บทที่ 166 ยินดีกับประธานเฉิน

บทที่ 166 ยินดีกับประธานเฉิน

อาคารตระกูลหลี

ภายในห้องทำงานของประธาน เฉินเป่ยนั่งทำหน้าบึ้งอยู่ตรงประตู ทนกับสายตาที่มองมาอย่างพิจารณาด้วยความสงสัย จนแทบอยากจะกระโดดออกหน้าต่าง

แต่เขามองดูแล้ว รู้สึกว่ากระโดดลงไปแบบนี้...ร่างกายคงแทบจะแทบเป็นผุยผงแต่ไม่ตายแน่ๆ

หลีชิงเยียนลงโทษเขา ให้เขาเอาเก้าอี้ไปนั่งที่หน้าประตูนานกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว นั่งอยู่ตรงประตูหน้าห้องทำงานของประธานทุกวัน เหมือนเป็นเครื่องรางมงคลให้คนอื่นมาชม

นี่เป็นการแก้แค้นของหลีชิงเยียน เฉินเป่ยไม่สามารถทำอะไรได้จริงๆ เขาทำได้เพียงกัดฟันอดทนเอาไว้

ปกติถูกพนักงานของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปนินทายังไม่เท่าไหร่ แต่พนักงานพวกนั้นของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปกลับค่อยๆเข้ามาใกล้เฉินเป่ย ถึงขั้นพูดคุยหยอกล้อกับเธอต่อหน้าเขา พอเวลาผ่านไปนานเข้า เขาแทบจะนิ่งดูดายไม่ได้

ทันใดนั้นเอง ภายในใจของเฉินเป่ยคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้พอดี เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วกดโทรออก

อย่างรวดเร็ว ประตูห้องทำงานของเลขาที่อยู่ไม่ไกลจากห้องทำงานของประธานถูกเปิดออก หลินเฉว่เดินออกมา เธอเดินไปตรงหน้าเฉินเป่ย แล้วถามขึ้นเสียงแข็ง "เฉินเป่ย เป็นอะไรไป?"

"ช่วยเติมน้ำให้ผมแก้วหนึ่งได้ไหม เครื่องกดน้ำในห้องทำงานของประธานหลีไม่มีน้ำแล้ว" เฉินเป่ยยิ้มแล้วพูดขึ้น

หลินเฉว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอพยักหน้า แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน จากนั้นยกน้ำออกมาหนึ่งแก้วด้วยความรวดเร็ว ยื่นให้กับเฉินเป่ย

"ขอบคุณครับ" เฉินเป่ยยิ้ม แล้วรับแก้วน้ำมา มือหนาหยาบกร้านของเขาสัมผัสกับมือเนียนสวยของหลินเฉว่ หลินเฉว่ตกใจเหมือนกระต่ายน้อย เธอดึงมือกลับด้วยความรวดเร็ว

"ไม่มีเรื่องอะไรแล้วฉันขอตัวกลับไปทำงานก่อน" ใบหน้าสวยๆของหลินเฉว่แดงระเรื่อ เธอรีบกลับเข้าไปในห้องทำงานของตนเองทันที

"ครับ" เฉินเป่ยพยักหน้าแล้วคลายยิ้ม ทำให้พนักงานที่อยู่ไม่ไกลสองคนที่กำลังนินทาเขาอยู่ถึงกับอึ้ง

"ให้ตายสิ......เมื่อกี้ฉันเห็นอะไร เลขาหลินถึงขั้นยกน้ำมาให้ไอ้คนเฝ้าประตู!"

"แม่เอ้ย เลขาหลินเป็นผู้หญิงที่สวยเป็นอันดับสองรองมาจากประธานหลี ทำไมต้องมาพูดคุยกับไอ้บ้านี่ด้วย!"

"ไอ้สารเลว มันทำให้นางฟ้าของฉันต้องแปดเปื้อน! ฉันไม่มีวันปล่อยมันไปแน่!"

หลังจากที่พนักงานทั้งสองคนเห็นใบหน้าแดงระเรื่อของหลินเฉว่ พวกเขาก็ยิ่งโมโห เรียกพนักงานคนอื่นๆมารวมตัวกัน

"ไอ้ผู้ชายคนนี้มีสิทธิ์อะไร ลูกเขยของตระกูลหลี แต่กลับทำตัวเหมือนเป็นสุนัขรับใช้ของประธานหลี ทั้งยังได้รับความชอบจากเลขาหลิน! ฉันมาทำงานที่บริษัทตั้งหลายปี ยังมีความสัมพันธ์ธรรมดาๆกับเลขาหลินเท่านั้น แต่มันไม่ได้เป็นแม้แต่คนของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปของพวกเรา！”

"เลขาหลินถึงกับหน้าแดง! เขามันก็แค่สุนัขรับใช้ที่ตระกูลหลีเลี้ยงเอาไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะเส้นใหญ่มีประธานหลีคอยคุ้มหัว เขาจะมีฐานะหรือตำแหน่งอะไรในบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป?"

