บทที่ 129 ฐานะที่ลึกลับ

บทที่ 129 ฐานะที่ลึกลับ

ในโรงแรมขนาดเล็กแห่งหนึ่ง โรงแรมนี้มีขนาดเล็กมาก พอมองไปในชั่วพริบตาแรกก็เห็นเพียงผืนป่า แทบจะเป็นสถานที่ที่หายาก และดูลึกลับมาก

และในห้องของโรงแรมเล็กๆ นี้มีคนพักอาศัยอยู่หนึ่งคน ฐานะของคนคนนั้นเคยมีผลกระทบอันใหญ่ยิ่งกับเมืองหู้ไห่!

ทว่าตอนนี้เขากลับหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องขนาดเล็ก และกำลังจะหลบซ่อนเพื่อมีชีวิตรอด แล้วเขาจะมีความหยิ่งผยองและความทระนงเหมือนที่ผ่านมาได้อย่างไร

หลีเช่าเทียนนอนอยู่บนเตียง นัยน์ตาดูเลือดเย็น พอนึกถึงเฉินเป่ยเขาก็กัดฟันกรอด ทุกๆ สิ่งนี้ ล้วนเป็นเพราะเฉินเป่ย！

ถ้าไม่มีเฉินเป่ย เขาก็ยังไม่ต้อยต่ำและอาศัยอยู่ในที่สกปรกแบบนี้ ตามฐานะที่เขามี ต่อให้เป็นห้องเพรสซิเดนท์สูทในโรงแรมห้าดาว ก็ยังถือว่าพอได้มาตรฐานที่เขาวางไว้ และเป็นที่พักที่เขาเรียกว่า "ถือว่ายังพอนอนได้"

ตอนนี้กลับไม่เหมือนเดิม เขาต้องทนอยู่ในสภาพอากาศที่สกปรกและอับชื้นของที่นี่ไปหนึ่งวันหนึ่งคืน ภายใต้ความรู้สึกที่ทนไม่ไหวของเขา ทำให้เขาทำได้เพียงไปร้องขอให้องค์กรลับที่อยู่แดนไกลอย่างเยี่ยนจิงมาช่วยเหลือ พี่ชายที่มีอายุน้อยแต่แข็งเกร่งยอดเยี่ยมมาก

หลีเช่าเทียน เป็นเสือโคร่งในวงการห้างสรรพสินค้า ไม่มีใครเทียมทานเขาได้ และยังมีชื่อเสียงในโลกแห่งธุรกิจของเยี่ยนจิงอีกด้วย

หลีเช่าหง พี่ชายของหลีเช่าเทียนจะลึกลับกว่าหลีเช่าเทียน เพื่อที่จะทำงานอยู่ในองค์กรลับของหัวเซี่ย ในองค์กรที่ลึกลับนั้น หลีเช่าหงต้องพยายามทำตัวให้โดดเด่น และได้รับการโปรดปรานจากรุ่นอาวุโส

ความมีชื่อเสียงของเขาได้อยู่เหนือผู้อาวุโสบางคนที่มีชื่อเสียงอันยาวนาน

หลีเช่าหงอยู่ในวงการของชนชั้นข้าราชการก็เหมือนปลาที่ได้น้ำ และสามารถก้าวเดินบนก้อนเมฆ อนาคตของเขาไร้ขีดจำกัดจริงๆ

และสายตาที่โหดเหี้ยมของผู้อาวุโสมากมายก็สามารถคาดเดาออก ต้องมีสักวันที่หลีเช่าหงจะได้กลายเป็นผู้ที่มีอำนาจสูงสุด

และพอเทียบกับหลีเช่าเทียนที่ชอบทำตัวแปลกๆ หลีเช่าหงนั้นดูหนักแน่นกว่าหลีเช่าเทียนไปกว่าเยอะ ทว่าอำนาจและความสามารถกลับสามารถแสดงออกมาอย่างน่ากลัว

หลีเช่าเทียนคอยเดินตามรอยของหลีเช่าหงไม่หยุด ทว่ากลับยังคงอยู่ห่างจากหลีเช่าหงไปสักระยะแล้วยังยากจะที่จะชดเชยกลับมา ดังนั้นหลีเช่าเทียนที่อยู่ตระกูลหลี แน่นอนว่าต้องไม่สูงกว่าหลีเช่าหงอยู่แล้ว

หลีเช่าเทียนและหลีเช่าหงกำลังมีความสัมพันธ์ที่ชอบแก่งแย่งกันภายในตระกูล หากใครสามารถกลายเป็นหัวหน้าของตระกูล ก็จะได้กลายเป็นหัวหน้าตระกูลในอนาคตของตระกูลหลี!

ดังนั้น ถ้าหลีเช่าเทียนอดไม่ไหวจริงๆ เขาไม่มีทางของความช่วยหลีเช่าหงแน่นอน!

