บทที่ 168 บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปกำลังจะจบลงแล้ว

บทที่ 168 บริษัทตระกูลหลีกรุ๊ปกำลังจะจบลงแล้ว

หลังจากหยางเหวินห้าวเดินออกไปด้วยความเศร้า หลีชิงเยียนปรายตามองเฉินเป่ย จากนั้นเรือนร่างอรชรของเธอก็หมุนตัวหันหลัง เดินเข้าไปยังห้องทำงานของประธาน

เฉินเป่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจว่าสายตาที่หลีชิงเยียนมองมาครั้งสุดท้ายหมายถึงอะไร

ทางด้านหลินเฉว่มองไปทางเฉินเป่ย ริมฝีปากสวยของเธอกระตุกขึ้นเล็กน้อย เธอพูดไปด้วยอมยิ้มไปด้วย "ยินดีด้วยนะ"

เวลานี้เฉินเป่ยถึงจะเข้าใจทุกอย่างขึ้นมา เขากระตุกยิ้มมุมปาก แล้วเดินตามเข้าไป

ภายในห้องทำงานของประธาน เฉินเป่ยนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ ทางด้านหลีชิงเยียนกำลังสั่งงานหลินเฉว่เกี่ยวกับเรื่องที่เฉินเป่ยกลายเป็นรองประธาน

"เก็บกวาดห้องทำงานห้องนั้นออกมาให้เขาใช้ เขาต้องการอะไร เธอก็ไปจัดการให้เขา" หลีชิงเยียนชำเลืองมองเฉินเป่ย เขามองดูเสื้อเชิ้ตลายดอกบนตัวของเฉินเป่ยอย่างพิจารณา ทำหน้าเคร่งเครียด กัดฟันขาว กลั้นความโมโหเอาไว้ แล้วพูดขึ้น "ให้แผนกเครื่องแต่งกายเอาชุดสูทมาให้เขาหนึ่งชุด"

"ค่ะ" หลินเฉว่พยักหน้า

"ชิงเยียน เหนื่อยแล้วใช่ไหมครับ มาๆๆ ดื่มน้ำหน่อย" เฉินเป่ยเทน้ำร้อนให้หลีชิงเยียนด้วยความขยัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เต็มไปด้วยความประจบประแจง

หลีชิงเยียนเงยหน้าขึ้น มองไปทางเฉินเป่ย หัวเราะในลำคอแล้วพูดขึ้น "ให้คุณเป็นรองประธานบริษัท ไม่ได้ให้คุณมาสร้างความวุ่นวายในบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป ทางที่ดีที่สุดคุณช่วยทำตัวดีๆหน่อย"

"แน่นอนครับ คำพูดของประธานหลีผมเชื่อฟังเหมือนบัญชาการของฮ่องเต้ จะกล้าไม่ทำตามได้ยังไง" เฉินเป่ยคลายยิ้ม เขารู้สึกดีใจมาก หลีชิงเยียนยอมให้เขาเป็นถึงรองประธานของบริษัท เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้เย็นชากับเขามากขนาดนั้นแล้ว！

เฉินเป่ยอดไม่ได้ที่จะแอบคิดลึก รอให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอสนิทสนมกันมากกว่านี้ ไม่แน่ว่าเธออาจจะยอม......ยกตัวเองให้เขาแล้วก็ได้！

ขณะที่เฉินเป่ยกำลังคิดอยู่นั้น มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ทำให้หลีชิงเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย......ท่าทีของเฉินเป่ย มันดูไม่มีความจริงจัง ไม่น่าเชื่อถือ

"คุณยิ้มอะไรคะ?" หลีชิงเยียนถาม

"เปล่าครับ ไม่มีอะไร"

"พาเขาไปที่ห้องทำงาน" หลีชิงเยียนพูด

"ค่ะ" หลินเฉว่พยักหน้า หันไปมองเฉินเป่ย พูดเสียงเบา "พวกเราไปกันเถอะค่ะ"

"ครับ"

เฉินเป่ยลุกขึ้น รีบเดินตามหลังหลินเฉว่ไป พูดขึ้น"เลขาหลิน คืนนี้ว่างไหมครับ?"

