ตอนที่ 134
บทที่ 134 ขอโทษตอนนี้สายไปแล้ว
October 28, 2026
บทที่ 134 ขอโทษตอนนี้สายไปแล้ว
การที่ต้องเผชิญการถามไถ่ของผู้บัญชาการ เฉินเป่ยทำสีหน้าที่เรียบเฉย ดูเหมือนจะไม่ถูกผู้บัญชาการทำให้ตกใจเลยสักนิด
"ฉันแกล้งทำห่าอะไรล่ะ" เฉินเป่ยพูดคำคำแรกก็ทำให้บรรยากาศนั้นเงียบกริบและไม่มีแม้แต่เสียงนกเสียงกา ทำให้สีหน้าของพนักงานมากมายในบริษัทตระกูลเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดูสนใจขึ้นมา
เรือนร่างผอมบางของหลีชิงเยียนสั่นเทาขึ้นมาทันที นัยน์ตาคู่ควรเต็มไปด้วยความตกตะลึง เฉินเป่ยช่างกล้าเกินไปแล้ว เขาทำตัวเย่อหยิ่งเกินไปแล้ว!
ผู้บัญชาการทำสีหน้าที่ดูเกร็ง......เขานึกไม่ถึงว่าเขาจะมีวันนี้ กลับถูกไอ้สวะคนหนึ่งของตระกูลหลีก่นด่า!
เขาอยู่ในฐานะที่สูงส่งมาหลายปี ที่ผ่านมามีแค่คนเชิดชูเขา คนที่ด่าเขาแบบนี้ น้อยมากที่เขาจะได้ยิน
ผู้กัญชาการใช้สายตาที่เย็นชามองเฉินเป่ย นัยน์ตาเคล้าด้วยความเลือดเย็น และเผยสีหน้าที่เคล้าด้วยความเลือดเย็นออกมาทันที!
ความเลือดเย็นเต็มไปด้วยความอาฆาต! เขากำลังคิดจะฆ่าเฉินเป่ย!
เวลานี้ความเลือดเย็นจึงแผ่ซ่านออกมาทุกอณู อุณหภูมิของอากาศต่ำลงไปหลายองศา ทำให้เคล้าด้วยบรรยากาศแห่งความอาฆาต!
"แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?! " ผู้บัญชาการค่อยๆ ถามขึ้น สีหน้าดูลุ่มลึก ลำตัวสั่นเบาเล็กน้อย นั่นเป็นท่าทางที่แสดงให้เห็นว่ากำลังอดกลั้นความรู้สึกโมโหอยู่
"ฉันจะไปสนใจว่าคุณเป็นใครทำไม แต่แกรังแกภรรยาฉันไม่ได้" เฉินเป่ยเอ่ยพูด ทำให้ใบหน้าของหลีชิงเยียนดูเกร็ง
ภายในใจของหลีชิงเยียนกำลังก่นด่าอย่างบ้าคลั่ง......ไอ้หมอนี่สมควรตายจริงๆ ตอนนี้ยังจะมาทำเป็นเก่ง ไม่อยากจะมีชีวิตต่อไปแล้วหรือไง!
ผู้บัญชาการมองเฉินเป่ย พอเห็นเขาตอบกลับแบบนี้ ภายในใจจึงรู้สึกไว้วางใจขึ้นมาบ้าง
เฉินเป่ยในตอนนี้ ท่าทีที่เขาแสดงออกมา มันแตกต่างจากคนคนนั้นอย่างสิ้นเชิง.....คนคนนั้นมีความสง่าผ่าเผย เป็นที่จับตามองของหัวเซี่ย และคนคนนี้......กลับเหมือนนักเลงที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง.....
เขาแค่เป็นสวะคนหนึ่งของตระกูลหลีเท่านั้น คนคนหนึ่งที่เป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านผู้หญิง จะมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นคนนั้นๆ ได้ยังไง?