"เฉินเป่ย เรื่องราวเปลี่ยนแปลง ความเจริญรุ่งเรืองตกต่ำไม่แน่นอน รอให้พี่ชายฉันออกหน้าก่อน แกจะรู้เอง ตระกูลหลีที่ถูกนายห่มเหง เป็นตระกูลที่แกไม่มีปัญญาไปดูถูกด้วย และเป็นสัตว์ดุร้ายที่แกต้องยกย่อง! "

หลีเช่าเทียนหันหน้าไป แล้วมองไปตรงหน้าต่างของโรงแรม จากนั้นก็บ่นพึมพำด้วยเสียงต่ำ

คุณชายหลีทำสีหน้าที่เปล่งประกายซึ่งความหม่นหมอง และเคล้าด้วยความเลือดเย็น เขารู้สึกอัดอั้นใจ เขามาจากเยี่ยนจิงที่อยู่แดนไกล เพื่อที่จะได้อำนาจในการก่อตั้งท่าเรือและสนามบินของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปมาอยู่ในมือของตัวเอง

ทีแรกเขานึกว่านี่คงจะเป็นเรื่องง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ หลีชิงเยียนรู้ฐานะของเขา แน่นอนว่าต้องเอาสิ่งสิ่งนั้นมาถวายให้เขาด้วยสองมือของเธอ

สำหรับสามีสวะที่ถูกลือกันของหลีชิงเยียน เขาก็ยิ่งไม่ต้องกังวลอะไร

ทว่านึกไม่ถึง เรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้ มันเหนือสิ่งที่เขาคาดเดา

เขาไม่เพียงแต่ไม่ได้มันมา แล้วเสียเยอะไปเยอะมาก แม้แต่รากฐานที่มีอยู่ในเมืองหู้ไห่เขายังเสียไป แล้วยังถูกเฉินเป่ยและหลีชิงเยียนตบหน้าอย่างบ้าคลั่ง เขาถูกข่มเหงมากเกินไปแล้ว!

เฉินเป่ยทิ้งความทรงจำที่ถูกทำลายล้างผลาญที่ลึกซึ้งให้กับหลีเช่าเทียน แล้วยังทำลายความโอหังและความมั่นใจที่เขาเคยมี

ตอนนี้ ต่อให้เขาต้องเช็ดตูดให้พี่ชายของเขา สำหรับเขาแล้วถือว่าเป็นเรื่องร้ายแรงอย่างหนึ่ง

"คุณชายหลี อาหารเช้าซื้อมาแล้วครับ" มีคนมาเคาะประตูตรงโรงแรม หลีเช่าเทียนทำสีหน้าที่ป้องกันตัว ทว่าได้ยินเสียงของลูกน้องคนนั้นของเขา เขาก็ได้วางความระมัดระวังตัวลง

“เข้ามาเถอะ” หลีเช่าเทียนลุกขึ้นไปเปิดประตู ภายในใจรู้สึกอัดอั้นใจมาก สำหรับความเกลียดชังที่มีต่อเฉินเป่ยนั้นมากมายเกินไป ถ้าไม่ใช่เฉินเป่ย เขาก็คงไม่ต้องอยู่ในที่ที่สกปรกขนาดนี้

แต่ก่อน เขายังเคยหัวเราะเยาะสถานที่แบบนี้ก็คงมีแต่มดที่ต่ำต้อยที่สุดในโลกถึงจะเข้าพัก ทว่ากลับนึกไม่ถึงว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่หลวงขนาดนี้ วันนี้คนที่ต้องเข้ามาอยู่ในนี้คือเขา

พอเปิดประตูห้องออก ก็มีเรือนร่างของคนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู หลีเช่าเทียนทำนัยน์ตาที่เปล่งประกาย ม่านตาสองข้างหดเล็กแล้ว จากนั้นก็รู้สึกเสียวแผ่นหลังขึ้นมา!

ลูกน้องคนนั้นของเขาขึงตาโต แล้วตรงหน้าผากมีรูโหว่ที่หลั่งเลือดออกมา จากนั้นเขายังคงยืนตัวตรงอยู่ที่เดิม แล้วก็ส่งกลิ่นคาวของเลือดออกมา

"ปัง! "

ลูกน้องคนนั้นทำสีหน้าที่ยากที่จะเชื่อ เหมือนเขาเองก็นึกไม่ถึง ตัวเองจะอยู่ห่างจากความตายใกล้ขนาดนั้น!

"ปัง! "

เฉินเป่ยถีบลูกน้องคนนั้น จากนั้นก็มองหลีเช่าเทียนด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย นัยน์ตาเคล้าด้วยความเลือดเย็น

"แกอย่าเข้ามานะ! " หลีเช่าเทียนเห็นเฉินเป่ยเหมือนกำลังเผชิญกับศัตรูรายใหญ่ ดวงตาสองข้างดูตกใจ แล้วปิดประตูลงทันที

"ปัง! "

วินาทีต่อไปก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังลั่นขึ้น ประตูห้องถูกบางอย่างกระแทกกระจุยกระจาย เฉินเป่ยค่อยๆ ดึงขากลับมา แล้วมองหลีเช่าเทียน จากนั้นก็กระตุกมุมปากอันเจ้าเล่ห์ขึ้น

ความเย็นชาของสายตาคู่นั้นเหมือนกำลังบอกว่า วิ่ง? แกจะวิ่งหนีได้พ้นหรอ?

หลีเช่าเทียนถอยไปทันหลังทันที เฉินเป่ยจึงเดินไปหาเขาทีละก้าว แล้วพูดขึ้น “โธ่ คุณชายหลี คุณอยากหนีหรอ?”

"เฉินเป่ย! ถ้าแกกล้าแตะต้องฉัน พี่ฉันไม่มีทางปล่อยแกไปแน่นอน! " หลีเช่าเทียนขู่ขึ้น

"พี่ชายแก? " เฉินเป่ยแสยะยิ้มขึ้น "ต่อให้เป็นราชาจากสวรรค์เบื้องบน กูก็จะฆ่าอย่างไม่ลังเล! "

"แก! " หลีเช่าเทียนทั้งตกใจและโมโห เขาเคยเห็นทักษะของเฉินเป่ย เขาเหนือกว่ายอดฝีมือส่วนมากที่คอยติดตามตัวเองไปหลายๆ เท่า!

ทว่าคำคำนี้ของเฉินเป่ยมันเนรคุณเกินไปแล้ว! และเย่อหยิ่งมากเกินไป!