแดดยามเช้าก็สาดส่องเข้ามา ในห้องนอน จึงมีเสียงครางทำให้หัวใจของคนอื่นเต้นแรง และเสียงหายใจแรงของผู้ชายดังขึ้น......

.......

ในคฤหาสน์ หลีชิงเยียนเดินออกจากห้องนอน แล้วลงจากชั้นสอง ก็เห็นซูเสี่ยวหยุนที่นั่งอยู่บนโซฟา

"เขายังไม่กลับมาอีกหรอ? " หลีชิงเยียนถาม

ซูเสี่ยวหยุนพยักหน้า "คุณไม่รู้หรอว่าเขาไปไหน? "

หลีชิงเยียนส่ายหน้า แล้วนั่งลงบนโซฟา ไม่รู้ว่าทำไม เธอถึงเริ่มกังวลเฉินเป่ยขึ้นมา

"กล้องวงจรในตึกบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปทำให้เห็นว่าเข้าเดินออกจากตึกไปตัวคนเดียว และไม่รู้ว่าไปไหน" หลีชิงเยียนพูดขึ้น เมื่อคืนเธอสังเกตเห็นว่าเฉินเป่ยหายตัวไป ก็ได้ไปเช็คดูกล้องวงจรปิดไปหลายรอย เธอตรวจดูจนถึงตอนกลางดึก

"คุณยังถือว่าดูเป็นห่วงเขานี่" ซูเสี่ยวหยุนยิ้มพูดขึ้น

"เธอยังมีอารมณ์มายิ้มอีก" หลีชิงเยียนใช้สายตาคู่สวยจับจ้องซูเสี่ยวหยุนด้วย

"นั่นเป็นสามีของคุณ ทำไมฉันถึงยิ้มไม่ได้ล่ะ? " ซูเสี่ยวหยุนพยักไหล่อย่างไม่รู้สึกรู้สา

"เขาคงไม่ถูกลักพาตัวไปนะ? " ซูเสี่ยวหยุนครุ่นคิดแล้วถามขึ้น

"ไม่มีทาง หน้าตาแบบนั้นของเขา ไม่มีทั้งเงินและไม่มีเสน่ห์ ใครจะลักพาตัวได้" หลีชิงเยียนส่ายหน้า

"เขาไม่มีเงิน ทว่าคุณอย่าลืม เขาคือสามีของคุณ ไม่แน่คนอื่นอาจจะคิดประสงค์ร้ายกับคุณ" คำพูดของซูเสี่ยวหยุนเหมือนคมดาบหนึ่งด้าม ทันใดนั้นก็แทงลงกลางใจของหลีชิงเยียน

หลีชิงเยียนทำใบหน้าที่ดูเกร็ง คำพูดของซูเสี่ยวหยุนสมเหตุสมผลจริงๆ ทำให้ใบหน้าอันสะสวยของเธอดูหนักใจขึ้นมา

ผ่านไปสักพัก หลีชิงเยียนจึงเอ่ยพูดขึ้น "ฉันให้ซูเหลยไปสืบหาเบาะแสของเขาแล้ว"

ได้ยินหลีชิงเยียนพูดแบบนี้ ซูเสี่ยวหยุนจึงรู้สึกวางใจมาบ้าง ซูเหลยสามารถสรรหาหลากหลายวิธี การตามหาคนในเมืองหู้ไห่ น่าจะไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา

.......

ในห้องวีไอพีของโรงแรมห้าดาว เฉินเป่ยสวมใส่เสื้อเชิ้ต แล้วมองโม่ถีซือเพียงพริบตาเดียว แล้วถอนหายใจ

ในมือถือจึงมีหลีชิงเยียนและซูเสี่ยวหยุน แล้วก็ชิงเหนียนรูปหล่อคนนั้นโทรมาหาเขาหลายสิบสาย

หลีชิงเยียนส่งข้อมูลให้เขาไม่น้อยจนแทบจะทำให้กล่องข้อความระเบิด รอให้เฉินเป่ยกลับมาอีกครั้ง สีหน้าจึงดูเกร็ง พอสังเกตเห็นว่าหลีชิงเยียนลากเข้าไปอยู่ในรายชื่อบัญชีดำ!