คำพูดนินทาต่างๆค่อยๆดังขึ้น พนักงานชายคนหนึ่งมองไปทางเฉินเป่ยด้วยสายตาอิจฉา บรรยากาศเคล้าไปด้วยกลิ่นหึงหวง

"ใช่ คนอย่างมัน แม้แต่ประตูของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปก็ยังไม่คู่ควรที่จะเข้าไป!"

คำพูดของหนึ่งในพนักงานได้รับความเห็นด้วยจากพนักงานคนอื่นๆ ถ้าหากก่อนหน้านี้เฉินเป่ยได้รับความไม่พอใจจากคนกลุ่มเล็กๆกลุ่มหนึ่ง ตอนนี้เขาได้รับความไม่พอใจจากคนกลุ่มใหญ่แล้ว

จากคำพูดของพนักงานชายพวกนั้น เฉินเป่ยเป็นคนกินอาหารในถ้วยมองอาหารในกระทะ เขาไม่ใช่แม้แต่คนของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป เขามีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับผู้หญิงในบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป?

หลีชิงเยียนที่เป็นถึงคนกำหนดกฎของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป หลีชิงเยียนทำตามกฎอย่างเคร่งครัด เขามีสิทธิ์อะไรในการทำผิดกฎ?

ในเวลานี้เอง พนักงานคนหนึ่งเดินไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาพูดกับเฉินเป่ย "นายไม่ใช่คนของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป นายไม่รู้สึกว่าการอยู่ที่นี้แบบนี้มันเกินไปหน่อยหรอ?"

คนจำนวนไม่น้อยมองไปที่พนักงานคนนั้น หนึ่งในพวกเขาจำพนักงานคนนั้นได้ "หยางเหวินห้าว หัวหน้าระดับสูงของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป ตอนที่เลขาหลินเข้ามาเป็นพนักงานฝึกงานของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป เขาได้ตามจีบเลขาหลินมาโดยตลอด จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ยอมตัดใจ"

"ปกติหัวหน้าหยางเป็นคนผูกใจเจ็บอยู่แล้ว เขาออกหน้าหาเรื่องคนนามสกุลเฉินคนนั้น เขาต้องซวยแน่ๆ！”พนักงานหัวเราะในลำคอ แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความดูถูกเย้ยหยัน รอที่จะดูหน้าเฉินเป่ยตอนที่ถูกฉีกหน้า

แววตาของหยางเหวินห้าวเย็นชา เขาจ้องมองไปที่เฉินเป่ย นัยน์ตาฉายความอิจฉาออกมา

นับตั้งแต่เลขาหลินเข้ามาทำงานที่บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป เขาชอบเธอตั้งแต่ตอนนั้น แต่เลขาหลินกับประธานคนสวยสนิทสนมกันมาก และเธอก็ไม่ได้ชอบเขา เขาทำให้เธอหลายอย่างแต่สุดท้ายก็ไร้ประโยชน์

ไม่รู้ว่าเขาสารภาพรักเลขาหลินมาแล้วกี่ครั้ง แต่สุดท้ายเลขาหลินก็หาข้ออ้างมาปฏิเสธเขา ทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์มาก

หยางเหวินห้าวเคยควงผู้หญิงมามากมาย โดยเฉพาะผู้หญิงที่มีฐานะอย่างเลขาหลิน เป็นผู้หญิงที่ทั้งสาวทั้งสาว เขาควงมานับไม่ถ้วนแล้วต่อหน้าหัวหน้าระดับสูงของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป น้อยครั้งนักที่ผู้หญิงพวกนั้นจะปฏิเสธเขา พวกเธอต่างก็ยินดีที่จะมานอนกับเขา

จนสุดท้ายเขาทำให้ผู้หญิงท้องไปหลายคน......ทว่าหยางเหวินห้าวกับชอบเลขาหลิน เพราะสิ่งที่เลขาหลินมีผู้หญิงพวกนั้นไม่มี เธอทำให้หยางเหวินห้าวตาสว่าง รู้สึกเหมือนมีแมวมาข่วนหัวใจ อยากจะครอบครองเธอทันที

ตั้งแต่เริ่มจนจบก็ไม่เป็นไปตามความต้องการ ไม่ว่าหยางเหวินห้าวจะบีบต้อนหลินเฉว่ยังไง เธอก็ไม่มีทีท่าเปลี่ยนไป

ท้ายที่สุดสิ่งที่เขาได้เห็นในวันนี้คืออะไร?