ผู้บัญชาการเผยสีหน้าที่ไม่ยอมใคร จากนั้นก็ใช้สายตาที่ดูถูกกวาดมองหลีชิงเยียนและเฉินเป่ย แล้วแสยะยิ้มอย่างเย็นชา "คนในเมืองหู้ไห่ ไม่ได้ลิ้มลองกับความโมโหของฉันมานานแล้ว......"
"คุณอยากจะเอายังไง? " หลีชิงเยียนถามด้วยเสียงแข็ง
"พวกแกสองคนต่างก็ก้มกราบฉัน เรื่องนี้จะได้ยุติลง" ผู้บัญชาการพูดด้วยเสียงผ่อนคลาย
"ให้ต่างคนต่างก้มกราบ? งั้นก่อนหน้านี้ที่แกรังแกภรรยาของฉัน แล้วจะได้จัดการยังไง? ไม่งั้นแกก็ก้มกราบภรรยาฉันสิ" เฉินเป่ยพูดด้วยเสียงเย็นชาอย่างสุดขีด
"แกรู้ว่าแกกำลังคุยกับใครอยู่ไหม? " ผู้บัญชาการทำเสียงเย็นชาในลำคอ แล้วค่อยๆ ถามขึ้น
"ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร ขอโทษด้วยนะ" เฉินเป่ยเอ่ยด้วยเสียงเรียบ ครั้งนี้ น้ำเสียงเย็นชากว่าเดิม
ทุกคนจึงทำท่าทางที่คาดคิดไม่ถึง ทุกคนต่างก็มองเฉินเป่ยกำลังบังคับให้ผู้บัญชาการขอโทษ ใครก็นึกไม่ถึง เฉินเป่ยกลับมีความกล้าขนาดนี้!
"ฉันว่าแกคงใช้ชีวิตจนเบื่อแล้วใช่ไหม เป็นแค่ลูกเขยแต่งเข้าตระกูลหลีคนหนึ่ง กลับกล้าออกคำสั่งฉันแบบนี้" ผู้บัญชาการทำสีหน้าที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง ต่อให้เฉินเป่ยเหมือนคนคนนั้น ทว่าคนคนนี้ก็แตกต่างจากคนคนนั้นมากเกินไป เขาเป็นแค่มดสวะที่ใช้ชีวิตทิ้งๆ ขว้างๆ ไปวันๆ ......มีคนมากมายสามารถเหยียบย่ำเขาได้
ตอนนี้ กลับกล้ามาโต้เถียงกับเขา?!
"หาที่ตาย! " ผู้บัญชาการจึงใช้ฝ่ามือที่เหมือนฟ้าแลบตบเฉินเป่ย!
"เพี๊ยะ! "
ผู้บัญชาการฟาดลงมาเร็วอย่างฟ้าแลบ เฉินเป่ยไม่ได้หลบเลี่ยง แค่ปล่อยให้ฝ่ามือตบมาตรงหน้า!
เสียงเสียงนั้นฟังชัดเหมือนฟ้าผ่าตอนกลางฤดูใบไม้ผลิ ทำให้เกิดเสียงสะท้อน!
ทีแรกในสถานการณ์ที่ไร้เสียงใดๆ พนักงานพวกนั้นที่กำลังรอดูเรื่องสนุกๆ ใบหน้าจึงเผยยิ้มออกมา
พอเห็นเฉินเป่ยถูกทำร้าย ทำให้พนักงานชายพวกนั้นที่เคยชื่นชมหลีชิงเยียนต่างก็รู้สึกดีใจมาก
ต่อให้คุณจะเก่งแค่ไหน พอผู้บัญชาการเป็นคนลงไม้ลงมือ คุณยังกล้าเอาคืนหรือไง?
นั่นเป็นคนใหญ่คนโตของเมืองหู้ไห่เชียวนะ แล้วคนคนหนึ่งที่เป็นเพียงลูกเขยแต่งเข้าตระกูลที่มีฐานต่ำต้อยในสังคมกลับขัดขืน ก็คงจะทำให้หลีหยางซวยไปด้วยแน่นอน!