เวลานี้เฉินเป่ยเพิ่งจะสังเกตเห็น เรื่องทุกอย่างมันตรงข้ามกับสิ่งที่โม่ถีซือพูด เมืองหู้ไห่ไม่มีองค์กรนักฆ่าอะไรทั้งนั้น ตัวเองก็ไม่ได้ถูกยาพิษฆ่า

เมื่อคืนโม่ถีซือวางยาให้เขาจริงๆ ทว่าไม่ใช่ "ยาโป๊สุ้ย" อะไรนั่น ก็เพียงยานอนหลับขั้นรุนแรง และทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรงเพียงชั่วคราวเท่านั้น ประเด็นคือโม่ถีซือกำลังเล่นละคร กลับสามารถหลอกเฉินเป่ยให้เชื่ออย่างตายใจ ทำให้เขาเชื่อว่าตัวเองถูกวางยาพิษนั่น

ตอนนั้นเฉินเป่ยจึงเพิ่งจะเข้าใจ โม่ถีซือไม่ได้คิดจะฆ่าเขาจริงๆ แค่อยากจะทำให้เขาตกใจเล่นๆ เท่านั้น เพื่อที่จะแก้แค้นเขา

เฉินเป่ยมองเรือนร่างของผอมบางด้วยสายตาสับสน เรือนร่างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งอันเซ็กซี่ ทำให้ความเงียบสงบภายในใจยากที่เกิดความวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง

เฉินเป่ยทำสีหน้าที่ซับซ้อน แล้วถอนหายใจเบาๆ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองทำเกินไป โม่ถีซือแค่อยากทำให้เขาตกใจเล่นๆ เท่านั้น ทว่าตอนนี้กลับถูกตัวเองชำเราทางเพศจนลงจากเตียงไม่ได้ สองขาของเธออ่อนแรง

เฉินเป่ยลุกขึ้น ห่มผ้าให้โม่ถีซือเบาๆ แล้วหันหลังเดินออกจากโรงแรม

ไม่นาน เฉินเป่ยก็เข้าร้านบาร์ที่ใกล้โรงแรม แล้วไปตามหาชิงเหนียนรูปหล่อที่กำลังหาความสุขให้ตัวเองอยู่ที่นั่งตรงมุม

"ลูกพี่ ปรากฏตัวสักทีนะ! " ชิงเหนียนรูปหล่อมองเฉินเป่ย สีหน้าดูตะลึง แล้วเรียกขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจ

เฉินเป่ยเลิกคิ้วขึ้น "ทำไม ฉันปรากฏตัวแล้วมันคาดคิดไม่ถึงขนาดนั้นเลยหรอ? "

ชิงเหนียนหัวเราะแห้งๆ "ผมนึกถึงลูกดื่มด่ำอยู่ในอ้อมกอดอันอ่อนโยนจนไม่สามารถถอนตัวออกมาได้"

เฉินเป่ยพึมพำด้วยเสียงเย็นชาแล้วหรี่ตาสังเกตมองชิงเหนียน

ทำให้ชิงเหนียนรู้สึกขนลุกอย่างน่าแปลก จากนั้นก็ถอยไปด้านหลังหนึ่งก้าว แล้วเอ่ยด้วยความระมัดระวัง "ลูกพี่อยากทำอะไร? "

"ไม่มีอะไร ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ยืดเส้นยืดสาย และไม่รู้ว่าความสามารถของแกถดถอยหรือเปล่า เลยอยากจะลองเชิงดู" เฉินเป่ยจึงพูดด้วยเสียงเรียบเฉยและแผ่วเบา กลับทำให้ใจของชิงเหนียนได้รับความสะทกสะท้าน จึงรีบถอยไปด้านหลัง แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน "จริงๆ แล้วผมไม่รู้ว่าอะไรทั้งนั้น และไม่เห็นอะไรทั้งนั้น"