หลินเฉว่ยกน้ำมาให้ผู้ชายอีกคน อีกทั้งยังหน้าแดงเพราะผู้ชายคนนั้นอีก

สิ่งที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาเป็นลูกเขยของตระกูลหลี และสิ่งที่ทำให้หยางเหวินห้าวรู้สึกเจ็บใจก็คือ ตนเองไม่เคยเห็นลูกเขยคนนี้อยู่ในสายตา แต่สุดท้าย เขากลับค่อยๆมาตีสนิทแล้วจีบหลินเฉว่โดยที่ตนไม่ทันได้รู้ตัว อีกทั้งยังคุยกันได้ถูกคอด้วย

ผู้ชายที่เกาะผู้หญิงคนนี้ทั้งหน้าตาไม่ดีและไม่มีเงิน เป็นผู้ชายที่ประธานหลีเลี้ยงเอาไว้เท่านั้น มีสิทธิ์อะไรมาได้หัวใจของหลินเฉว่?

ภายในใจของหยางเหวินห้าวรู้สึกเซ็งมาก เขากัดฟันกรอดด้วยความแค้น ตนเองไม่สามารถเทียบกับผู้ชายต่ำๆแบบนั้นได้เลยหรอ?

ในเวลานี้เอง เฉินเป่ยเผชิญหน้ากับคำถามของหยางเหวินห้าว เขานิ่งค้างไปครู่หนึ่งก่อน จากนั้นพูดขึ้น "ประธานหลีทำงานอยู่ที่นี่ ผมมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ มีปัญหาหรอ?"

"กฎระเบียบของบริษัทได้เขียนเอาไว้อย่างชัดเจน แขกที่ไม่ใช่คนของบริษัท ถ้าไม่ได้สวมบัตรผู้ขออนุญาตเข้าบริษัทเอาไว้ ไม่อนุญาตให้เข้ามาในบริษัท แม้แต่ประธานหลีก็ยังต้องทำตามกฎนี้อย่างเคร่งครัด" หยางเหวินห้าวพูดเสียงเรียบ "แน่นอน ต่อให้คุณจะมีบัตรผู้ขออนุญาตเข้าบริษัทจริง คุณสามารถอยู่ได้แค่สองชั่วโมง เมื่อถึงเวลา คุณต้องไสหัวออกไป"

หยางเหวินห้าวพูดด้วยความเย้ยหยัน "ประธานหลีเป็นคนที่เคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบมาก คุณคิดว่าเธอจะยอมทำผิดกฎข้อนี้ของบริษัทหรอ?"

สีหน้าของเฉินเป่ยเศร้าหมอง เขาหันไปมองด้านในห้องทำงาน สีหน้าหมองไปหมด......ให้ตายสิ ทำไมตนเองไม่เคยได้ยินกฎข้อนี้มาก่อน หลีชิงเยียนคงกินอิ่มมากเกินไปมั้ง ถึงได้ตั้งกฎบ้าๆแบบนี้ขึ้นมา！

"รีบไสหัวออกไป เดี๋ยวตอนประธานหลีออกมาจะได้ไม่ต้องไล่คุณออกไป" หยางเหวินห้าวหัวเราะในลำคอด้วยความเย้ยหยัน

เฉินเป่ยเบะปาก ลุกขึ้นช้าๆ แล้วเดินออกไป

ทุกคนต่างตกตะลึงกันหมด พนักงานจำนวนมากกำลังมองดูสิ่งที่เกิดขึ้น ตอนที่เห็นภาพนี้ พวกเขาเริ่มจากมองตาค้าง ตามด้วยนับถือหัวใจของหยางเหวินห้าว!

"ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม ไอ้บ้านี่ยอมออกไปจริงๆ!"

"หัวหน้าหยางเก่งจริงๆ พูดแค่ไม่กี่คำ ก็ไล่มันออกไปได้แล้ว!"

"หึ เมื่อกี้มันยังได้ใจอยู่เลยไม่ใช่หรอ ทำไมตอนนี้เหมือหมาไร้บ้านได้ กระดิกหางไปมาแล้วรีบเดินออกไป"