"คืนนี้......ว่างค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะ?" ใบหน้าสวยๆของหลินเฉว่อึ้งเล็กน้อย สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความแปลกใจ

สายตาของเฉินเป่ยมองไปยังหุ่นอรชรของหลินเฉว่.....ถือเป็นหุ่นที่ดีมาก นัยน์ตาของเขาแฝงความหมายลึกซึ้ง "ผมอยากพาคุณไปดูหนังและกินข้าวครับ"

"คะ?" หลินเฉว่หยุดเดิน เธอถึงกับทรงตัวไม่ได้ เกือบจะหกล้ม！

ใบหน้าสวยๆของหลินเฉว่เผยความตกใจ เธอคิดไม่ถึงแม้แต่น้อย เฉินเป่ยจะเดท......กับเธอ！

ในความคิดของเธอ เฉินเป่ยมีผู้หญิงหน้าตาดีอย่างหลีชิงเยียนแล้ว ตัวของหลีชิงเยียนมีเสน่ห์แผ่ซ่านออกมาไม่มีที่สิ้นสุด เขาจะเดทกับผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง และไม่มีวันเป็นสมภารที่กินไก่วัดแน่นอน！

ทว่าคำพูดของเฉินเป่ย กลับทำให้เธอสะดุ้ง จนหลินเฉว่ไม่ทันได้ตั้งตัว

เฉินเป่ยมองดูท่าทีกระวนกระวายของหลินเฉว่ มันน่ารักมาก เขากระตุกยิ้มมุมปาก ก้าวเท้าออกไป เดินเข้าไปด้านในห้องทำงาน

ห้องทำงานนี้เป็นห้องทำงานเก่าของรองประธานคนเดิม เป็นห้องทำงานที่ใหญ่มาก มีการตกแต่งคล้ายกับห้องทำงานของหลีชิงเยียน ด้านข้างมีกระจกบานใหญ่ สามารถมองเห็นตึกสูงของเมืองหู้ไห่ ความเจริญรุ่งเรืองของตึกรามบ้านช่องต่างๆ

เฉินเป่ยเดินไปยังหน้าต่าง สายตาของเขากวาดมองดูรอบๆ ตึกขนาดใหญ่ของCBDอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา ตึกสูงตระหง่าน ทำให้นัยน์ตาส่วนลึกของเฉินเป่ย มีความซับซ้อนเผยออกมา......

ภาพนี้ คล้ายกับเมื่อหลายปีก่อน......ภาพนี้ เขาเคยเห็นที่เยี่ยนจิง มันอลังการกว่านี้

เฉินเป่ยพ่นลมหายใจออกมายาวๆ นัยน์ตาของเขาหยั่งลึกจนไม่มีที่สิ้นสุด

ตอนแรกเขาคิดว่า โอกาสในการกลับมายังประเทศหัวเซี่ยนั้นน้อยมาก แต่คิดไม่ถึงว่า เป็นเพราะตระกูลหลี สุดท้ายแล้วเขายังคงต้องกลับมา

ไม่มีใครรู้ ในปีนั้น เกิดอะไรขึ้นที่เยี่ยจิงกันแน่......

"เฉินเป่ย"

ทันใดนั้นเอง เสียงหวานดังขึ้นด้านหลังของเฉินเป่ย เฉินเป่ยหันกลับไปมอง เห็นหลินเฉว่เดินเข้ามาจากด้านนอก

"คุณต้องการอะไรไหมคะ ฉันจะสั่งให้คนไปเตรียมมาให้" หลินเฉว่พูด

"ไม่ต้องการอะไรมากหรอกครับ ขอแค่คอมพิวเตอร์แรงๆหนึ่งเครื่อง ที่เขี่ยบุหรี่หนึ่งอัน กาน้ำชาป้านชาหนึ่งกา และก็......" เฉินเป่ยเงียบไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มของเขาดูมีเลศนัยขึ้นมา "ตู้ปลาหนึ่งตู้"